Hoe het allemaal loopt weet ik soms zelf niet goed, maar onlangs kreeg ik een telefoontje van Patricia Ceysens die mij eens wou ontmoeten. Tja, aangezien ik graag mijn verhaal vertel, en zeker aan de voorzitter van de commissie economie van het Vlaamse Parlement kon ik het aanbod niet weigeren. Ik dus naar het huis van de Vlaamse volksvertegenwoordigers voor een ‘werklunch’. Op de menukaart is het niet te zien, maar je kan wel vegetarisch eten als je het op voorhand vraagt. Voor mijn disgenoten (want ook Miguel Chevalier, medewerker van Patricia schoof mee aan) was er zalm voorzien. Meteen een goede gelegenheid om de viswijzer boven te halen. Het ging om Noorse zalm, niet meteen de meest ecologische keuze…
Mevrouw Ceysens wou vooral weten wat ik doe en of ik bijvoorbeeld ook bezig was met het geven van aanbevelingen of schrijven van decreten voor de overheid. Neen dus, maar ik heb wel van de gelegenheid gebruik gemaakt om snel wat suggesties te doen. Bijvoorbeeld een werkgroep oprichten binnen de Vlaamse overheid die eens goed gaat nadenken over hoe we het gaan aanpakken als de olieprijzen verdubbelen. Of het hele idee van Vlaanderen als logistieke draaischijf voor Europa voorgoed in de vuilnisbak kieperen. Vleesmatiging opnemen in de klimaatplannen en de reclame voor vlees op TV vervangen door promotie voor minder vlees. Vergunningen voor windmolens makkelijker toekennen. De fiscaliteit omgooien en gebruik van energie en grondstoffen een pak duurder maken en arbeid goedkoper maken. De werkelijke kost van mobiliteit aanrekenen en zorgen dat de trein goedkoper wordt dan het vliegtuig. Het klimaatprobleem niet enkel overlaten aan (mannelijke) ingenieurs maar ook aan psychologen en sociologen. De BTW op vervuilende producten verhogen en omgekeerd. Bleek zelfs dat we op heel wat punten op dezelfde lijn zaten! Het was dus een open babbel zonder taboe’s, dus ook onze fixatie op economische groei en concurrentie is aan bod gekomen.
Een beetje verontrustend is het wel om te horen uit de mond van een ervaren politica is dat ze ook weinig geloof heeft in het vermogen van politici om de problemen aan te pakken. De besluitvorming gaat tergend traag en is in ons land behoorlijk complex. Lange termijn denken is nauwelijks aanwezig en een mondiale kijken op de problemen nog minder… Tja. We zullen het dus echt zelf moeten doen.
Of er een vervolg komt op dit gesprek weet ik niet, maar ik vond het best boeiend – en het bewijst nog eens dat de meeste politici best verstandige en aangename mensen zijn als ze geen belangen moeten verdedigen.
Wat het vegetarische gerecht betreft, uiteindelijk bleek dit hetzelfde te zijn als van mijn tafelgenoten, alleen met meer asperges (allicht uit Peru, want hier is het seizoen nog niet begonnen) en zonder de zalm. Komaan Patricia, meteen een eerste werkpunt; donderdag veggie dag voor de Vlaamse parlementairen!
Gearchiveerd onder: 1 | 22 Commentaar »
