Terwijl we van de aangekondigde regenbuien in Gent alvast nog niks gevoeld hebben ben ik echt wel blij dat de waterput net op tijd ontdekt is. Anders was het ongetwijfeld niet gelukt mijn leidingwatergebruik te beperken tot 12,5 liter per dag. (dit is het gemiddelde voor mei en juni dit jaar, zo’n 25% minder dan dezelfde twee maanden vorig jaar)
Adam is gisteren vertrokken op scoutskamp en zelf werk ik de volgende twee weken aan vakantieritme. Dat wil zeggen een dag per week in Leuven en verder nog wat thuiswerken. Tussendoor wat uistapjes met de kinderen, nog wat klusjes in huis, muziek maken en veel lopen ter voorbereiding van de 100 kilomter van Oxfam. Kortom, eenvoudige dingen waar anders niet steeds tijd voor is. En alles aan een rustig ritme, want dat is voor mij toch een goede invulling van het idee vakantie. (dus ook het ritme van blog-berichtjes kan onder het vakantieritme te lijden hebben).
Het voorbije weekend nog een paar interessante lezingen gehad. Eentje in Geraardsbergen waar een groepje van een dertigtal mensen samenkwam. Ze hebben een groep gestart onder de naam ‘op kleine voet’ en willen ze werken aan kleinere voetafdruk, en ook wel nadenken hoe ze zich kunnen voorbereiden op een periode met minder fossiele brandstoffen. Dus wie weet, komt daar nog een transititiegroep uit. En zaterdag was ik op de opening van een mooie Bio-markt georganiseerd door de stad Tienen. Bij die gelegenheid ben ik ook even langs geweest bij Joost en Karin, de mensen achter groenhuis. Daar heb ik terplekke kunnen vaststellen dat ze een modelhuis hebben voor Low Impact leven. Heel veel zonnepanelen, super isolatie, een regenwatercircuit, een compostbak en compost kippen, overal Led, power-led of spaarlamp verlichting, een mooi voorbeeld dus van hoe het kan. (ook te bezoeken tijdens de openhuizen dag op 7 en 8 november dit jaar)
En wie nog op zoek is naar een bijzonder vakantie evenement kan de site van het Klimaatactiekamp eens bekijken. Een week lang informatie en actie rond klimaat en zelfvoorziening, in de buurt van Antwerpen. Het zal ongetwijfeld heel wat spannender zijn dan een safari in Kenia.
En kijk, net nu is dit berichtje ga posten begint het de regenen!
Graag kondig ik vandaag een eenvoudig en origineel idee aan, waarvan ik graag zou hebben dat je het mee bekend wil maken. Het initiatief komt van Christine Moreel van Stof en Aarde, stichting ter bevordering van de liefde (prachtige naam niet). Potjebuur is geïnspireerd op het Id-oel-Fitr feest (ook het Suikerfeest of het Kleine feest genoemd), het feest ter afsluiting van de Ramadam. Een gebruik dat daarmee gepaard gaat is het brengen van voedsel naar een buur. Ook op Id-oel-fitr zelf worden er kwistig lekkernijen uitgedeeld.
Potjebuur is de uitbreiding van dit gebruik naar de gehele bevolking.
Dit jaar vieren we Potjebuur op 20 september 2009: dan brengen we met zijn allen een gerecht(je) naar iemand uit de buurt!
Potjebuur is een nieuw feest dat jaar na jaar zal groeien en dat zich omwille van het prettige, het verrassende en het ongecompliceerde eraan, op een natuurlijke manier zal integreren in onze cultuur. Omdat 20 september al dichtbij is de vraag om dit idee zo breed mogelijk mee te verspreiden. Via Potjebuur kan je nieuwe mensen leren kennen, lekkere gerechten en je kan zelf kiezen om iemand anders te verrassen met een Low Impact maaltijd.
Enkele suggesties om het idee van Potjebuur snel te helpen verspreiden:
doe zelf mee
stuur dit bericht naar je netwerk, liefst voorafgegaan door een motiverend woordje
wordt lid worden van de groep op Facebook en vraag je vrienden hetzeflde te doen te doen
op de site kan je binnenkort affiches, flyers en banners downloaden : maak er gebruik van…
Alweer een klein stapje dat ons kan helpen om de lokale veerkracht op te bouwen die we nodig nog hard nodig zullen hebben. Smakelijk.
Ondertussen hebben reeds een tiental mensen zich aangemeld om regelmatig een stukje blog naar het Engels te vertalen, op die manier zal ik de volgende weken de interessantste berichten ook voor een breder publiek kunnen beschikbaar maken. (ik vermeld even de medewerking van van een professionele vertaler sander.vandemoortel@gmail.com en van Frank, de auteur van de interessante blog www.ikleefduurzaam.nl )
Gevolg van het artikel in de Italiaanse krant is dat ik nu tientallen Italiaanse vrienden erbij heb op Facebook. Misschien moet ik mijn vakantieplannen in die richting ombuigen… Ik ben soms niet helemaal zeker of het een goed idee was om in het Engels te bloggen, want als het aantal reacties evenredig stijgt tot het potentieel bereik zal ik mijn bezigheid wel hebben. Maar goed, we zien wel.
Vandaag begint ook het Rock Werchter festival, waar ik onrechtstreeks een beetje bij betrokken ben ben. Bij de organisatie van het Belgische kampioenschap energiefietsen was er namelijk iemand langs gekomen van Humo. Na wat onderhandelen met Werner (de maker van onder andere mijn energiefiets) is daar beslist dat de Humo stand op Werchter dit jaar gedeeltelijk zal aangedreven worden met energiefietsen. Naargelang er door bezoekers elektriciteit wordt opgewekt met deze fietsen zal de levensgrote pop van Bert worden opgepomp. Als er niet gefiets wordt zakt Bertje in elkaar. Hier kan je er meer over lezen.
Werchter onderneemt trouwens nog heel wat acties rond milieu. Voor het derde jaar op rij wordt de Ecologische Voetafdruk van het festival gemeten door Ecolife. De samenwerking met de Lijn is verder uitgebreid en ook op de campings wordt meer aandacht besteed aan afval. Op de weide zelf worden dit jaar 1000 Ecosmossen verkocht, een origineel idee van Velt. Een vegetarisch en biologisch broodje dat erg lekker is bovendien. Een echt Low Impact festival zal Werchter nog niet zijn, maar het gaat in elk geval in de goede richting.
(dear friends, the English version of this blog is www.lowimpactman.org, you can take a look right now, but it will take me some day’s to put more information on it)
Ik was in mijn hoofd al aan het nadenken over een redelijk dramatische titel voor een volgend stukje. Iets in de zin van ‘waterdrama in Sint-Amandsberg’, of ‘zal LIM na veertien maanden toch kraantjeswater gebruiken voor het toilet?’ Want zoals je weet gebruik ik sinds 1 mei 2008 enkel nog regenwater om het toilet door te spoelen. Dit door dagelijks met emmertjes water te halen bij één van de twee regentonnen die mijn sympathieke huisbaas Jan heeft geplaatst. Vorige zomer was er al een moeilijk moment, toen na 10 dagen droogte de tonnen leeg stonden, maar net op tijd viel de regen uit de hemel neer. Ook deze winter was de situatie cruciaal omdat door de vrieskou de regentonnen enkel nog ijs bevatten. Hier hebben me kunnen redden met een hakbijl, brokken ijs en gesmolten sneeuw. Maar de voorbije dagen was ik ervan overtuigd dat er een einde zou komen aan het regenwatermodel. Want de tonnen zijn leeg en de volgende dagen wordt geen regen verwacht. Dus was ik me stilletjes mentaal aan het voorbereiden op het opendraaien van de waterkraan van de wc.
Maar kijk, de voorbije dagen is de sympathieke huisbaas begonnen met het heraanleggen van de oprit. Aangezien elke huurder recht heeft op een parkeerplaats en ik geen auto heb gaat hij een paar boompjes plaatsen op de plek die voorzien is voor mijn wagen. Fantastisch niet! Gisteren sta ik een babbeltje te slaan met Jan die kasseien aan het heraanleggen is en zie een tot nu toe voor mijn onbekend putdeksel. Blijkt dat dit een oude waterput is, waar grondwater in staat!!! Hallelujah, de oplossing voor mijn probleem lag al de hele tijd voor mijn voordeur. Gisterenavond heb ik dus voor het eerst de emmer met een touw in de put laten zakken en op die manier mijn emmers gevuld. Je kan het allemaal toeval noemen, maar voor mij begint dit toch op een klein mirakel te lijken.
Yesterday and today I got more than 5000 enthousiastic Italian visitors on this blog, quite some of them asking for an English version. Last months more people asked me the same question, I always hesitated because of a lack of time. But with the recent Italian wave I recieved already two mails of people who want to help me translate the posts. So I think it must be possible to make an English version. Tomorrow you will read the URL of the blog and I hope to start it this week.
Beste Nederlandstalige lezers, zoals je hierboven kan lezen wordt het tijd voor een internationale aanpak. Ik kreeg reeds twee spontane aanbieders voor vertaling (waarvoor dank), hierbij nog een oproep: ik zoek een vijf tot tien mensen die bereid zijn 1 bericht per week (of om de twee weken als er genoeg kandidaten zijn) te vertalen (NL-Engels) voor deze blog. Stuur me een mailtje (steven@lowimpactman.be ) en ik stuur een mail terug met concrete afspraken.
Alvast bedankt, thanks, gracie
(en nee, aandringen helpt niet ik begin er niet aan in het Frans… and do not push me, I will not start a French blog)
Vandaag is het zo ver. De PMD zak heb ik aan de deur gezet. Reeds 14 maanden staat dezelfde zak braaf in mijn living. Meestal redelijk verwaarloosd, behalve op die zelfdzame momenten dat er toch eens een blikje (bvb tomatenpuree) of een brik in terecht kwam (van een karton soya pudding ofzo). De zak is eigenlijk nog niet helemaal vol, ik zou hem nog even kunnen houden, maar ik heb van mijn hart een steen gemaakt en beslist hem voor eens en altijd buiten te zetten. Gezien de warmte wordt de zak toch een risico op geurtjes en fruitvliegen. Dus gaat de zak aan de deur en kan de inhoud starten met de reis naar het recyclageparadijs.
Wie weet kom ik op een dag nog een stukje ervan tegen als je op een zitbank gaat zitten gemaakt van gerecycleerde drankkartons. Of misschien zal het metaal van de kroonkurkjes uit de zak ooit nog de basis vormen voor een fiets (voor zover het verhaal klopt van de blikjes en de fietsen). Als afval zou kunnen spreken zouden we wel eens mooie verhalen te horen krijgen van verre reizen, sorteerbanden, vervuilde grond en misschien zelfs kinderhanden die op zoek gaan naar waardevolle metalen tussen het afval.
Het eindgewicht van de zak is 4,2 kilogram, ofte gemiddeld 300 gram per maand. Het zou wellicht nog beter kunnen, maar ik heb niet de ambitie hierin nog verder te gaan.
Een volgende zak zal binnenkort aan zijn loopbaan beginnen. Met de rol die ik nu nog in huis heb staan ben ik nog goed tot ergens in 2020. Benieuwd trouwens hoe het dan zal zijn met afvalophaling en verwerking. En gewoon, met mij en met de wereld zelf…
Thanks to the article in the Corriere de la Sierra I see a lot of Italian visitors. Welcome! I first must apologise that my blog is in Dutch, so I think you will not understand a lot of it. Here is a youtube link in Spanish, that is maybe helpfull
Kleine kinderen en ecologie, het is niet altijd makkelijk. De behoefte aan warmte, luiers, verzorging enzovoort dreigt nogal eens voor wat ecologische overlast te zorgen. En aangezien er volgens de recente cijfers opnieuw steeds meer kinderen geboren worden in Vlaanderen tijd om er even bij stil te staan. Want vergeet niet, een kind dat hier geboren wordt, zal in zijn leven 10 keer zoveel energie en grondstoffen gebruiken dan een kind dat in Afrika ter wereld komt!
Gelukkig bestaat er zoiets als een ouderwerkgroep van EVA.Dit zijn samenkomsten van mensen met (bijna) kinderen en ouders die hun kids ecologische en vleesarm willen grootbrengen. In zo’n oudergroep krijg je informatie, tips en uitleg, en wordt een ontmoetingsmoment gecreëerd voor mensen met dezelfde opvattingen over opvoeden. En omdat ouders die kiezen voor een alternatieve aanpak nogal eens wat wenkbrauwgefrons krijgen van familie en bekenden is zo’n werkgroep de ideale plaats om eens je hart te luchten over bemoeizieke tantes en buren. Deze werkgroepen zijn gratis en staan open voor iedereen. De Eva-vrijwilligers zorgen voor de organisatie. De nodige info kan je hier vinden.
Voor wie op zoek is naar interessante info over baby’s en ecologie zal ook heel wat vinden in het boekje ‘groene gids voor kleine kids’ van Velt. Nuttige hoofdstukjes over voeding, verzorgingsproducten, ecologisch katoen en dergelijke meer. En wie weet, misschien komt er nog ooit een LIM boek voor kinderen…
Een paar maanden geleden schreef ik hier over mijn pogingen om binnen in huis wat te tuinieren. Tot hiertoe heb ik in huis rabarber, peterselie en pluksla kunnen oogsten, maar vanaf vandaag komen daar ook kerstomaatjes bij. De plant is ondertussen gegroeid tot aan het plafond en verschillende trossen met groene tomaten zijn nu stilaan rood aan het worden. Dat wordt smullen de volgende weken.
Naast de plantjes in huis heb ik buiten naast de regenton nog een reeks potten gezet met onder andere courgettes, nog meer tomaten, pompoen, sla, oostindische kers (ook om op te eten) en paprika. Deze planten krijgen daarbij mest van het compostvat dat ik een jaar geleden heb opgezet en regenwater uit de ton. De kring begint rond te geraken.
Tuinieren in potten en op balkons is trouwens ook een van de activiteiten die in veel transitiegroepen wordt opgestart. We zullen tenslotte allemaal terug een beetje moeten leren tuinieren, eenmaal duideljik is dat de stroom van voedsel die nu op basis van olie wordt geproduceerd op een dag zal verminderen. Mijn eigen opbrengst blijft eerder symbolisch maar toch een mooie aanvulling op wat ik via de boerenmarkt en het voedselteam aankoop.
Vandaag begint ook het Rock Werchter festival, waar ik onrechtstreeks een beetje bij betrokken ben ben. Bij de organisatie van het Belgische 
Maar kijk, de voorbije dagen is de sympathieke huisbaas begonnen met het heraanleggen van de oprit. Aangezien elke huurder recht heeft op een parkeerplaats en ik geen auto heb gaat hij een paar boompjes plaatsen op de plek die voorzien is voor mijn wagen. Fantastisch niet! Gisteren sta ik een babbeltje te slaan met Jan die kasseien aan het heraanleggen is en zie een tot nu toe voor mijn onbekend putdeksel. Blijkt dat dit een oude waterput is, waar grondwater in staat!!! Hallelujah, de oplossing voor mijn probleem lag al de hele tijd voor mijn voordeur. Gisterenavond heb ik dus voor het eerst de emmer met een touw in de put laten zakken en op die manier mijn emmers gevuld. Je kan het allemaal toeval noemen, maar voor mij begint dit toch op een klein mirakel te lijken.
Het eindgewicht van de zak is 4,2 kilogram, ofte gemiddeld 300 gram per maand. Het zou wellicht nog beter kunnen, maar ik heb niet de ambitie hierin nog verder te gaan.
Gelukkig bestaat er zoiets als een ouderwerkgroep van EVA.Dit zijn samenkomsten van mensen met (bijna) kinderen en ouders die hun kids ecologische en vleesarm willen grootbrengen. In zo’n oudergroep krijg je informatie, tips en uitleg, en wordt een ontmoetingsmoment gecreëerd voor mensen met dezelfde opvattingen over opvoeden. En omdat ouders die kiezen voor een alternatieve aanpak nogal eens wat wenkbrauwgefrons krijgen van familie en bekenden is zo’n werkgroep de ideale plaats om eens je hart te luchten over bemoeizieke tantes en buren. Deze werkgroepen zijn gratis en staan open voor iedereen. De Eva-vrijwilligers zorgen voor de organisatie. De nodige info kan je 
Een paar maanden geleden schreef ik hier over mijn pogingen om binnen in huis wat te tuinieren. Tot hiertoe heb ik in huis rabarber, peterselie en pluksla kunnen oogsten, maar vanaf vandaag komen daar ook kerstomaatjes bij. De plant is ondertussen gegroeid tot aan het plafond en verschillende trossen met groene tomaten zijn nu stilaan rood aan het worden. Dat wordt smullen de volgende weken.