Het Low Impact project wordt nogal eens gezien als een project van een individu. Nochtans zijn er heel wat andere mensen en organisaties bij betrokken. Dat moet ook, omdat ik er zeker ben dat milieu- en andere problemen enkel collectief kunnen worden aangepakt. Zo heb ik op die manier de voorbije maanden heel wat nieuwe mensen en ideeën leren kennen. Ik werk mee met het lokale 11.11.11 comitee, kan diensten uitwisselen via de Lets-groep, heb groenten dank zij het Voedselteam, en doe mee met de Transitiegroep van Sint-Amandsberg. Mijn passage bij de volkstuinen was dan wel tijdelijk, maar ik heb er toch ook interessante mensen leren kennen. Daarnaast ben ik lid geworden van Natuurpunt, Netwerk Vlaanderen, Eva en GMF. Ik was op een aantal betogingen, heb meegedaan met de Big Jump en de Big Ask (foto) en dan zijn er nog redelijk wat manifestaties waar ik had willen bij zijn.
De opmerking hierbij is dat dit allemaal tijd kost. Gewoon lid worden van een organisatie (of goede doelen financieel steunen) vraagt niet veel tijd. Nochtans is dit erg belangrijk, groepen als Greenpeace, WWF en Natuurpunt hebben meer invloed als ze veel leden hebben. Die grote bewegingen hebben we echt nodig om politici en bedrijven onder druk te zetten.
Als je dit wil aanvullen met lokaal engagement in verenigingen dan moet je wel wat tijd vrijmaken natuurlijk. En dat brengt je meteen bij de vraag wat doe je met de schaarse tijd die je is gegeven. Mijn keuze om een tijdje niet te werken, en nu om deeltijds te werken bezorgt me in elk geval wat ruimte voor lokaal engagement. Het scheelt misschien een stukje wat inkomen betreft, maar deel zijn van een actief netwerk dat bezig is met zinvolle maatschappelijke thema’s is goud waard. Trouwens, uit onderzoek blijkt dat mensen die actief zijn in het verenigingsleven gelukkiger zijn en langer leven. Als we met zijn allen wat minder gaan werken en ons dan 1 dag per week inzetten voor maatschappelijke doelen, dan zou je nogal eens iets zien!
Gearchiveerd onder: Algemeen | 3 Commentaar »
