De energiefiets getest

Gisteren heb ik samen met de kinderen eens getest hoeveel energie we kunnen opwekken met onze eigen spierkracht. Op voorhand hadden we al een half uurtje gefietst op de energiefiets om de batterij wat op te laden. Dan ging de hoofdschakelaar van de stroom uit. Terwijl ik bleef fietsen hebben Adam en Marieke het ene na het andere apparaat aangeschakeld. We begonnen met twee spaarlampen (2 x 8 watt) en een laptop (28 watt). Dat verliep prima dus konden er nog 3 lampen en een tweede laptop op worden aangesloten. Ik voelde dat ik vanaf dan wel harder moest trappen om de nodige energie op te wekken, maar er kon nog wel iets bij. Dus ook een CD opgezet (zevende symfonie van Beethoven, daar kan je goed op fietsen). Om het geheel nog wat stemmiger te maken hebben we nog een kerstslinger aangesloten (18 watt). Tenslotte ook de koelkast, waarvan de deur even open stond en daarmee een lampje van 14 watt doet branden. Het totaal opgewekte vermogen was op dat moment 145 watt, maar daarvoor moest ik me wel in het zweet fietsen. (Wat als bijkomend voordeel heeft dat verwarming lager kan). Met die 145 watt scoor ik niet zo bijzonder, want een getrainde fietser zou 800 tot 900 watt kunnen opwekken. Volgende keer Tom Boonen uitnodigen dus.

De plannen om nog iets te doen met het energiefiets concept worden ondertussen concreter. De bedoeling is om iedereen die een vergelijkbare fiets heeft ontworpen uit te nodigen voor een Belgisch kampioenschap. Zo komen we misschien tot een zeer efficiënt model dat kan gebruikt worden voor home-trainers, fitnesszalen en mensen die thuis op rollen fietsen. Niet dat we daarmee zelf alle energie kunnen opwekken, maar het kan toch zinvol zijn om bijvoorbeeld een gsm of laptop op te laden. Ik wil zeker Joëlle Milquet uitnodigen om mee te komen fietsen. Misschien kunnen de kerncentrales dan toch dicht in 2015.

Inspecteur LIM in zijn onderbroek

Vanaf morgen schiet Radio 2 in actie rond klimaat en milieu.  Drie weken lang laten ze de Low Impact Man op bezoek gaan bij diverse mensen.  In het programma Inspecteur Decaluwé worden dan tips gegeven om de voetafdruk wat te verkleinen. Er is ook een speciaal Kyoto liedje gemaakt voor de gelegenheid. Je kan luisteren elke werkdag rond 8u15 maar ook via de site van Radio 2 zijn de reportages te herbeluisteren.

Met het volgend filmpje loop ik wel het risico mijn imago als ernstige, betrouwbare en doodserieuze mens om zeep te helpen. Maar voor de goede zaak moet een mens al eens uit de kleren gaan zeker.

55 vierkante meter nostalgie

Waar ik de voorbije maanden een enkele keer de auto heb gebruikt om isolatiemateriaal op te halen of om een lezing te geven in een onmogelijk gat, heb ik gisteren voor het eerst 60 kilometer gereden puur voor mezelf.  Ik ben namelijk naar Dido gereden, het jeugdhuis waar ik bijna 25 jaar geleden mijn eerste job heb gehad. Ze vierden hun 40-jarig bestaan en honderden mensen waren uitgenodigd voor een receptie en optreden.  Aangezien het om een nachtelijke activiteit ging, waren fiets, bus of trein geen echte optie. Ergens blijven logeren was dan weer moeilijk te organiseren wegens de kinderen. Dus heb ik doelbewust 60 kilometer gereden (en 55 vierkante meter aan mijn ecologische voetafdruk toegevoegd).

En ik kan zeggen dat ik geen seconde spijt van heb gehad. Het is een bijzonder weerzien geweest met vrienden en kameraden, met het ophalen van herinneringen aan een zeer mooie periode in mijn leven, met genieten van de aanwezigheid van oude geliefden, en het vaststellen hoe het leven ons allen de voorbije decennia heeft veranderd. Dat ik hiermee mijn voetafdruk een beetje verhoog beschouw ik op zo’n moment als onbelangrijk. Relaties, vriendschappen en contacten zijn essentieel voor een goed leven. Dus lieve Dido mensen, laten maar weten wanneer er een volgend feestje is! Ik wil er gerust een paar dagen voor in de kou zitten om de impact van de autorit te compenseren.

High Impact trouwen…

Gisteren heb ik me even laten ontvoeren door de Canvas camera ploeg. Ze hebben me meegenomen naar een bijzonder High Impact trouwfeestje. De naam zegt het zelf: ‘Marriage in the sky’. Een korte beschrijving van het gebeuren; op een verlaten startbaan in Sint-Truiden staan enkele helicopters, een uitgerekte Hummer, verschillende grote trucks en limousines en een hoop tenten. Vier gigantische kranen (80 ton) staat er met draaiende motor en aan kabels hangen diverse platformen. Eén met een eettafel, een ander met een tribune, nog eentje met een Steinway vleugelpiano en een laatste voor de pers. Zo’n vijftig meter boven de grond wordt de ceremonie afgewerkt. Op het einde van de viering springt het koppel nog even naar beneden (aan een elastiek natuurlijk). Het hele concept, bedoeld voor mensen die hun trouwpartij een exclusief tintje willen geven, kost tussen de 8 000 en de 100 000 euro.
Wat de milieu-impact van het gebeuren is kon niemand me vertellen.  Stefan Kerkhofs, het brein achter dit event was trouwens heel eerlijk tegen me. Toen ik hem vroeg of zo’n feestje geen bijzonder zware voetafdruk heeft zei hij dat dit best zou kunnen, maar om zijn bedrijf draaiende te houden is het niet echt mogelijk om daar stil bij te staan. De pastoor van dienst was even van zijn melk toen ik hem vroeg hoe het voelt om voor te gaan bij zo’n exclusief huwelijk als 1,4 miljard mensen in extreme armoede leven. Hij vond het ook wel een schrijnend contrast, maar eindigde toch met de stelling dat ook rijke mensen recht hebben op Gods zegen. Tja, wat kan een mens daarop nog zeggen. (In het filmpje op Het Nieuwsblad heeft de pastoor toch wel iets onthouden van mijn opmerking!)

Ik heb in Don Quichote stijl hier en daar een stopcontact uitgetrokken en gasbranders die gewoon de buitenlucht stonden op te warmen uitgezet. Maar uit de gesprekken die ik had met de medewerkers blijkt dat ik dit soort uitspattingen maar best als normaal kan beschouwen. Als er mensen zijn die dergelijke grapjes willen betalen dan moet dit kunnen, klimaatproblemen en armoede ten spijt. Als er dan toch een God is stel ik voor dat hij consequent deze bescheiden feestjes met donder en bliksem verhindert. Ik had geen fototoestel bij maar heb enkele foto’s van de site geplukt. Wie nog meer wil zien van het fantastisch aanbod; hier klikken… Aangezien de grenzen van de planeet hiermee royaal overschreden worden is het motto ‘the sky is the limit’ deze keer wel erg toepasselijk. (vandaag ook internationale dag verzet tegen de armoede… misschien tijd om een internationale dag ter verzet tegen de rijdkom op te starten)

Enkele berichten op donderdagavond

- er zijn nog enkele plaatsen vrij om dit weekend mijn nederige LIM woning te bezoeken, ook bij onze vrienden van Groenhuis kan je nog terecht. Inschrijven via klimaathuizendag, mijn huis is te vinden in Oost-Vlaanderen (Sint-Amandberg), het Groenhuis in Vlaams-Brabant (Wommersom)

- er is een nieuw filmpje, deze keer zien we wat Marc Reynebeau allemaal weg te geven heeft aan de Kringwinkel. Onthullend!

 - nog een aankondiging voor een interessant LIM toneel stuk te Gent. Snoepvolk door Jongerentheater Ambiance. De kostuums werden gemaakt van recyclagemateriaal (oude truien), rekwisieten werden op rommelmarkten gekocht enzovoort. Op 31 oktober te Gent in De Tinnenpotzaal om 14 uur. Meer info op de website van Het Landjuweelfestival

En morgen schrijf ik een stukje over een bijzonder bezoek dat ik vandaag gebracht heb aan een High Impact Huwelijk in Sint-Truiden!

Feestjes-stress

Ik weet niet hoe het zit in andere regio’s van het land, maar hier is het verjaardagsfeestseizoen alvast losgebarsten. Gisteren maar liefst twee dubbele feestjes. Adam was uitgenodigd voor de verjaardag van Rem en Simon. Daar stond onder andere een zoektocht in het Gravensteen en het park op het programma. Marieke had mij dan weer ingeschakeld om samen haar vriendin Margot hun verjaardagfeestje te organiseren. En zo bevond ik me gisterenmiddag in een disco-bowling met 10 giechelende tieners. Daarna met zijn allen met de bus naar huis waar ik voor de hele bende pannekoeken heb gebakken. De pannekoeken waren alvast low-impact en afvalarm, het energieverbruik van zo’n bowling zal wel een ander paar mouwen zijn. Nadien was het nog een heel gedoe om zonder auto Adam op te halen, een ander vriendje thuis te brengen en te zorgen dat de 10 meiden heelhuids thuis konden geraken. Maar dank zij de bus en flink wat stappen is het toch gelukt.

Een moeilijk kwestie bij dergelijke feestjes vind ik altijd de kadootjes. De ongeschreven regel is dat bij dit soort feestjes er iets gekocht wordt van ongeveer 10 euro (in ons geval betalen de kinderen de helft en de ikzelf de andere helft). Vaak gaat het om hebbedingetjes en gadgets, dus niet altijd erg duurzame dingen. Al heeft Adam gisteren een zelfbouwvliegtuigje kado gedaan dat hij zelf had gekregen (en nog niet had aan elkaar gelijmd natuurlijk). Bij jongere kinderen is het nog doenbaar om zelf iets in elkaar te knustelen, maar eenmaal je met tieners te maken hebt lijkt me dat een heikele kwestie. Maar misschien zijn er wel lezers die interessante tips hebben rond LIM-kadootjes voor tieners? Altijd welkom, volgende week zijn er alweer nieuwe feestjes…

Blog Action Day 2008 Poverty

Vandaag zullen duizenden bloggers overal in de wereld aandacht besteden aan de armoedeproblematiek. Bedoeling is om op die manier de aandacht van het brede publiek te richten op dit zeer belangrijke thema. De bijdragen zijn o.a. hier en op MO* te vinden.
 
Verklein je Ecologische Voetafdruk

Als er armoede is, dan komt het omdat de rijkdom slecht verdeeld is. De Ecologische Voetafdruk toont ons op welke manier dit gebeurt. Als we de beschikbare bioproductieve grond van deze planeet verdelen over alle aardbewoners dan is er 1,6 hectare beschikbaar voor elk van ons. Dit zou genoeg moeten zijn om een huis te bouwen, voedsel, hout en katoen te kweken en ook ons afval en de CO2 emissies van ons energiegebruik te absorberen. Maar de realiteit toont dat de verdeling erg ongelijk is. In de Verenigde Staten is de gemiddelde voetafdruk bijna 10 hectaren, in Europa iets meer dan 5 hectaren, in Azië gaat het over 1,3 hectaren, in Afrika over 1,2. Als mensen in Malawi en Peru moeten overleven met een voetafdruk van minder dan 1 hectare is dit omdat er andere mensen (vooral in de rijke landen) een te groot stuk innemen van wat er beschikbaar is. We moeten niet enkel vechten tegen armoede, maar misschien nog meer tegen rijkdom.

Veel mensen vragen zich af of het mogelijk is om een goed leven te met een kleine voetafdruk. Dit is nu net waar ik de voorbije zes maanden mee bezig ben. Ik koop niks nieuw (enkel tweedehands), eet geen vlees en vis meer, ik gebruik regenwater voor het toilet, ik gebruik het openbaar vervoer en de fiets voor mijn verplaatsingen, ik eet lokale en seizoensgebonden producten, ik vermijd verpakking, gebruik zo weinig mogelijk elektriciteit en isoleer mijn huis. En ja, ik heb nog steeds een comfortabel (niet luxueus) en gezond leven, samen met mijn kinderen. En ja, ik merk dat er nog meer mensen zijn die kiezen voor een dergelijke levensstijl.

Een goed startpunt dus om armoede te bestrijden is dus ruimte maken voor andere mensen en je eigen ecologische voetafdruk verkleinen. Meer info op globalfootprintnetwork Wil je weten hoe rijk je bent ga dan even naar globalrichlist

Subscribe to Lowimpactman’s Weblog by Email

Mijn korf van de huisvrouw

Het Oivo (Onderzoeks en informatiecentrum van de verbruikersorganisaties) berekent maandelijks de totale uitgaven van het gemiddeld gezin. Daarbij worden de prijzen van zowel voeding, kleren, vakantie, wonen, diensten en energie samengebracht. Op die manier zou een gemiddeld Belgisch gezin wekelijks 573 euro uitgeven. Een gemiddeld gezin heeft in België 2,3 leden. Aangezien mijn gezin uit 2 personen bestaat (ikzelf en 2 deeltijdse kinderen die samen 1 vormen) zou dit voor mij 498 euro per week zijn.

Ik heb dit eens vergeleken met mijn uitgaven van de voorbije LIM maanden, en daar zit ik eerder aan 330 euro per week (of 1350 per maand). Het grootste deel gaat naar de huur (500 euro).  Mijn energiefactuur (water, gas en elektriciteit) is erg laag, met max. 15 euro per maand. Ook mobiliteit is goedkoop omdat ik geen auto heb, en naast fietsen en voeten enkel voor de trein moet betalen. Voor voeding kom ik er met net iets meer dan 11 euro per dag (voor mij én de kinderen). Dit heeft veel te maken met het kiezen voor onverpakte, lokale en seizoensgebonden produkten. Ook geen flessenwater of frisdranken, geen klaargemaakte producten enzovoort. Een flinke uitgave post is alles van communicatie (telefoon en internet) met 75 euro per maand. Voor uitgaan (film, café,…) betaal ik 69 per maand, kosten voor de kinderen die niet met kindergeld worden betaald zijn goed voor 30 euro per maand. Om maar te zeggen, Low Impact leven is zeker ook goedkoper. En het grote voordeel hiervan is dat ik vanaf 1 november ook minder kan werken dan voordien, uiteindelijk heb ik ook minder nodig om rond te komen.

Interessant bij de korf van de huisvrouw is ook het overzicht van de evolutie van de prijzen en de tips die je krijgt om goedkoper te leven. Want goedkoper is in veel gevallen ook ecologischer. Enige minpuntje, als huisman vind ik de titel van het berekening iets minder goed gekozen

De kilootjes van Isabelle A en Gunther Lamoot

 

 

In de Veldstraat

Een prachtig weekend, onder andere om te lopen en nog wat te oogsten in de moestuin. Gisteren ben ik met de Canvas camera ploeg ook even afgezakt naar de Veldstraat om eens een kijkje te nemen hoe het zit met het winkelgedrag van de Gentenaar. Van een grote crisis is toch nog niet veel te merken, de meeste mensen blijven kopen zonder problemen. Veel aandacht voor de ecologische impact van het winkelen hebben de klanten niet. Letten op herkomst, kiezen voor natuurlijke producten, vermijden van verpakking…veel was er niet van te merken. Daar sta ik niet bij stil, was de reactie van redelijk wat shoppers. Nochtans zijn er wel wat tips die kunnen helpen om wat minder en beter te winkelen:

Ga niet winkelen met een lege maag.

Maak een boodschappenlijstje.

Stel een aankoop indien mogelijk even uit, soms is het verlangen naar iets meer bevredigend dan het bezitten ervan.

Neem indien mogelijk de kinderen niet mee als je inkopen doet.

Let op voor impulsaankopen. Het aantal extra aanbiedingen en verleidelijke koopjes is alvast minder in de buurtwinkel dan in de supermarkt.

Winkelen als ontspanning is de beste manier om overbodige dingen in huis te halen. Liever niet doen dus.

Ondertussen zijn er ook enkele nieuwe filmpjes te zien op www.vooreenkilootjemeer.be Onder andere Gunther Lamoot en Isabelle A laten zien wat ze in petto hebben voor de kringwinkel.