Dinsdag voormiddag was ik in Kemzeke, in het fantastische museum van Geert en Carla Verbeke. Op een oppervlakte van 12 hectare is er een overzicht van zeer bizarre en indrukwekkende installaties die je manier van denken behoorlijk op de proef stellen. Er is bijvoorbeeld een “camping flat” van Kevin Van Braak waar je ook echt kan kamperen. Er zijn collages en assemblages, zoals de levensgrote dinosaurussen gemaakt van kerkstoelen (een subtiele kritiek op het Creationisme) of bizarre bewegende reuzeninsecten. In de gigantische serres staan bizarre meubels en diepvrieskunst en ook het befaamde kippenproject van Koen Van Mechelen is er te zien. Echt een aanrader om eens een kijkje te gaan nemen. Misschien als het kan voor 30 april want dan kan je in meteen ook de Antartica Matters tentoonstelling van Dixie Dansecourt bekijken.
Maar ik was niet in Kemzeke om de collectie te bewonderen, wel voor de personeelsdag van het Vlaams Instituut voor Landbouw en Visserij, waar ik met een aantal groepen de dialoog kon aangaan over de uitdagingen waarvoor we staan. Het was heel boeiend om met de specialisten die dagelijks bezig zijn met deze domeinen van gedachten te kunnen wisselen. Ik heb expliciet ook gevraagd om wat ik vertel over visserij en veestapel te bevestigen of ontkennen. Ik kreeg wel wat nieuwe informatie, zo bijvoorbeeld dat bij de Vlaamse koeien 5 kilogram droge stof nodig is om 1 kilogram vlees te produceren en dat daarvan slecht 2 kilogram ingevoerde soja is. Ook vertelden ze me dat de vleesindustrie in Vlaanderen ook beseft dat we teveel vlees eten en stilaan gewonnen is voor het idee van vleesmatiging. Geen veggiedag, maar elke dag een beetje minder. Het zijn misschien geen spectaculaire wijzigingen, maar toch op zich positief. De problemen van overbevissing werden niet tegengesproken, al weet ik nu dat onze garnaalvisserij speciale technieken gebruikt waardoor de bijvangsten veel minder zijn.
Aan tafel kon ik ook even een babbel slaan met een van de topambtenaren die mee aan deEuropese onderhandelingstafel zit als het gaat over visserij verdragen en afspraken. Het verhaal van het niet gestemde ‘blauwvintonijnverdrag’ vorige week heeft ook veel te maken met de traagheid en ingewikkeldheid van de Europese besluitvorming. Om tot 1 standpunt te komen is heel veel overleg nodig, en als dan op een conferentie dit standpunt niet wordt overgenomen is er geen tijd om een nieuw of aangepast voorstel uit te werken, vooral omdat de evenwichten tussen de belangen van alle landen zo subtiel zijn. Komt daarbij dat landen als Japan en China er niet voor terugschrikken de stem van ontwikkelingslanden te ‘kopen’ in ruil voor ontwikkelingsprojecten dan is duidelijk dat we nog ver zijn van een wereldwijde bezorgdheid over cruciale dingen zoals de toekomst van vis. Niet per se hoopgevend, het maakt alleen duidelijk dat we als consument en burger nog meer onze stem zullen moeten verheffen om de nodige veranderingen te versnellen… Of misschien kunnen kunstenaars ook een beetje helpen om ons een geweten te schoppen.
Gearchiveerd onder: 1, Voeding, Vrije tijd | getagged: kunst, vis | 4 Commentaar »
