Op missie in Nederland

Nu ze in Nederland enkel aandacht hebben voor hun televisiescherm (voetbal nietwaar) lijkt me dit een goed moment om een missie te ondernemen naar onze noorderburen. Volgens mij weten ze daar ook wel een en ander over Low Impact Leven. Ik ben nu op bezoek bij Jan Juffermans, een meneer die al heel lang probeert met een lage voetafdruk te leven. Ik heb hier al een paar heel interessante toepassingen gezien zoals de zandloper aan de douche. Meer info volgt, je kan ondertussen zijn boek vol tips gratis downloaden op zijn site.

Jan Juffermans werkt zelf op de Kleine Aarde, een centrum rond duurzame leefstijl in Boxtel. In een tentoonstelling kan je er een hele reeks praktische en technische toepassingen voor huis en tuin gaan bekijken. Ik heb vandaag met fototoestel én een reportageploeg van Canvas het centrum bezocht. In de hoop eindelijk het geheim te ontdekken van de kleinere Nederlandse voetafdruk. (ze hebben gemiddeld 4,4, wij Belgen gebruiken 5,6 ha) Tussendoor probeer ik toch wat tactische voetbaltips los te krijgen voor onze bondscoach. Het verslag volgt… Groetjes vanuit Oranjeland

de Weee Man…

Het monster dat je hier ziet noemt de WEEE man. Hij is zeven meter hoog en gemaakt van alle elektronische toestellen die een modale Brit gedurende zijn leven gebruikt. Deze gemiddelde Brit, en er is geen reden om te denken dat wij beter zouden doen, gebruikt 3,3 ton van dergelijk spullen. Televisies, computers, wasmachines, gsm’s, broodroosters, haardrogers, stofzuigers, spelconsoles enzovoort.

Op de site van de WEEE man kan je zelf berekenen wat de ecologische voetafdruk is van je eigen gsm en computer. Daar kan je ook meer lezen over het break-even point van een product; wanneer is het economisch en ecologisch gezien interessant om een product te vervangen door een nieuw exemplaar. Voor GSM  ligt het verantwoorde punt van vervanging op zeven jaar. Dat terwijl in ons land een GSM reeds na 18 maanden weggegooid wordt. En dan te weten dat voor de productie van een toestel van 100 gram zo’n 30 kilogram materiaal nodig is. Meer info over de ecologische gevolgen van GSM’s kan je lezen op de WWF site.

Als we niet uitkijken wordt dit ooit de toekomst van de planeet. Geen mensen of dieren meer, maar enkel WEEE monsters die de aarde bevolken…

Lopende zaken

De mensen van het Werk van den Akker hebben 20 vierkante meter vrijgemaakt voor mijn moestuintje. Deze morgen heb samen met André wat voorbereidend werk gedaan en de volgende dagen zal ik er sla, kolen, prei, boontjes en radijzen planten. Ze hebben me al gewaarschuwd voor de twee grote vijanden van de volkstuinier: de slak en de bosduif. Tja, de natuur, dat zijn niet enkel bloemetjes en bijtjes.

Werner is ondertussen ook gestart met het monteren van de energiefiets. De belangrijkste onderdelen zijn aangeschaft en bij een test gisteren kon ik moeiteloos twee lampjes van in totaal 100 Watt in gang trappen. De officiële en publieke première is voorzien tijdens de Gentste feesten, op 26 juli.

Gisteren was er ook het bezoek aan de oude school – voor het Lim-woonproject . Een gebouw met veel mogelijkheden met ruimte voor 12 tot 15 wooneenheden, en enkele zalen en speelplaatsen. Maar ook een gigantisch avontuur om aan te beginnen natuurlijk. Zowel financieel, als praktisch zal het niet eenvoudig zijn om hier een woongemeenschap van de maken. De volgende dagen laten we de eerste indrukken bezinken en winnen we de nodige informatie in bij diverse instanties. Er is dus nog niks beslist, maar als we ermee doorgaan zal je het hier wel kunnen lezen. In dat geval zal er weinig tijd overblijven om bosduiven te verjagen vrees ik.

Tijd voor … reclame!

Niet ongerust worden, geen banners, sponsors of betaalde reclame op mijn blog. Maar vandaag wil ik even aandacht vragen voor de meest fantastische winkel uit Sint Amandsberg. De zogenaamde Sint-Amandsbazar is dé plaats bij uitstek voor wie op zoek is naar reeds lang verdwenen energiebesparende huishoudartikelen. De winkel, die je ook een museum zou kunnen noemen, verkoopt ongeveer alles behalve voeding.  Je kan er droogrekken voor de was vinden, grasmachines – waaronder de modellen die je zelf moet duwen-, de authentieke rolstofzuiger zonder elektriciteit, de betere fluitketel, een prachtig assortiment kleurvaste tuinkabouters, alles om een kippenhok te installeren, katoenen eeuwig herbruikbare koffiefilters, thermometers allerhande, spaarlampen en herlaadbare batterijen, alles voor de moestuin, Low Impact kunst – zoals de reproductie van de jongen met traan in linker ooghoek -, de unieke klokhuisverwijderaar, allerhande keukentoestellen en raspen zonder elektriciteit, wisselstukken voor toestellen van voor de tweede wereldoorlog en een schitterende oude kassa waar je moet aan draaien waarbij de cijfers omhoogspringen en daarenboven  ‘Ting’ zegt. 

En wat zo wonderbaarlijk is, ondanks de massale hoeveelheid gerief weten de sympathieke winkeldames (moeder en dochter) alles precies op te snorren. Dus, bij je volgende toeristische uitstap aan Gent: op te nemen in je programma, de Sint Amands bazaar, Antwerpsesteenweg.

Ontdekking van de week.

Gent blijft een leuke plek om Low Impact te leven. Vandaag weer iets nieuw ontdekt. Dankzij overvloedige regen was de geplande zomer picknick van de Lets groep vervangen door een lunch bij vzw Trafiek. Een pas geopend koffiehuis-ontmoetingscentrum aan de Brugsepoort, tussen de nieuwe Kringwinkel en De Vieze gasten.  En wat blijkt, het is een mooi voorbeeld van hoe economische, sociale en ecologische bekommernissen elkaar perfect kunnen aanvullen. Het koffiehuis is ondergebracht in de voormalige directeurswoning van de school. Het gebouw wordt ecologische gerenoveerd en geïsoleerd. Je kan er enkele biologisch vegetarische gerechten nuttigen, er zijn fair trade producten én Zapatistische koffie. Het zaaltje kan gratis gebruikt worden voor allerlei verenigingen, elke zondag is er een gratis matinée concert, en de vzw werkt met een hele ploeg vrijwilligers. De prijzen zijn bijzonder democratisch. Alcohol is er niet te koop, maar dat mag de pret niet bederven, integendeel. Daarbij komt nog het prettig interieur en het enthousiasme van Hilde, de enige een beetje-betaalde-kracht. Kortom, allen daarheen zou ik zeggen! (met de fiets natuurlijk).

Voor de Leuvenaars onder de lezers toch een lichtpuntje; jullie kunnen terecht bij een gelijkaardig initiatief, namelijk het wereldcafé. Andere LIM cafés en ontmoetingsplekken mogen altijd gesignaleerd worden natuurlijk!

 

Bio week bijna afgelopen

Een subjectieve persoonlijke evaluatie van mijn eigen bioweek. Of anders gezegd, waarom zou ik niet altijd 100% biologisch eten?

Nabijheid en beschikbaarheid is voor mij geen probleem. Ik heb het geluk dat er binnen de 500 meter een Bio-shop is met zeer ruime openingsuren. De prijs dan, tja Bio is duurder, voor sommige zaken zoals pasta en beleg is het verschil niet zo groot en krijg je meer (voedings)waar voor je geld. Voor andere producten (kaas, groenten, fruit) is het prijsverschil te groot. Helemaal op bio overschakelen is te duur voor mij. Het aanbod is meer dan voldoende (wat mij betreft hoeven er ook geen 100 biologische producten te bestaan om mijn haar te kleuren of mijn vitaliteit te bevorderen). Bij een aantal zaken is er wat veel verpakking al kan ik in de biowinkel ook terecht met mijn eigen verpakkingsmateriaal. 

Het belangrijkste minpunt, naast de prijs, is toch van ecologische aard. Ik heb deze week het principe van lokale voeding  enkele keren moeten laten vallen. Voor appelen kon ik kiezen tussen Nieuw-Zeeland en Italië, voor aardappelen tussen Argentinië en Italië. Als ik de rest van mijn boodschappen bekijk komen ook heel veel producten uit Duitsland en Nederland. Verder merk ik ook dat alleen nog naar de biowinkel gaan toch een verschraling is. Ik ga graag langs op de boerenmarkt en de Spar, mijn andere gebruikelijke bevoorradingspunten waar toch iets meer ruimte is voor een babbeltje. 

Ik blijf natuurlijk een fan van biologische producten, en hoop dat het publiek ervoor blijft groeien. Als het lokale biologische aanbod zou toenemen (of mijn Spar ook enkele bioproducten zou verkopen) ben ik nog gelukkiger.

Dank zij mijn kinderen die intensief hebben meegeholpen aan de wedstrijd ‘win een biopakket’ ziet het er naar uit dat we bij de winnaars horen. Nu maar hopen dat het pakket niet vol zit met ingevoerde producten uit verre landen… Of Roos het zelf komt afgeven betwijfel ik, al is ze natuurlijk altijd welkom. (lijkt me ook wel een kleine stoere madam)

Fair trade bloed ?!?

Gisteren ben ik mijn burgerplicht als bloedgever gaan vervullen. Voor mij gaat het om een simpele actie die toch wel een verschil kan maken voor iemand in nood. Daarbij wordt je bloeddruk nog eens gratis gemeten en krijg je een geschenkje. Door de samenwerking van Oxfam Wereldwinkel en het Rode Kruis is er nog een extra win-win situatie ontstaan. Voor het bloedgeven kreeg ik gisteren een lekker OWW sapje aangeboden en achteraf kon ik een doosje BIO-thee meenemen (in plaats van nog maar eens een ruitjeshanddoek). Meer van dat soort samenwerkingen graag.

Of bloedgeven een goede zaak is voor de voetafdruk is niet zo zeker, want uiteindelijk komt er nogal wat (afval)materiaal kijken bij zo’n aftapbeurt. Maar aangezien dit uiteindelijk bij de voetafdruk van de eindgebruiker komt ga ik er van uit dat dit mijn voetafdruk niet groter maakt. En daarbij een mensenleven is toch iets meer waard dan enkele vierkante meter voetafdruk.

De kans bestaat natuurlijk dat mijn bloed wordt toegediend aan een dronken kerel die met zijn 4×4 een bocht gemist heeft. Aangezien hij daarna een half litertje van mijn bloed in zijn aderen heeft stromen wordt het dan misschien wel een fervent fietser! Dus nog een manier om de LIM-boodschap te verspreiden: intraveneus…

LIM = Low Impact Madam

Ik noem mezelf dan wel Low Impac Man, maar eigenlijk reken ik meer op de vrouwen als het er om gaat de wereld te redden. Ons huidig systeem met alle uitwassen vandien, is per slot van rekening het resultaat van vooral mannelijk denken; oorlog voeren en veroveren, concurrentie en competitie, techniek en groei. Zonder te willen veralgemenen geloof ik dat vrouwelijk denken meer gericht is op samenhang, zorg voor natuur en voor elkaar, verbondenheid en relaties. Vanuit de vele campagnes van onder andere Ecolife merk ik dat er meer vrouwen dan mannen zijn die dagelijks aan de slag gaan om hun impact te verkleinen. Mannen knutselen wel aan een energiefiets of komen graag in de krant , maar het echte werk gebeurt dag in dag uit door duizenden vrouwen. Het is blijkbaar al voorspeld in een manuscript van Jean de Jerusalem in 1099;  duizend jaar na de eerste duizend jaar zullen de vrouwen de scepter grijpen! Ik kijk er alvast naar uit.

 In Nederlands zijn ze trouwens al begonnen. Daar heb je de stoerevrouwen die aan wereldverbeterend winkelen doen en gewetensclubjes oprichten.

Nu ook te meten: geluk…

Vorige week waren hier al heel wat cijfertjes om de resultaten van een maand LIM te illustreren. Nu heb ik ook een intstrument ontdekt om ‘geluk’ te meten. De Happy Planet Index is een vragenlijst waarmee je verschillende aspecten van de kwaliteit van het leven kan meten. De vragen gaan zowel over gezondheid, sociale contacten, milieugedrag, stress en dergelijke. Ik heb de vragenlijst twee keer ingevuld, eenmaal met terugwerkende kracht van de pre-Lim periode. En een keer toegepast op de actuele situatie. Niet helemaal wetenschappelijk correct, maar het resultaat is bemoedigend. Ik ga langer leven als Lim, heb een beter sociaal leven en ben tevredener. Je kan terecht wel wat vragen hebben bij een dergelijke manier van meten. Toch is het de moeite om even uit te proberen. Op de site krijg je trouwens alle nodige info over hoe de berekeningen gemaakt zijn, waarop de gemiddelden gebaseerd zijn enzovoort. De vragen zelf doen je tegelijk nog eens nadenken over waar je mee bezig bent. Doen dus. (let wel, vragenlijst is in het Engels)

 

Een LIM woonproject???

Samen met mijn buurman Tomas (en een glaasje jenever-van Deinze) fantaseer ik wel eens over een ecologische woongemeenschap. Voetafdrukgewijs heeft samenwonen een heleboel voordelen. Je kan er de tuin, auto en ander gerief delen, kinderen hebben meer ruimte en andere kinderen om te spelen, het kan financieel interessant zijn enzovoort. Ik heb bijna 8 jaar in Het Luchtkasteel gewoond, een woonproject in Doornik. (zie foto).  Dat het project nu niet meer bestaat toont ook aan dat zo’n samenleefprojecten niet makkelijk zijn. Toch zijn deze nieuwe woonvormen de laatste jaren aan belang aan het winnen. Je kan er alles over lezen op de site van Samenhuizen.

Deze morgen stuurt Tomas me een berichtje dat hij de ideale plek heeft gevonden. Een leegstaand schoolgebouw in het Gentse. Voor maar 1,25 miljoen euro en met plaats genoeg voor 10 gezinnen. Allez vooruit. Ik heb nu wel net gordijnen om het hier wat te isoleren, maar misschien passen die ook in een ex-klaslokaal. En aangezien dromen belangrijk zijn heb ik met het makelaarskantoor afgesproken. Samen met Tomas ga ik maandag een kijkje nemen. Als het de moeite is om door te gaan, dan zal ik hier in elk geval een oproep lanceren voor kandidaat medebewoners. Dan trommel ik meteen alle letsers op om het snel even op te knappen…