Conclusies media: extra

En kijk, vandaag heb ik het op mijn blog over de media en verschijnt er een stukje net in de Metro. Het doet er me aan denken dat ik nog iets ben vergeten te melden. Van alle artikels die er verschenen zijn er slechts een handvol helemaal correct. In het stukje in Metro staan minstens vijf onjuistheden;

- ik  hou het niet voor bekeken, alleen is mijn LIM jaar zoals voorzien afgelopen op 30 april, maar ik blijf wel zo leven

- er is geen Duitse cameraploeg langs geweest

- ‘huis is verbouwd tot passiefwoning’, dit klopt – jammer genoeg – niet. Ik heb alleen die acties gedaan die je als huurder kan doen, en ik zit nog heel ver van een passiefhuis

- waterverbruik is geen 20 liter, maar 14 liter per dag, elektriciteitsverbruik niet 1, maar 0,5 kWh. Gasverbruik daalde met 70% , niet met 90%.

- ik heb wel nog chocolade gegeten, alleen geprobeerd dat wat te minderen

Het zijn misschien details, maar dit heeft ook te maken met de manier waarop zo’n artikel tot stand komt. Frederic Heymans belt met in de trein en stelt zijn vragen (zo’n 10 minuten). De antwoorden daarvan zijn zo goed als foutloos weergegeven. Dan worden nog enkele cijfers toegevoegd, wellicht van mijn blog of van andere krantenartikels, tijd om die nog eens te checken is er blijkbaar niet. Het is geen verwijt aan de journalisten van Metro, maar een vaststelling; mediamakers staan onder hoge druk om snel en veel inhoud te leveren. En dit gaat soms ten koste van de juistheid. Daar gaat het nu net om met dit project, tijd om een andere richting te kiezen!

conclusies (3): de media

Bij de start van het Low Impact project was het niet de eerste bedoeling er een mediaspektakel van de maken. Anderzijds heb ik niet nee gezegd op de vragen die er gekomen zijn, omdat het me wel een goede kans leek om een bredere groep mensen aan het denken te zetten. Dat het zo storm zou lopen was echter buiten alle verwachtingen. Ik heb geprobeerd het een beetje bij te houden, en hieronder een onvolledig overzichtje van wat er allemaal over LIM is verschenen.

- ongeveer 30 artikels in kranten (meestal de nationale edities)

- zeker 15 reportages op televisiezenders, zowel de Vlaamse, enkele regionale en een aantal buitenlandse kanalen (Nederland, Frankrijk, Spanje, Italië en Portugal)

- het aantal verwijzingen op blogs, via internetsites en nieuwsbrieven heb ik niet bijgehouden, maar ook dat zijn er een redelijk aantal

- een 20-tal interviews in magazines en tijdschriften gaande van Evita over Steps tot Focus Knack en Milieudefensie.

- een dertigtal radiointerventies (waarvan ongeveer de helft voor een reeks bij radio 2)

Het ziet er naar uit dat er de volgende dagen nog wat bijkomt, want vrijdagmorgen ben ik terug bij Annemie (van Peeters en Pichal) en volgende week donderdag bij Phara.

Hoe ik daar op dat media-geweld terug kijk? Ik ga natuurlijk niet klagen over de aandacht op zich, al kom ik regelmatig mensen tegen die op sommige vlakken nog verder gaan dan ikzelf, of die zelf al jarenlang grotere inspanningen doen. Ook zij verdienen die aandacht, maar ik merk dat journalisten graag met dezelfde figuren uitpakken. Wat de toon van de reportages betreft gaat de nadruk toch vaak naar de meest ‘exentrieke’ onderdelen van mijn project. Het grote verhaal, de wereldwijde context of het sociale aspect van waar ik mee bezig ben komt minder aan bod. Mediabedrijven zijn commerciële bedrijven en nieuws moet geld opbrengen. Dus liever een grote kop over iemand die zelden een bad neemt dan een toelichting over de link tussen het wereldwijde waterprobleem en het persoonlijk watergebruik. Zo werkt het nu eenmaal, en ofwel doe je er helemaal niet aan mee, ofwel probeer je het in goede zin te gebruiken. En als ik dit project gewoon op mijn eentje zou doen, dan zijn die kubieke meter water of gas die ik heb bespaard redelijk futiel ten opzichte van de wereldwijde evoluties. De echte impact zit in het aantal mensen dat zelf is gaan nadenken en eventueel hier of daar dingen anders is gaan doen. Bijna dagelijks krijg ik reacties van mensen die daarmee bezig zijn, en dit is natuurlijk grotendeels te danken aan de media.

Tenslotte weet ik nu ook wat het wil zeggen om gevolgd te worden door een cameraploeg. Mijn kinderen hebben er hun buik van vol, en zelf vind ik het niet echt een leuke bezigheid. Ik snap hoegenaamd niet waarom Pfaffs en andere Plancaerts daar nooit genoeg van krijgen…