niet alle ondernemers steunen deze regering


Ik ben zelfstandige, een zogenaamde ondernemer. En ik stoor me toch een beetje aan de manier waarop tegenwoordig in clichés gedacht wordt over ondernemers. Samen met een collega ondernemer heb ik een stukje geschreven hierover. Het staat nu op de opiniepagina van Knack.

opinieondernemers

na de voorstelling; het boek!


Spannende dagen, want ik ben de laatste punten en komma’s aan het nalezen voor mijn nieuwe boek dat volgende week naar de drukker zal gaan. Ik heb er hier al eerder over geschreven in de zomer van 2013 zelfs enkele stukjes gepubliceerd. Het werk is nu klaar en binnen enkele weken krijg ik het eindresultaat te zien.

Het opzet is duidelijk, een stap verder zetten dan in mijn vorige boeken waar het vooral ging over tips rond ecologische leven. Deze keer gaat het breder en dieper. Breder in die zin dat ik meer nadruk leg op wat we samen kunnen doen en hoe we ook in onze eigen gemeenschap en op politiek vlak veranderingen kunnen teweegbrengen. Dieper omdat ik inga op het bewustzijnsverhaal, met de tips 2.0 zoals die ook in mijn voorstelling aan bod komen

Hier kan je alvast het ontwerp van de achterflap bekijken…

kaftachterkant

geef iets van jezelf


De Sint is nog niet helemaal het land uit en daar begint de nieuwjaarsgekte al. Crisis of geen crisis, we zullen weer wekenlang overspoeld worden door allerhande reclameboodschappen om spullen te kopen die we niet nodig hebben. Daarom ben ik grote fan van het nieuwe initiatief van de Kringwinkel. Daarbij stukjevanmezelfvragen ze zelfs niet om iets tweedehands kado te doen, maar gewoon om niks te kopen en iets van jezelf te geven. Met de campagne een stukje van mezelf, willen  ze de creativiteit stimuleren en iedereen op roepen zelf iets te maken.  Geef toe,  het is toch leuker om iets te geven waar je zelf energie en tijd hebt in gestopt. Een lekkere taart, een zelfgebreide muts of een gepersonaliseerd verhaal. Een lied of een zelf in elkaar geknutseld wijnrekje.

Een andere optie is ‘Omiyage’. Het gaat om pakjes die worden gegeven bij allerlei bezoekjes, en ongeopend worden weggeborgen door de ontvanger. Die gebruikt het dan om bij een andere gelegenheid aan iemand anders te schenken. Geschenkjes die oneindig kunnen worden gerecycleerd, als dat niet Low Impact is.

Wie nog op zoek is naar tips voor een duurzame kerst kan dit mooie lijstje van Duurzaam Verbruiken eens doornemen.

waarom arogantie en cynisme het niet kunnen winnen van hoop


(dit staat ook op Knack online)

De coalitie van de hoop.

Als minder dan 24 uur na de lancering van de klimaatzaak zesduizend burgers gehoor geven aan de oproep mede-eiser te worden, dan is dat hoop. Als een petitie tegen de overheidssteun voor bedrijfswagens na drie dagen twintigduizend handtekening telt is dat hoop. Als een pleidooi van Sarah Van Liefferinge om het goede leven voorrang te geven op economische groeidwang meer dan achtduizend keer gedeeld wordt op internet, dan is dat hoop. Net als de tienduizenden mensen die al wekenlang op straat komen, de duizenden burgers die zich lokaal inzetten voor een leefbare buurt, de ontelbare mannen en vrouwen die weigeren te geloven ‘dat er geen alternatief is’. Het zijn allemaal tekenen van hoop.

Deze bonte coalitie van de hoop bestaat niet uit relschoppers of luierikken. Deze mensen komen niet in actie voor hun eigen korte-termijn belang, ze handelen niet uit rancune. Ze hebben een paar eenvoudige verlangens. Het zijn ouders die willen dat hun kinderen veilig en zonder stofmasker naar school kunnen fietsen. Het zijn werknemers die bezorgd zijn als alweer een collega uitvalt door een burn-out. Het zijn jongeren die een regering willen die het algemeen belang hoger inschat dan het belang van de gevestigde machten. Het zijn kunstenaars die geloven dat er meer is dan enkel een economische logica. De kern van het protest gaat over rechtvaardigheid, zorg voor zij die niet meekunnen en een leefbare planeet, ook voor de komende generaties. Nu elke dag duidelijker wordt dat het neoliberalisme gebaseerd op hyperconsumptie en individualisme ons naar de afgrond voert groeit de hoop op échte verandering snel.

Van hoop naar actie

De coalitie van de hoop is niet enkel bezig met het ondertekenen van petities. Neen, ze gaan dagelijks aan de slag om de alternatieven vorm te geven. Ze gaan met de buurt geveltuinen aanleggen, doen enthousiast mee met deelpleinen en lokale munten. Ze zeggen hun contract met Electrabel op en gaan regelmatig naar de kringwinkel. Ze sluiten zich aan bij Natuurpunt, de fietsersbond en New-B. Ze zetten stappen om hun eigen voedselpatroon en energieverbruik aan te passen. Ze roepen op om bij een brown-out aandacht te hebben voor de buren die in het donker zitten. Ze worden lid van een voedselteam en durven al eens een aandeel kopen van een coöperatieve. Ze willen wat trager leven, zorgzaam voor zichzelf en anderen. Ze zijn dankbaar voor wat ze allemaal hebben en ze zijn bereid om dit te delen. Ze proberen hun familie te overtuigen om met de feesten iets vegetarisch op het menu te zetten.

Het lijken anekdotische en naïeve reacties op de grote uitdagingen waar we voor staan. Het lijkt een onbeduidende groep in een poel van onverschilligheid en business as usual. Maar deze initiatieven hebben de wind in de zeilen omdat ze tonen dat er wel een alternatief is.  Omdat ze aansluiten bij een breed gedragen aanvoelen dat we afscheid zullen moeten nemen van een tijdperk dat samen met perverse rijkdom vooral vereenzaming en vernietiging van de natuur heeft gebracht. De petities, acties en klimaatzaken belichamen de hoop op een betere toekomst. Daarom zijn ze niet te stoppen.

De wanhoop van de macht

De reactie op de vele burgerinitiatieven, nieuwe ideeën en oproepen is voorspelbaar. Arrogantie (wij zijn nu eenmaal verkozen, er is geen alternatief) of cynisme (als je zelf een auto hebt zwijg dan over het klimaat). Het lijkt verdacht veel op wanhoop. Maar misschien moeten we wat begrip tonen voor de ministertjes en woordvoerders van de gevestigde belangen die met dichtgeknepen billen hun beleid verdedigen. Ze hebben er geen flauw idee van hoe ze de uitdagingen moeten aanpakken maar willen de schijn van daadkracht hooghouden. Ze zitten verstrikt in oude denkbeelden en geloven nog dat problemen verdwijnen als je erover zwijgt. De geschiedenis leert tenslotte dat leiders tot het laatste moment krampachtig vasthouden aan de oude recepten.

Laat ons beleefd maar kordaat reageren op het cynisme. Laat ons dus de rug rechten en schouder aan schouder gaan staan. De strijd zal nog lang en lastig zijn, er zal moed en verbeelding nodig zijn. De gevestigde machten zullen niet enkel cynisme en arrogantie, maar ook intimidatie en misschien zelfs repressie inzetten. Stemrecht voor vrouwen, het einde van de apartheid, de afschaffing van de slavernij, de val van de muur, deze veranderingen zijn er allemaal gekomen omdat er hoop op beter was. Waarom zou een rechtvaardige en volhoudbare samenleving dan niet mogelijk zijn? Hoop is sterker dan angst, liefde sterker dan haat.

genoeg gezongen; nu naar de rechtbank


Je zal het wel gehoord of gelezen hebben. Gisteren is de ‘klimaatzaak’ opgestart, een vzw die de Federale en de regionale regeringen wil aanklagen wegens een gebrek aan klimaatactie. Het basisidee is eenvoudig, aangezien de regeringen hun verplichtingen niet nakomen willen we die afdwingen via de rechtbankrechter. In Nederland is men al een paar stapjes verder, en zorgt het proces er in elk geval voor dat politici zich moeten verantwoorden. (In de Morgen vandaag een behoorlijk zielige reactie van Joke Schauvliege waarin ze stelt dat Vlaanderen al genoeg doet en de BV’s die de rechtszaak aanspannen maar naar zichzelf moeten kijken).

Voor mij is deze actie een belangrijke aanvulling op de pogingen die we met zijn allen doen om de eigen CO2 uitstoot te verminderen, en een andere vorm om als burger je stem te laten horen. Dus een warme oproep om massaal mee te doen!

Hoe?

1. Ga naar klimaatzaak.be of meteen naar de pagina ‘word mede-eiser’

2. Vul je naam en mailadres in en  download het formulier, print het uit en vul het in. U kan ook voor uw kinderen mede-eiser worden (en over hun toekomst gaat het tenslotte).

3. Stuur het voor 15 januari naar het juiste adres.

Maar je kan ook meer doen. Uiteindelijk zal de aanklacht meer aan gewicht winnen als er duizenden, tienduizenden mensen zich als mede-eiser opgeven. Daarom nog enkele bijkomende mogelijke acties.

4. Nodig al je vrienden en kennissen uit om mede-eiser te worden.

5. Spreek er over op je werk, bij samenkomsten van je volleybalclub of vereniging.

6. Maak een stapeltje extra copies van de documenten (liefst op recyclagepapier) en gebruik de eindejaarsfeesten om samen de aanvraag in te vullen en op te sturen.

Gewoon doen, zo snel mogelijk. Bedankt.

voor een warme brown-out


Of we binnenkort te maken krijgen met een brown-out, een tijdelijke afschakeling van de stroom in bepaalde zones is nog afwachten. Dat er nog maar eens een probleem is bij een van onze verouderde kerncentrale zal er geen goed aan doen. Maar vooral het weer in de ons omliggende landen zal bepalend zijn of we al of niet zonder vallen. Een koudegolf in Frankrijk in combinatie met een windstille periode in Duitsland zal de invoer van stroom doen stokken en dan hebben we prijs.

Er zijn ondertussen al heel wat tips verspreid om de burger minder te laten verbruiken. Het is vooreerst een beetje hypocriet om nu plots de burger verantwoordelijk te maken voor een falend energiebeleid. Daarnaast is het opvallend dat we allemaal als individu worden aangesproken. Je kan inderdaad gaan wokken of je koelkast dicht laten, maar een brown-out is misschien de uitgelezen kans om solidariteit te tonen. In interessante oproep op de site van Bewust Verbruiken worden onder andere volgend acties voorgesteld;

  • Maak afspraken met buren of wijkgenoten. Spreek een plaats af waar je naartoe kan bij een Brown Out. Heb je een klein pleintje in de buurt, een parking, een park of gewoon een straathoek?  Werk eventueel samen met een buurtcentrum of een wijkcommitee. Of ga gewoon langs bij je buren met een flyer.
  • Leg je Warm In pakket klaar. Bij een feest horen stoelen en tafels, kaarsjes,  fakkels, een zaklamp of campinglicht… Misschien wel een vuurmand of een (camping)kookvuurtje voor soep en glühwein. Via de deelwebsite www.wijdelen.be kan je wellicht al één en ander verzamelen.
  • Gaat het licht uit, trek dan de straat in. Ga langs bij je buren (de bel werkt misschien niet) en nodig hen uit om mee te doen.
  • Zet je neer, babbel, speel muziek, drink soep, geniet…

DSCF2732En om de daad bij het woord te voeren zijn we in Gent gestart met een facebook groep ‘schijf 6 Gent’  We willen zoveel mogelijk mensen uitnodigen om bij een mogelijke Brown-out er een straat- of wijkfeestje van te maken. Om buren te leren kennen en samen warme activiteiten op te zetten. Zo wordt het meteen een feest van solidariteit en kunnen we laten zien dat het best doenbaar is met wat minder energie beter te leven. Iedereen is welkom om mee te doen (ook wie niet afgeschakeld zal worden).

luxury disaster evacuation


De komst van Noami Klein is bij ons in elk geval niet onopgemerkt voorbijgegaan. Ze was uitgebreid aan het woord in de Standaard, was te zien op Reyers laat. Je kan hier nog een interview lezen in Mo*, ik schreef een bespreking van haar boek en wie wil kan de avond in de KVS opnieuw bekijken. Haar ideeën hebben redelijk wat aandacht gekregen hebben, wat een goede zaak is natuurlijk.

Ik ga het dus houden bij wat persoonlijke bespiegelingen bij haar komst. Het was mooi om zien hoe de fine fleur van de klimaatactivisten, transitiedenkers en bottom up ondernemers stond aan te schuiven aan de ingang van de KVS. Veel bekend volk dus, al heb ik zelf geen enkele politicus kunnen spotten.

Ze begon haar verhaal met een verwijzing van de situatie in ons land en haar ‘Shok-doctrine’ theorie. Om een of andere redenen krijgen jullie drie jaar na de rest te maken met de besparingspolitiek, waarbij de economische crisis (veroorzaakt door de banken crisis in 2008) nu gebruikt wordt om de staat af te bouwen, de economie te dereguleren en privatiseren. Als we dit de weg is die we kiezen dan gaan we naar een grote tweespalt tussen een kleine groep rijken en een grote groep sukkels. Zo was er na Katarina in New Orleans een bedrijf dat ‘Luxury disaster evacuation’ aanbod. Je werd met een helikopter opgehaald, champagne aan boord, om na een vlucht over het rampgebied afgezet te worden in een vier-sterren hotel. Terwijl mensen zonder ziekteverzekering of geld aan hun lot werden overgelaten. Een metafoor van wat ons te wachten kan staan.

Wat klimaat betreft is Klein heel duidelijk. Als we echt de grote rampen willen voorkomen, dan zullen wij hier elk jaar 8 tot 10% minder CO2 moeten uitstoten. Dat kan enkel met radicale maatregelen en een herdenken van het economisch model (wokken  zal niet volstaan). Voor haar is de klimaatuitdaging dan ook de kans om meteen alles om te gooien. Onze afhankelijkheid van olie, ons consumentisme en onze neo-liberale denkframes. In het gesprek met Karel Verhoeven (die niet meteen de beste vragen stelde) benadrukte ze het belang van een massieve sociale mobilisatie. Wij moeten doen wat de politiek niet wil of kan doen. Een blauwdruk hiervoor kon ze niet bieden, maar we moeten werken aan transformatieve alternatieven. Over groei stelde ze dat het stoppen van de groei niet het doel kan zijn. Want er is nog veel groei nodig in hernieuwbare energie, openbaar vervoer, onderwijs en gezondheidszorg. En het zal vooral van onderuit komen.

Ze nodigde ons uit om goede voorbeelden van alternatieven te delen op haar site, this changes everything, waar al heel wat hoopgevende initiatieven staan. Laat je dus maar eens goed gaan.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 5.160 andere volgers