Stel je voor, je kind is ziek. Je laat een dokter komen en die zegt dat je kind weer zal genezen als je meteen start met een langdurige behandeling. Je wil zeker zijn, en haalt er nog een hoop dokters bij. Nog 99 om precies te zijn. Van de 100 dokters zijn er 99 die de eerste diagnose bevestigen. Je kind is ernstig ziek, maar kan genezen als je meteen start met de behandeling. Eén dokter denkt dat het om een gewone griep gaat en je kind vanzelf zal genezen. Aan jou de beslissing, start je de behandeling of niet – ze zal ongeveer 1% van je inkomen kosten -.
Hoe noem je dan de keuze om nog een jaartje te af te wachten, en misschien dan met de behandeling te starten. Ondenkbaar? Onverantwoord? Misdadig? Nochtans is dat ongeveer wat er in Kopenhagen is gebeurt. De diagnose is duidelijk, de behandeling ook, maar toch hebben de heren (en enkele dames) geen eensgezindheid bereikt. Wie moet de eerste stap zetten? Wie zal dat betalen? Wie moet hoeveel inleveren?
En uit de eerste reacties van onze politici blijkt meteen de toon. Wij wilden wel, maar ja, de anderen, de Chinezen, de Amerikanen zij wilden niet. Ik heb bijna het gevoel dat Magnette en Leterme opgelucht ademhalen dat er geen bindend akkoord is. Want nu worden ook zijn niet verplicht om verregaande doelstellingen en maatregelen te nemen. Zo kijkt iedereen naar iedereen en gaat de wereld ten onder. (letterlijke vertaling van de Latijnse titel: en zo verloor de wereld zijn glorie)
Even ter opfrissing; hieronder een fragment van het Rekenhof, uit de beoordeling van het Belgisch klimaatplan: Op federaal niveau bestaat er geen federaal klimaatplan. Er is geen precieze omschrijving van de maatregelen en de kost ervan. De doelstellingen in termen van CO2-reductie zijn niet onderbouwd of ontbreken. Er is geen afdoende rapportering en vooralsnog is er geen evaluatie van het federale klimaatbeleid. Uiteraard is ook dit de schuld van de Chinezen.
Maar laat ons niet gelaten op wonderen wachten. Uit de krantencommentaren in zowel De Morgen als De Standaard onthou ik dat de hele top wel iets heeft teweeggebracht. Het bewustzijn is gegroeid en het wordt nu duidelijk dat de echte verandering van ons zal komen. Wij als burger, als consument, we kunnen elke dag kiezen voor een eigen klimaatplan. Met mijn experiment is het geluk om de CO2 uitstoot tot een kleine 4 ton per jaar terug te brengen (de Belg zit aan 10 ton). Ik ben er zeker van dat iedereen jaarlijks de eigen uitstoot met 3 tot 4% kan verminderen. Meer nog, we kunnen onze eigen levenskwaliteit flink verhogen als we kiezen voor een andere invulling van welvaart dan die gebaseerd op een materiële en energieverslindende levensstijl.
En als ik na de bekende tips rond isolatie, vlees en mobiliteit nog een nieuwe tip mag toevoegen: KIES VOOR MOEDIGE POLITICI…
(morgen krijg ik een kans om dit persoonlijk aan Magnette te zeggen, op RTBF in het programma ‘Mise au point’, om 11u30 op La Une… ga vandaag nog flink oefenen)
Gearchiveerd onder: Algemeen | getagged: kopenhagen | 12 Commentaar »
