Dankzij een vriendin die haar plooifiets niet zo vaak nodig heeft kan ik enkele weken proefrijden met een Brompton. Dit is zo’n beetje de Mercedes van de plooifietsen (of de Ecover van de groene wasmiddelen), een omschrijving die ik nu uit eigen ervaring wel kan bevestigen. Het is vooreerst een stevige goede fiets die erg makkelijk bolt. Alleen op kasseistroken zorgen de kleine wieltjes voor wat extra schokken. De fiets is makkelijk en snel op te plooien, zeker als je enige oefening achter de rug hebt en je neemt de fiets gezwind mee op de trein of de bus. Het enige wat ik wat lastig vind is dat je de plooifiets goed in de gaten moeten houden, want ik ken ondertussen al enkele mensen waarvan de fiets is gestolen.
Gisteren heb ik de Brompton voor het eerst getest in Brussel. Eerste conclusie; het is de snelste manier om je te verplaatsen in de stad. Van het VRT gebouw naar het Noord-station in 15 minuten, dit lukt niet met bus, of tram of auto. (ik moet toegeven, het is bijna de hele weg bergaf, in andere richting zal het wel iets lastiger zijn). Het leuke is dat je met zo’n fiets ook meer vrijheid hebt dan in het openbaar vervoer. Je kan je overal tussen wringen, of als het moet, de fiets even opnemen en het voetpad gebruiken. Het is trouwens mooi om zien hoe het aantal fietsers in de hoofdstad de voorbije jaren is toegenomen. Vaak met stevige helmen en fluojasjes, wat zeker geen overdreven luxe is. Ik beschouw de fietsers in Brussel als een soort dappere strijders tegen het veelkoppige monster der automobielen. Vandaar dat ze elkaar bij het passeren ook steeds even welwillend toeknikken. En hoewel de strijd lange tijd hopeloos leek begint het tij nu te keren. Steeds meer mensen ontdekken dat een fiets snel en cool kan zijn, en als binnen enkele jaren de olieprijzen terug stijgen dan veroveren fietsen de hele stad. Ik kijk er al naar uit.
Gearchiveerd onder: Mobiliteit | 6 Commentaar »
