De vader van mijn eerste lief heeft me de eerste kneepjes van het scheren bijgebracht. Het systeem met zeep, kwast en scheermes. Ik pas nu al enkele decennia deze methode toe (ongeveer 2 maal per week) en ik ben best tevreden over het resultaat. Regelharig krijg ik de vraag over wat de meest LIM manier van scheren is en bij uitbreiding van ontharen allerhande.
Ik ben best tevreden over mijn eigen methode, behalve over de fabrikanten van de mesjes. Naast de belachelijke trend om drie- vier- of zelfs vijfvoudige mesjes te maken is er een groot probleem van standaardisering in scheermessenland. Sommige mesjes schuiven in een houdertje, bij anderen is er een kliksysteem, maar al die mesjes zijn zo gemaakt dat ze slechts op één type houdertje passen. In de voorbije jaren heb ik ondertussen 11(elf) verschillende houdertjes verzameld. Hier is een mooie toekomst weggelegd voor een bevlogen Europarlementariër die orde in de scheermessenchoas wil scheppen. (maar pas op, de Belgische ervaringen met ecotaks op wegwerpscheermesjes toont aan dat dit een gevoelige kwestie is)
Of elektrisch scheren beter is weet ik niet, veel stroom zal een scheerbeurt niet vragen, maar het apparaat moet natuurlijk ook nog gemaakt worden (en ooit als afval verwerkt). En dan zijn er nog de kwesties van laserontharing, Veet en andere chemische methodes, aftershave, watergebruik, enzovoort. Dus nog heel wat onderzoek te doen alvorens hier uitsluitsel kan gegeven worden. Ondertussen laten we een en ander maar gewoon groeien zeker. De beste oplossing zou volgens mij zijn wat meer tolerantie voor haar (en hem).
Gearchiveerd onder: Algemeen | getagged: scheren | 7 Commentaar »
