Veel te doen over Madeira dezer dagen, maar het valt me toch op hoe weinig er te horen valt over de oorzaken van dergelijke rampen. Men spreekt vooral over de gevolgen voor het toerisme, over de noodzaak om alles snel terug te herstellen zodat de toeristen weer massaal kunnen worden ingevlogen. We kunnen natuurlijk zeggen dat abnormale regenval de oorzaak is, en dit beschouwen als brute pech. Toch is de menselijke invloed niet te ontkennen.
Precies omwille van de boom van het toerisme is er de voorbije jaren erg veel beton gegoten en bijgebouwd. De rivierbeddingen van de drie grootste rivieren op het eiland zijn kunstmatig versmald met als gevolg dat bij overvloedige regenval het water niet meer op een normale manier kan wegvloeien. Het verharden van grote delen van de oppervlakte zorgt voor bijkomende wateroverlast omdat het regenwater niet kan insijpelen. Dus nog maar eens een voorbeeld van hoe de menselijke ingrijpen en financiële belangen (van de toeristische sector) uiteindelijk toch als een boemerang in ons gezicht terug komt. De vraag is of we uit dergelijke voorvallen nog iets leren? Conclusie: de grootste natuurramp is misschien wel de mens.
De schade in Madeira zal wel snel hersteld worden, want in zo’n geval komt de Europese commissie met een hoop geld over de brug. Anders is het voor heel veel mensen in het Zuiden die evengoed de gevolgen dragen van de menselijke impact. De campagne van Broederlijk Delen focust met name op de problemen die boeren in Bolivia ondervinden omwille van de toenemende droogte. Jammer genoeg zullen we de volgende jaren nog meer van dat soort verhalen op ons bord krijgen.
Gearchiveerd onder: Algemeen | getagged: rampen | 13 Commentaar »
