English blog coming soon!!

Yesterday and today I got more than 5000 enthousiastic Italian visitors on this blog, quite some of them asking for an English version. Last months more people asked me the same question, I always hesitated because of a lack of time. But with the recent Italian wave I recieved already two mails of people who want to help me translate the posts. So I think it must be possible to make an English version.  Tomorrow you will read the URL of the blog and I hope to start it this week.

Beste Nederlandstalige lezers, zoals je hierboven kan lezen wordt het tijd voor een internationale aanpak. Ik kreeg reeds twee spontane aanbieders voor vertaling (waarvoor dank), hierbij nog een oproep: ik zoek een vijf tot tien mensen die bereid zijn 1 bericht per week (of om de twee weken als er genoeg kandidaten zijn) te vertalen (NL-Engels) voor deze blog. Stuur me een mailtje (steven@lowimpactman.be ) en ik stuur een mail terug met concrete afspraken.

Alvast bedankt, thanks, gracie

(en nee, aandringen helpt niet ik begin er niet aan in het Frans… and do not push me, I will not start a French blog)

afscheid van een PMD zak

Vandaag is het zo ver. De PMD zak heb ik aan de deur gezet. Reeds 14 maanden staat dezelfde zak braaf in mijn living. Meestal redelijk verwaarloosd, behalve op die zelfdzame momenten dat er toch eens een blikje (bvb tomatenpuree) of een brik in terecht kwam (van een karton soya pudding ofzo). De zak is eigenlijk nog niet helemaal vol, ik zou hem nog even kunnen houden, maar ik heb van mijn hart een steen gemaakt en beslist hem voor eens en altijd buiten te zetten. Gezien de warmte wordt de zak toch een risico op geurtjes en fruitvliegen. Dus gaat de zak aan de deur en kan de inhoud starten met de reis naar het recyclageparadijs.

Wie weet kom ik op een dag nog een stukje ervan tegen als je op een zitbank gaat zitten gemaakt van gerecycleerde drankkartons. Of misschien zal het metaal van de kroonkurkjes uit de zak ooit nog de basis vormen voor een fiets (voor zover het verhaal klopt van de blikjes en de fietsen). Als afval zou kunnen spreken zouden we wel eens mooie verhalen te horen krijgen van verre reizen, sorteerbanden, vervuilde grond en misschien zelfs kinderhanden die op zoek gaan naar waardevolle metalen tussen het afval.

Het eindgewicht van de zak is 4,2 kilogram, ofte gemiddeld 300 gram per maand. Het zou wellicht nog beter kunnen, maar ik heb niet de ambitie hierin nog verder te gaan.

Een volgende zak zal binnenkort aan zijn loopbaan beginnen. Met de rol die ik nu nog in huis heb staan ben ik nog goed tot ergens in 2020. Benieuwd trouwens hoe het dan zal  zijn met afvalophaling en verwerking. En gewoon, met mij en met de wereld zelf…