Net de boeiende discussie gehoord bij Peeters en Pichal. Het ging over de bevolkingsgroei. Etienne Vermeersch trekt er hard van leer tegen de stelling dat we hier meer kinderen moeten hebben omwille van de vergrijzing. Terecht wijst hij erop dat kinderen die hier geboren worden een milieu-impact hebben die 25 keer groter is dan een kind dat in Afrika geboren wordt. Met andere woorden de bevolkingsgroei hier (die door de overheid wordt gestimuleerd) is evengoed een probleem en niet enkel die van Azië of Afrika.
We moeten de discussie dus voeren met daarbij twee elementen in het achterhoofd: het aantal mensen en de milieu-impact van die mensen. In het laatste Worldwatch rapport staan volgende cijfers. Sinds 1960 (toevallig mijn geboortejaar) is de wereldbevolking gegroeid met een factor van 2,2. De gemiddelde consumptie per persoon is toegenomen met een factor 3. Dit wil dus zeggen dat de voorbije 50 jaar de druk op de planeet 6,6 keer groter geworden. Je moet geen kei zijn in wiskunde om door te hebben dat de 3 in deze formule groter doorweegt dan de 2,2.
Ik vind de hele bevolkingskwestie ook heel belangrijk, alleen is een oplossing niet zo makkelijk. Soms zeggen mensen bij mijn lezingen: ‘het basisprobleem is dat we met teveel mensen zijn’. Mijn vraag is dan altijd,’ heb je een goed voorstel om er iets aan te doen?’ Niemand wil hier het Chinese systeem bepleiten (hoewel we de Chinezen dankbaar mogen zijn dat ze daarvoor hebben gekozen), mensen gruwelen van het idee van geboortebeperking. En daar is Vermeersch ook redelijk in. Hij stelt voor om eerst het bewustzijn te verhogen en overal in te zetten om het vrijwillig beperken van geboortes. Pas als dit niet lukt moeten we over verplichtingen nadenken. Tenzij we wachten tot oorlogen, rampen of ziektes spontaan voor een vermindering van de wereldbevolking zorgen. Want geen enkele groei kan onbeperkt doorgaan, ook niet de bevolkingsgroei…
Gearchiveerd onder: Algemeen | getagged: bevolking | 17 Commentaar »
