Vandaag nog een mooi verhaal gehoord van mijn moeder. Ze betaalde tot voor kort wekelijks 48 euro voor elektriciteit aan Electrabel. Bij de jaarafrekening moet ze ongeveer 78 euro bijbetalen. Wat blijkt dan uit de brief die bij deze jaarafrekening hoort: vanaf heden wordt uw maandelijks te betalen bedrag opgetrokken tot 149 euro. Voila, een stijging van 200%. Mijn moeder is dan wel 76, maar ze kan best haar mannetje staan. Ze belt naar Electrabel voor uitleg. Daar is hun antwoord dat wat meer betalen toch niet zo erg is, want dan zal ze zeker terug krijgen bij de volgende afrekening. Als mijn moeder zegt dat ze dit weigert te betalen vragen ze aan de andere kant van de lijn “ok misschien is 149 euro wat te veel, hoeveel zou je willen betalen?”. Laat deze zin eens goed tot je doordringen. Eigenlijk vraagt de dame in kwestie: hoeveel geld per maand wil je ons geven zodat wij dat op onze rekening kunnen laten opbrengen. Mijn moeder houdt voet bij stuk: ik wil maar 48 euro betalen. Ze weet dat de energieprijzen binnenkort gaan dalen, en ze past nu ook Low Impact tips toe, dus dat scheelt ook een stuk. Met wat aarzeling zegt de dame in kwestie dat ze dit even zullen onderzoeken, en later een beslissing zullen laten geworden. Ondertussen informeert mijn moeder eens bij de 7 andere bewoners van haar flat, en wat blijkt, allemaal hebben ze het verzoek gekregen om maandelijks 100 euro meer te betalen. Als ik het neerschrijf voel ik de adrenaline terug boven komen. Ik zal maar beleefd blijven op deze blog (Bert Anciaux weet ondertussen wel wat het uiten van emoties op een blog kan teweegbrengen) maar dit soort praktijken kan je eigenlijk enkel maar crimineel noemen. Ik ben samen met mijn moeder meteen in gang geschoten om zo snel mogelijk van leverancier te veranderen en met haar de 7 andere bewoners.
En dat brengt me bij het punt waar ik wou zijn. Je moet als burger en consument permanent op je hoede zijn. Vooral de grote bedrijven (telefonie, energie, banken…) hebben zeer handige manieren om op ondoorzichtige manieren kosten aan te rekenen. Ze stimuleren je om betalingen via domiciliering te laten gebeuren en rekenen er op dat je vanaf dan weinig aandacht meer hebt voor wat ze van je rekening halen. In Groot-Brittannië zou op die manier jaarlijks 570 miljoen Euro ten onrechte worden geïnd. Gewoon omdat we de moeite niet doen om alle kleine lettertjes van het contract te lezen en ons te laten paaien met een MP3 speler als we ingaan op de fantastische condities. Vergeet niet dat deze bedrijven een legertje juristen en psychologen in dienst hebben om erachter te komen hoe ze de consument het best – en nog net legaal- kunnen overtuigen. Om daar in je eentje tegen in te gaan moet je al een taaie zijn, zoals mijn moeder, waar ik nu extra trots op ben.
Ik ben op dit ogenblik wel een beetje onder de invloed van een boek dat ik aan het lezen ben. ‘Leve de vrijheid’ van Tom Hodgkinson met heel wat tips over ‘hoe ontkom ik aan de cultuur van het moeten’. Ik zie er veel parallellen tussen Low Impact leven en kiezen voor een vrolijker en vrijer leven zoals Hodgkinson het beschrijft. Daarom dus stap 29: stap zoveel mogelijk uit het consumentencircus en als je toch iets nodig hebt; blijf steeds een bewuste consument.
Gearchiveerd onder: Energie en water | 9 Commentaar »
