nog 36 uur….

Nu moet het gaan gebeuren, vandaag zullen alle wereldleiders hun speech uitspreken in Kopenhagen, vrijdagavond zullen we wellicht weten of  onze excellenties gehandeld hebben als wijze mensen (Homo Sapiens) of niet.

Kunnen we nog iets doen tijdens deze cruciale uren? Ik denk het wel. Zo kan je nog de petitie ondertekenen die Avaaz heeft gelanceerd en andere mensen vragen ze ook te ondertekenen. Wie gelovig is (welke godsdienst doet er niet toe) kan een kaarsje branden en bidden. Wie niet gelovig is kan vandaag en morgen toch af en toe eens stilstaan bij wat er in Kopenhagen gebeurt. Wie over telepathische gaven beschikt kan via die weg onze leiders moed en daadkracht toewensen. Wie af en toe mediteert kan eens een ‘klimaatmeditatie’ doen. Werkt dit soort dingen? Dat weet ik niet met zekerheid. Maar als miljoenen mensen dat soort mentale energie naar Kopenhagen sturen dan kan die in elk geval niet tegengehouden worden door de oproerpolitie.

circels in het water

Dit berichtje schrijf ik met een beetje schroom. Want wellicht lijkt het wat op stoefen. Anderzijds wil ik je toch laten weten dat de boodschap in steeds wijdere kringen de wereld rondgaat. Ik heb even navraag gedaan bij het team van Yann Arthus-Bertrand, die het in zijn reeks ‘Vu Du Ciel’ heeft over een leven zonder olie en daar een 7-tal minuten toont van het Low-Impact project. Zonder de cynische commentaar van de Canvas reeks laten de makers gewoon zien dat het mogelijk is om met minder olie een goed leven te leiden. Op mijn vraag waar dit programma overal wordt uitgezonden kreeg ik volgend antwoord;

Donc Vu du Ciel est diffusé en Amérique Latine, Autriche, Belgique Flamande, Bosnie, Bulgarie, Canada, et Canada Anglais, Chine, Corée du Sud, Danemark, Espagne, Finlande, Grèce, Chypre, Hongrie, Hong Kong, Indonésie, Islande, Japon, Maghreb, Mexique, Moyen Orient, Norvège, Pays Bas, Pologne, Portugal, Quebec, Rep Tchèque, Roumanie, Royaume Uni, Russie, Singapour, Slovaquie, Slovénie, Suède, Suisse Allemande, Belgique Wallone, France, Thaïlande, Turquie, USA.

Als ik even de bevolkingsaantallen van deze landen optel dan kom ik op pakweg 2, 68 miljard mensen (waarbij ik ‘midden-oosten’ en ‘latijns-amerika’ niet meetel, wegens te vaag). Als van dit potentieel gemiddeld 3 % van de bevolking het programma zou zien, dan zijn dit 80 miljoen kijkers. En als daarvan nu 2% omwille van het programma eens zou nadenken over de eigen impact en een hele kleine actie doet in het eigen leven dan zijn dit 1,5 miljoen mensen. Een totaal onwetenschappelijke berekening natuurlijk, maar misschien toch een indicatie.

In februari schreef ik hier een stukje over een mogelijk scenario voor verandering. In het boek ‘de aarde heeft koorts’ waar dit scenario staat beschreven lees ik op pagina 218: ‘De media beginnen te berichten – over de voorhoede die kiest voor echt ecologisch leven -, niet langer op de gebruikelijke cynische manier waarin alles dat naar persoonlijke en spirituele ontwikkeling ruikt als zweverig wordt afgeschilderd. Kranten en tijdschriften begrijpen maar al te goed dat ze het zich niet kunnen veroorloven een derde van de lezersmarkt van zich te vervreemden’.

Wat er ook gebeurt in Kopenhagen, de beweging van onderuit is ook bezig en wint elke dag aan kracht. (gisteren weer een enthousiaste groep van 24 mensen in Stekene die met transitie willen starten). Om af te sluiten herhaal ik nog eens het mooie citaat van Rudy Dhondt: ‘Misschien dat één mens het verschil niet kan maken, maar met drie moeten we toch al aardig in de buurt komen.’ Meteen ook een suggestie voor je kerstkaartjes…

eco-recepties

De winterzon zorgt hier voor een aangename temperatuur in huis (de verwarming staat al een paar uur uit) en ondanks de nachtvorst zijn de watertonnen nog niet bevroren. Bijkomend voordeel van de kou; nu zijn er echt geen muggen meer. Alles gaat goed ten huize Low Impact Man.

Vandaag een pakje gekregen uit Frankrijk van een kijker die zelf natuurlijke zepen en waspoeders maakt (merci Phillipe), positieve berichten over een nieuw Ecolife project, een zeer leuke brainstorm met een paar kompanen rond het ontwerpen van allerlei nieuwe energiemachines, een brief gekregen van de belastingen dat ik geld terug krijg (merci vadertje staat), een boeiend gesprek gehad met een gedreven madam die de wereld wil verbeteren. Tegelijk  nog aan het nagenieten van een mooi concert gisterenavond en vanavond mag ik in Stekene met een groep over Transitie gaan praten. Kortom, als ik vandaag mijn horoscoop zou mogen schrijven, dan zou het wellicht iets zijn van ‘de sterren staan gunstig, je krijgt een paar onverwachte meevallers en je kan bezig zijn met de dingen die je echt interesseren, waardoor je energie blijft stromen’. Kan best een beetje melig klinken – en ik besef maar al te goed dat ik in een luxe situatie zit – maar er zijn van die dagen dat alles goed zit, en dan mag je er ook van genieten vind ik.

Wat gisterenavond betreft, het ging over een eindejaarsconcert van de Hogeschool Gent, wat ik dank zij de uitnodiging van een vriendelijke dame kon bijwonen. Nadien was er een receptie. Los van de kostprijs van zo’n gedoe zijn er natuurlijk ook de eco-aspecten. Wijnen uit Argentinië, varkensblokjes, Ganda ham, scampi’s, grijze garnalen, foie gras, zalm en forel. (Zo’n een beetje het menu van een huiskat die wat verwend wordt). Het spreekt vanzelf dat ik daar – zelfs al was ik er incognito - niet aan meedoe.

Ik heb vriendelijk gevraagd naar de herkomst van de hapjes en de viswijzer erbij gehaald om de kelners te sensibiliseren. Een paar mensen die hun hand uitstaken naar een toastje met foie-gras heb ik beleefd gevraagd of ze gemartelde dieren lekker vonden. Een beetje tot mijn verbijstering vonden ze dat meestal niet erg. Volgende keer moet ik misschien een paar foto’s bij hebben om mijn verhaal te vertellen.

Na een tijdje kwamen de kelners ook opdraven met heerlijke knolseldersoep, tomate brulée, en een rode bieten slaatje. Om maar te zeggen, er bestaan gigantisch veel mogelijkheden om lekkere dingen te maken zonder er dierenleed aan te pas moet komen. Dus, beste associatie Gent, als duurzaamheid voor jullie belangrijk is, dan graag bij een volgende receptie een beetje oog voor de impact van de hapjes.

(voor de eerlijkheid, ik heb ook van de Argentijnse wijn gedronken…mocht die volgende keer van de wereldwinkel kunnen komen ben ik helemaal tevreden. als ik nog een tweede keer uitgenodigd wordt natuurlijk)

met de fiets naar Hopenhagen

Zo, deze morgen een mooi fietstochtje gedaan in Brussel. Met een dertigtal andere mensen op allerhande soorten fietsen hebben we namelijk Sven Pichal uitgezwaaid richting Kopenhagen. Aangezien we geëscorteerd werden door een twaalftal politieagenten op de fiets (hoe noemen die eigenlijk, het zijn geen zwaantjes, misschien eendjes??) was het een zalig fietstochtje. Auto’s werden tegen gehouden, we kregen overal voorrang en mochten zelfs door het rood licht rijden. Het was ook interessant om de nieuwste snufjes op gebied van duurzame mobiliteit te zien. Er was een elektrische vouwfiets (foto hieronder), een heuse Twike (foto hiernaast), een alleweder ligfiets, maar ook een step en skeelers zijn opgemerkt. Sven heeft duidelijk nog niet zoveel ervaring in het berijden van de vouwfiets, en vooral niet met de kracht van de remmen. Zo ging hij onderuit toen hij de remmen dichtkneep en zijn fietsje zich als het ware automatisch zelf opplooide. Maar geen nood, hijzelf en fiets kwamen ongeschonden uit het incident en rond 10 uur deze morgen konden we hem uitzwaaien voor zijn volgende etappe. Met de Prius naar Breskens alwaar een zeilboot hem opwacht. De avonturen van Sven zijn de hele week te volgen op Radio1.

Onderweg konden we van gedachten wisselen over de toekomst van de mobiliteit. Dat de klassieke verbrandingsmotor op middellange termijn zou moeten verdwijnen daar is iedereen het over eens. Maar wat wordt het alternatief? Waterstof blijkt technisch nog steeds heel moeilijk te zijn, zo zou BMW besloten hebben het onderzoek naar waterstofauto’s te stoppen. Elektrische auto’s rijden wel proper, maar het voorzien van oplaadpunten en het leveren van de nodige energie is een levensgroot probleem. Biobrandstoffen blijven problematisch omdat er niet genoeg ruimte is om voldoende brandstof te produceren. Tenslotte zijn er ook een aantal landen en merken die de toekomst zien in auto’s op gas.
Ik hoop echter dat men nu toch door heeft dat het probleem groter is dan enkel het vervangen van de benzinemotor door iets anders. Ik denk dat we gewoon het idee van individueel autobezit maar eens moeten laten varen én iets doen aan onze versnipperde ruimtelijke ordening. Mobiliteit zou dan perfect gegarandeerd kunnen worden door een combinatie van een netwerk van deelauto’s en snel en comfortabel openbaar vervoer.
Over openbaar vervoer gesproken. Het was te merken dat er deze nacht vorst was. De treinen in de ochtendspits hadden allemaal vertraging. Zelf heb ik er 1u55 minuten over gedaan om van bij me thuis bij de VRT te geraken. Er zijn dus nog zekerheden in het leven; als de nachtvorst begint draait het spoor in de soep. De terugrit heeft echter veel goedgemaakt, er waren heerlijke truffels te koop op de trein ten voordele van Oxfam. Pech voor wie in de file staat.

Aux spectateurs du RTBF,

Bienvenue sur mon blog sur ma vie comme Low Impact Man. Je suis désolée que je n’ai pas le temps ni les  capacités de traduire le blog en Français… J’espère quand même que vous êtes aussi inspirer a choisir pour un vie avec moins d’impact mais plus de bonheur.

Steven

Sur le lien www.lowimpactman.org il y quelque textes en Anglais, et ici encore une reportage en Espagnol

koude voeten, warm hart

Ben  net terug thuis met koude voeten maar een warm gevoel van de klimaatwake in het Keizerspark hier in Gent. Het was één van de meer dan 3200 acties die wereldwijd zijn gevoerd om onze politici te vragen om een eerlijk, ambitieus en bindend klimaatakkoord te sluiten.

Het feit dat een jonge vrouw Camille op haar eentje beslist om zo’n wake te organiseren en daarvoor toch een vijftigtal mensen kan optrommelen (waaronder burgemeester Daniël Termont die even langs kwam) is toch hoopgevend.  Er waren trouwens heel wat jonge mensen, wat het geklaag over de jongeren die zich niet engageren weer in een ander perspectief plaatst. De jongeren deden ook een oproep om samen te werken, zich te verenigen en actie te voeren, ook in het eigen leven. Dus zelfs al valt het resultaat van Kopenhagen tegen er is nog hoop, zolang er mensen zich inzetten om de wereld mooier en rechtvaardiger te maken.

de media…

Vandaag een interessant interview met Peter Tom Jones in De Morgen. De titel ‘ik geloof niet in de Low Impact Man’ is ongetwijfeld door de journalist gekozen en niet door Peter Tom zelf. Alle voorstellen die in het interview worden gedaan zijn precies dezelfde dingen dit ik dagelijks toepas als het gaat over voeding, mobiliteit, energie enzovoort. Ik volg ook de analyse zoals hij die maakt in zijn boeken – en ik merk dat hij regelmatig zijn kritische bedenkingen heeft over het Low Impact experiment.

Waarom hij het lastig heeft met mij blijkt uit volgende zin: “een toekomst schetsen van inleveren, van absolute soberheid: we weten inmiddels dat dat niet werkt”. Tja, dit zegt natuurlijk veel over de media en het beeld dat ze daar presenteren. Het verhaal dat ik overal breng is ongeveer het tegenovergestelde. Ik leef gelukkiger, goedkoper, socialer en gezonder dan voorheen en produceer nu nog 3,5 ton CO2 (de gemiddelde Belg 10 ton). Uit de vele reacties die ik krijg merk ik dat steeds meer mensen vragen stellen bij ons economisch model en keuzes maken in een richting van een kleinere voetafdruk. Daarom geloof ik dat een Low Impact leven wel een aantrekkelijk alternatief kan zijn. (en nog meer als dat in een gemeenschappelijk kader kan, zoals binnen de transitiegroepen)

Ik zal Peter eens bij mij thuis uitnodigen, ik ben er redelijk zeker van dat we het inhoudelijk met elkaar eens zijn en dat een bezoekje de perceptie wel kan bijschaven. Laat ons vooral de krachten bundelen en niet in de valkuil van de media trappen die op zoek zijn naar het confronterende.

Nog een kleine suggestie tussendoor:

Wie Tegen de Lamp gezien heeft en ervan genoten heeft kan er nu op stemmen. (stemmen kan in de rechterbalk) De voorstelling is namelijk een van de drie genomineerden voor ‘de Groene Bril’, een initiatief van Jong Groen. De andere acties (carrotmobbing en passiefhuizen) zijn natuurlijk ook de moeite, dus waarop je stemt is niet zo belangrijk. Het belang van deze en andere lijstjes die op het einde van het jaar gemaakt worden is dat ze veel bekeken worden, en hoe meer Eco-figuren en initiatieven erin voor komen, hoe beter natuurlijk.

De VRT is trouwens ook op zoek naar de persoonlijkheid van het jaar. Misschien is het goed ook hier te zorgen dat er een Ecovrouw of man in de lijst zit. Ik denk bijvoorbeeld aan iemand als Nick Balthazar, Serge de Gheldere, Jill Peeters, of Peter Tom Jones. Je kan je nominatie mailen naar info@deredactie.be

78 energiefietsen

Stel je voor, je probeert een normaal huishouden te doen draaien enkel en alleen met energiefietsen… zou dit kunnen en hoeveel mensen heb je dan nodig?  Bekijk hier dit schitterende experiment van de BBC.

Zoals je kan zien, op het moment dat de man in kwestie een douche neemt (met elektrische boiler) zijn er 78 mensen nodig die hard moeten trappen om de nodige energie te leveren. Dus, voor zij die denken dat we met menselijke energie olie en steenkool zullen vervangen is eraan voor de moeite.

Het aantal van 78 mensen dat aan het fietsen is komt trouwens goed overeen met de berekening van de Amsterdamse hoogleraar milieukunde Lucas Reijnders. Hij stelt dat als je het energieverbruik van een gemiddelde Nederlander met menselijke kracht wil opwekken, je 70 energieslaven nodig hebt.  Het zal voor een Brit of Belg wel iets in die buurt zijn.

Nog een bedenking terzijde, als de 78 fietsende mensen na deze flinke inspanning ook op dezelfde manier een douche moeten nemen heb je 6 084 fietsers nodig om de nodige energie te leveren.

02 501 02 11

Gisteren heb ik gebeld naar Yves Leterme. Hij heeft wel niet zelf opgenomen, maar een vriendelijke medewerkster van zijn kabinet heeft netjes geluisterd naar mijn vraag om met Europa te kiezen voor ambitieuze klimaatdoelstellingen (40% in 2020) zonder de inspanningen af te wentelen op het Zuiden. Deze telefoonactie is opgezet vanuit de jongerenconferentie in Kopenhagen en onder andere via Facebook bekend gemaakt. In alle Europese landen zullen de regeringsleiders bestookt worden met dergelijke telefoontjes. Grijp dus je kans, en bel, liefst vandaag naar 02/ 501 02 11. Want tijdens de Europese top in Brussel die nu aan de gang is zal gepraat worden over wat Europa in Kopenhagen wil voorstellen. Doen dus, het maakt trouwens altijd indruk als je vanavond thuis kan vertellen dat je met den Yves gebeld hebt. (gisteren op een lezing in Aalst hebben zo’n dertig mensen beloofd ook te bellen. én beloofd om over te schakelen op groene stroom, minstens een dag per week geen vlees te eten én andere mensen hierover aan te spreken)

Ik sprak hier enkele dagen terug ook van de wereldwijde klimaatactie dag op 12 december. Ondertussen hebben nog heel wat andere organisaties zich achter het initiatief geschaard en wordt het een actieweekend. Zelf sluit ik me aan bij een actie in Gent opgezet door Camille. De actie gaat door op zondag 13 december, vanaf 17 uur in het Keizerspark. Ik ga om 19uur een korte oproep tot actie doen. Ik hoop dat de Gentse lezers erbij kunnen zijn. Breng eventueel enkele kaarsen mee en een spandoek of pancarte. De boodschappen zijn: ‘De Wereld wil een Echt Verdrag’  (of The World wants a real deal). Van alle acties werelwijd worden foto’s gemaakt die via internet verspreid kunnen worden. In België zijn een dertigtal acties gepland, aarzel niet om zelf iets te doen, als is het met enkele buren een uurtje aan een kruispunt met een pancarte en een paar kaarsen postvatten.

Dit is een belangrijk moment. We kunnen ons niet permitteren om cynisch of pessimistisch te doen. Elke actie die je als consument of burger onderneemt is van belang. Wordt dus even activist ( dat is in elk geval beter dan inactivist…)

Laat je opwarmen door de beelden de vorige klimaatactiedag van 350.org op 24 oktober…

red de aarde en win prachtige prijzen…

Gisteren was ik op een debat van Groen in Gent, en daar kwam een vraag naar boven die ik al vaak heb gekregen. Waarom moeten we acties ondernemen om onze impact te verkleinen, soms is het duurder, en vaak krijgen we daar zelfs geen beloning voor. Of zoals op de cover van ‘Humo’s ABC voor een milieu- en budgetvriendelijk leven’ in flashy letters staat: ‘red de aarde en win prachtige prijzen’.

Sta me toe daar toch enkele bedenkingen bij te maken. Is ecologische leven duurder? Hangt er van af, als je een hybride wagen wil en zonnepanelen op het dak en al je voeding biologisch gaat kopen dan zal het wellicht duurder zijn (op lange termijn goedkoper). Maar als je leeft zonder auto, weinig vlees eet, overschakelt op groene energie en je huis isoleert wordt het leven goedkoper. Mijn algemene kosten zijn met gemiddeld 25% gezakt sinds de start van het Low Impact project. Is het daarom dat ik kies voor deze manier van leven, of moet ik nu beloningen ontvangen voor wat ik doe? Tweemaal neen.

Daarom sta ik wat huiverig tegenover alle goedbedoelde campagnes met tips die “goed zijn voor het milieu en je portemonnee.”  Ik weet dat geld een belangrijke rol speelt, de beste maatregel om autogebruik te ontmoedigen is een fikse stijging van de benzineprijzen (zoals in de zomer van 2008). Toch moeten we goed beseffen dat dit hoort bij het ‘oude denken’. Je doet dingen enkel omdat ze financieel of materieel voordeel bieden. Het is precies die manier van denken die de voorbije decennia voor een enorme groei heeft gezorgd, maar ook voor gigantische ongelijkheid, voor een aanslag op de planeet en voor de financiële crisis. Ik kies voor een Low Impact leven omdat het mijn leven beter maakt. Niet op materieel vlak, maar wat gezondheid, sociale contacten en levenskwaliteit betreft. Als we enkel de juiste dingen doen omdat ze materieel beloond of bestraft worden dan handelen we zoals de muizen van Pavlov die reageren op externe stimuli. En dan vrees ik dat het duurzame gedrag verdwijnt zodra de beloning of de straf wegvalt.

De belangrijkste knop die we moeten omdraaien is niet die van de thermostaat. Het is een knop in ons hoofd waardoor we onze visie op welzijn en geluk aanpassen. Waardoor we de juiste dingen gaan doen om etische redenen, omdat we ze rechtvaardig vinden én ook omwille van eigenbelang. Maar dat eigenbelang is niet in de eerste plaats materieel. Dit eigenbelang heeft te maken met levenskwaliteit en met leven in overeenstemming met je waarden. Klinkt wellicht wat naïef en lijkt mijlenver af van het gedrag dat we dagelijks zien. Maar toch denk ik dat de grote maatschappelijke transitie er maar komt als we ook innerlijk een transitie doormaken.

Ik vrees dat het moeilijk zal zijn dit straks uit te leggen aan de journalisten die nog langs komen. Want nu Kopenhagen aan de gang is ben ik weer een aantrekkelijke prooi voor de media. Rtbf en MNM zijn hier al geweest, vandaag komt RTL en de Poolse televisie langs. (laat ik dit maar bekijken als kansen en niet als bedreigingen)