Op illegale strooptocht…

Een looptochtje ‘s morgens vroeg is niet alleen goed voor de conditie en het humeur, maar kan ook een positieve impact hebben op je voetafdruk. Vandaag merkte ik bij het lopen dat een paar straten verder het grof vuil buiten stond. Het mag dan wel grof vuil zijn, maar vaak zit er toch heel wat bruikbaars bij. Ik ben dus met de fiets nog even gaan rondkijken op zoek naar houten planken. In kader van mijn verwarmingsacties ga ik namelijk venstertabletten boven de radiatoren plaatsen. Het meeste hout dat mensen buiten zetten zijn spaanderplaten, omwille van de gebruikte lijmen wil ik die liever niet in huis hebben. Maar na wat zoeken het ik toch ruim 4 lopende meter massieve planken gevonden. Bingo.

Aangezien er beweerd wordt dat je niks uit het groot vuil mag halen heb ik (nadien) Ivago gebeld voor verduidelijking. Het staat blijkbaar in de wet dat vuil dat éénmaal buiten gezet is enkel door Ivago mag worden opgehaald. Als de politie of wijkagent je betrapt kan je een boete krijgen. Ivago zelf kan je niet beboeten. Als je toestemming vraagt aan de eigenaars mag je wel meenemen wat je wil.

Het afschaffen van die wet zou een goede zaak zijn voor de ophalers en mensen die afgedankte spullen een tweede leven willen geven. Misschien moeten we het als administratieve vereenvoudiging bekijken, dan kan Van Quickenborne het wel oplossen.  Ofwel moet de wet op afhalen van grof vuil ook gedeferaliseerd (of omgekeerd?) worden. In tussentijd heb ik met plezier gemerkt dat ik niet de enige was op illegale strooptocht. Een beetje burgerlijke ongehoorzaamheid moet toch kunnen om de planeet te redden?

ps. vanaf heden wekelijks ook een Gents Lim avontuur op Gent Blogt.

 

Leve het werk van den Akker.

Vandaag weer kennisgemaakt met een fascinerende wereld; die van de Gentse volkstuinen. Opgericht in 1932, in tijden van economische crisis en ter bevordering van de maatschappelijke zedelijkheid.

Op zoek naar een stukje grond om zelf wat groenten te telen was ik te gast bij André Rombaut, parkbeheerder van volkstuinen Slotenkouter in Sint-Amandsberg. Een prachtig domein van 3 hectaren met in totaal 94 tuintjes.  Wat me positief verraste is de evolutie binnen de volkstuinen om meer en meer ecologische te gaan telen. Naast het sociale aspect (op zaterdagmorgen is de cafétaria open), een economische aspect (eigen groenten kweken kan financieel interessant zijn) is er dus ook een ecologische dimensie. Als dit geen duurzaam project is! Er is zelfs een mondiale dimensie, zowat 10% van de leden zijn allochtoon zijn én de groep ondersteunt een moestuinproject in de Filippijnen.  

Ik heb me meteen ingeschreven op de wachtlijst, in de hoop toch nog deze zomer een klein stukje te kunnen bewerken. Volgens de kenners zou ik best beginnen met radijzen, de makkelijkste der teelten. Of ik zal kunnen meedingen in de wedstrijden voor grootste zonnebloem of zwaarste pompoen is zeer de vraag. Maar het idee om binnenkort misschien zelfgekweekte boontjes te kunnen kweken maakt me al gelukkig.

In afwachting van het echte werk kan ik best al wat studiewerk doen; het beste handboek rond ecologisch tuinieren is te vinden bij Velt.

 

Postbusvervuiling

De brievenbus kan in de winter aanleiding geven tot warmteverlies, maar het hele jaar door ook tot brievenbusvervuiling. De voorbije twee weken heb ik precies 700 gram post ontvangen. Aangezien een groot deel ervan uiteindelijk bij het papierafval terecht komt bezorgt me dit toch wel wat kopzorgen.

Een analyse van de inhoud leert me het volgende:

Bijna 15% van deze post is ongevraagd. Reclame voor de Colruyt met daarbij een niet door mij gevraagde kortingkaart. Daarnaast ook de aanbiedingen van Bio-planet (eigen schuld, ik heb daar ooit mijn adres doorgegeven). Ondanks een duidelijke NEEN sticker op mijn brievenbus ook 2 ongeadresseerde folders. Eenje van Fintro en eentje van Oil&Vinegar. Die van Fintro ga ik morgen persoonlijk terugbrengen (met een Canvas camera als getuige). Die van O&V doe ik zonder postzegel terug op de post terug naar de afzender. Bij Colruyt en Bio-Planet ga ik eens kijken of hun systeem om post te weigeren effectief werkt.

Bijna 60% van de post bestaat uit twee tijdschriften. MO* magazine blijf ik in elk geval lezen, gedrukt op recyclagepapier en met zeer verhelderende inhoud. Op de omverpakking staat dat de verpakking recycleerbaar is, maar nog beter zou composteerbaar zijn natuurlijk. Dan is er het magazine van een boekenclub, waar ik een paar jaar geleden door een gladde verkoopster ben ingepraat. 250 gram op glanzend papier met nog een hoop extra folders voor de meest onmogelijke prullen. Aangezien ik genoeg goede boeken kan vinden op andere manieren ga ik dit lidmaatschap meteen opzeggen.

De rest, ongeveer 25% zijn officiële brieven en facturen, moeilijk te verminderen (al krijg ik mijn Belgacom en Scarlet facturen enkel per mail).

De grootste brievenbusvervuiler blijft de reclame. Om dit te beperken heb ik me meteen ingescheven op de Robinsonlijst. Dit zou moeten helpen de reclamepost te verminderen. Benieuwd.

Ode aan Marieke…

Gisteren hebben we het lentefeest gevierd van onze dochter Marieke. Ze wordt dit jaar 13, en staat op de drempel van een nieuwe fase in haar leven. Samen met een dertigtal mensen, familie en vrienden, hebben we een heel fijn feestje gehad. Geen viergangenmaaltijd, geen traiteurs, geen champagne, geen grote geschenken. Wel een eenvoudig ritueel in het prachtig Rozenbroeken park hier vlakbij. In het park heeft Marieke een aantal herinneringen aan haar kindertijd achtergelaten. Daarna kreeg ze van de mensen die haar graag zien heel wat mee voor de volgende jaren. Vooral gemeende wensen, tekeningen, kleine symbolische geschenkjes. Daarna hebben we in het zaaltje van de senioren (passend genaamd Azalea Clubhuis) lekkere taart gegeten en een glas gedronken. De kinderen speelden buiten, de grote mensen konden bijkletsen (met op de achtergrond de dramatische ontknopingen in de bekerfinale!). Marieke heeft ook wat centen gekregen -ze spaart voor een laptop- maar het belangrijkste lijkt me toch de menselijke warmte die er voor haar was. Een goed feest hoeft geen aanslag op het milieu te zijn.

Minder klokken, meer tijd!

Ik heb voor de aardigheid eens gekeken hoeveel klokken en tijdsaanduidingen ik in huis heb. Met enig schaamrood op de wangen moet ik toegeven; veel te veel.
En dan zijn er nog 2 laptops waar je kan zien hoe laat het is en een radio is ook heel stipt (2 stuks). Buiten om de hoek hangt een elektronische klok én de kerklokken doen er elk uur nog een schepje bovenop. Wellicht is het zo dat naarmate mensen minder tijd hebben ze meer behoefte hebben aan klokken. Ikzelf ben (was) ook een fervent klokkenkijker. Steeds weten hoe laat het is zorgt misschien voor een gevoel dat je alles onder controle hebt. Maar uiteindelijk win je er niet veel mee. Laat ik de volgende maanden dus maar gebruiken om af te kicken van het leven volgens de klok. Een groot deel van het gerief op de foto gaat onverbiddelijk de deur uit. Naast een minieme beparing op batterijen en energie kan dit alleen maar goed zijn voor de gemoedsrust. Aangezien mijn gewenste voetafdruk van 1,6 hectare overeenkomt met die van een gemiddelde Botswanees is een Afrikaans gezegde hier wel op zijn plaats. “Jullie hebben horloges, wij hebben tijd!”

De kleine dingen des levens…

Vandaag bij toeval nog een leuk Low Impact plekje gevonden in Gent. Op vrijdag, zaterdag en zondag is er namelijk de rommelmarkt bij Sint-Jacobs. Tegenwoordig kan je er ook koffie drinken, geserveerd door een vriendelijke dame vanuit een omgebouwde caravan. Op de tafeltjes bij de caravan liggen verse kranten. Toen ik dit tafereeltje merkte ben ik prompt van de fiets gestapt. Ik heb mezelf getracteerd op een kop bio-thee en een chocoladekoek (ja, ik heb me eens laten gaan) en heb ik rustig de kranten doorgenomen. Low Impact genieten noemen ze dat.

Vorige woensdag met Adam en zijn vriendje Rufus samen getimmerd aan een hooikist. Dit is een goed geïsoleerde en afsluitbare koffer. We hebben de hooikist meteen getest. De rijst op het vuur gezet samen met  wortelen en bloemkool. Zodra het water kookt het deksel op de pot en hup in de hooikist. Vijf uur later hebben de kist meegenomen naar het park en -onder het oog van de Canvas camera’s- de pot opgemaakt. En hoera, hoera, alles was lekker gaar en warm. En dit met een energiebesparing van 75%. 

Woensdag ook een eerste experiment gedaan om de oververpakte koekjes die de kinderen meenemen naar school te vervangen. Koekjes bakken dus. De ingrediënten: bio-bloem, wereldwinkelcacaopoeder, melk van de boerenmarkt en wat ongeraffineerde rietsuiker. Vijf minuten mengen, dan op de bakplaat en 10 minuten in de oven. En voila, de koekjes waren een groot succes bij de kinderen (en mezelf). De volgende uitdaging komt eraan; koekjes bakken in de hooikist op de rommelmarkt!

 Tip voor het weekend: maak zelf je hooikist!

De eerste resultaten!

De eerste twee weken van het Low Impact experiment zijn zo goed als afgerond. Niet zonder trots presenteer ik hier graag enkele eerste resultaten.

Behalve voor water zijn het allemaal cijfers van de hele familie. Er zijn natuurlijk heel wat bedenkingen te maken bij deze cijfers. Vooreerst is moeder natuur me zeer gunstig gezind. Van bij dag 1 van mijn experiment is het zo warm geweest dat verwarming niet nodig was. Op het moment dat de regenton bijna leeg was (vandaag dus) begint het meteen flink te regenen. Dus dat gaat allemaal makkelijk. Dit past in mijn plan om in de zomermaanden een flinke reserve opbouwen voor de koudere maanden. De iets hogere cijfers van water en glas zijn duidelijk een gevolg van het startfeestje (afwas en lege flessen dus).

Aan de andere kant zijn de eerste resultaten ook hoopgevend. Zeer aandachtig omgaan met elektriciteit, vervangen van waterkoker en stofzuiger, het zijn acties die meteen effect hebben. Ook mijn nieuwe manier van afval-loos winkelen is duidelijk voelbaar bij de afvalfracties. Nu de verwarming hersteld is na de panne vlak voor 1 mei ben ik de voetbalkleedkamermethode maar blijven gebruiken. Ik heb me zelfs al een keer met koud water gedouchd (flinke jongen hé).

Deze morgen heb ik ook de auditeur van de milieuadvieswinkel over de vloer gekregen. Het is meteen duidelijk waar de grote uitdaging zit; isolatie en verwarming. Maar als het allemaal klopt wat Mario heeft voorgesteld kan ik minstens zelf 25% op verwarming besparen met enkele kleine ingrepen. Het gaat vooruit dus, het gaat verbazend goed vooruit. Een dezer dagen wat meer toelichting bij de energieaudit én de eerste cijfers over mijn geluksgevoel…

Ter info, deze week kan je ook meer lezen over de LIM avonturen op weekend-Knack.

Subscribe to Lowimpactman’s Weblog by Email
 

De fluitketelkwestie…

Op vraag van een paar lezers heb ik even onderzocht hoe het nu zit met het opwarmen van water. Ik heb de test gedaan door telkens 1 liter water aan de kook te brengen. Met de ketel op het gasvuur waren daar 7 minuten voor nodig en 0,020 kubieke meter gas. Met de elektrische waterkoker was de klus geklaard in ruim 3 minuten met een verbruik van 0,1 kWh. Voor de microgolfoven heb ik de hoeveelheid genomen van 0,25 liter water en daarvoor waren ook 3 minuten nodig (het water kookte dan nog niet helemaal) en 0,04 kWh.

De tabel hieronder toont de samenvatting van de resultaten:

Belangrijk in de hele kwestie is het verschil in primaire en secundaire energie. Op het eerste zicht lijkt de waterkoker de winnaar, met een verbruik van 0,1 kWH ten opzichte van de 0,22 van de ketel. Maar om 1 kWh te gebruiken in huis is er 2,5 kWh primaire energie nodig in een elektriciteitscentrale. Deze centrales hebben namelijk een laag rendement en een deel van de stroom gaat nog verloren tijdens het transport.

De top 5 van de huishoudelijke waterkookinstallaties.
1. Ketel op gas
2. Waterkoker met groene stroom
3. Waterkoker met grijze stroom
4. Microgolfoven met groene stroom
5. Microgolfoven met grijze stroom

Een test met een ketel op een elektrisch vuur heb ik niet kunnen doen, maar in dit geval vermoed ik dat een waterkoker efficiënter is, ook al omdat die meteen afslaat als het water aan de kook gaat. Wie nog wat mee info wil kan er de site van milieucentraal even op nalezen. Een tip die opgaat voor alle gevallen: laat niet meer water koken dan je nodig hebt.

Van Algerije tot Paraguay

Vorig weekend had ik een gesprek met Mathis Wackernagel. Mathis is samen met William Rees de bedenker van het concept van de Ecologische Voetafdruk. Wackernagel staat nu aan het hoofd van Global Footprint Network, de organisatie die wereldwijd instaat voor de methode van de voetafdruk.

Bij het bespreken van mijn project om te leven met 1,6 hectaren stelde Mathis voor om even te kijken welke landen op dit ogenblik 1,6 als gemiddelde voetafdruk hebben. Het lijstje is gevarieerd: Algerije, Botswana, China, Dominicaanse Republiek en Paraguay. Verder wees hij er me op dat ruim 3,5 miljard mensen leven met een voetafdruk van 1,6 hectaren of minder. Ik ben dus niet alleen. Hij stelde me ook voor dat ik het niet moet hebben over het ‘verminderen’ van mijn ecologische voetafdruk, maar over het ‘verbeteren’ ervan. Want daar gaat het over. Naar goede gewoonte is het gesprek afgesloten met een stevige hug (de man links is Mathis Wackernagel).  

Afvalarm lopen?

Zo, gisteren de 10 kilometer van Gent gelopen. Het lopen zelf heeft natuurlijk een zeer beperkte impact, maar misschien moet ik me toch maar eens beraden over deelname aan dergelijke massafestiviteiten. Het is in elk geval niet makkelijk om afval te vermijden. Ik heb dus de waterflesjes die ik heb aangenomen (en bij zo’n weer is dit toch aan te raden) meegenomen. Mijn persoonlijke afvalbalans van de 10 kilometer ziet er als volgt uit:

Vier waterflesjes, een rugnummer, een envelop, een bon en 4 te recupereren veiligheidsspelden. Wat ik niet heb aangenomen bij aankomst; de banaan, twee brikjes sportdrank, een hoop flyers en… mijn medaille. Verder is zo’n evenement een circus met sponsors, gadgets, geluidsinstallatie, tenten, springkastelen dat het toch wel wat overdreven is. Wie vult het gat in de markt en organiseert Low Impact Running?