voor Martine

Dag Martine,

Je schrijft in je reactie op mijn vorig bericht dat je ongelukkig wordt van het lezen van mijn blog… Dit is natuurlijk niet de bedoeling, maar ik begrijp je wel. Deze blog is het verslag van mijn zoektocht naar een goed leven binnen de grenzen van 1 planeet en daarbij kom ik vaak zaken tegen die me ook wat moedeloos maken of me doen vrezen dat de toekomst er niet goed uit ziet. Ik denk dat het belangrijk is ook deze soms confronterende gegevens en feiten onder ogen te zien.

Anderzijds heb ik hier al tientallen en tientallen voorbeelden gegeven van mensen en groepen die op een zeer inspirerende manier bezig zijn om te werken aan een betere toekomst. Zowel op persoonlijk vlak, door te kiezen voor een kleinere impact, als op breder vlak. Bijvoorbeeld door met een groep mensen samen te werken of politieke actie te voeren. Mijn voorspelling en hoop is dat hoe dichter de situatie evolueert in de richting van een catastrofe hoe groter de voedingsbodem voor verandering. Ik heb in elk geval de indruk dat het bewustzijn en de gedragsverandering bij steeds meer mensen toeneemt (al blijven we de indruk hebben dat het veel te traag gaat).

Laat me je het verhaal van de honderdste aap vertellen. Het gaat over wetenschappers die een kolonie apen observeren op het eiland Koshima (ergens in de buurt van Japan). De wetenschappers geven de apen zoete aardappelen (ze gooien ze in het zand), die vinden ze wel lekker, maar het zand is onhandig. Een van de apen komt op het idee om de aardappelen te wassen. En dan duurt het niet lang voor andere apen dit gedrag imiteren.  Meer zelfs, eenmaal de honderdste aap geleerd heeft om de aardappelen te wassen doen ineens alle apen op het eiland hetzelfde.  Zelfs op andere eilanden en op het vasteland begonnen apen die gewoonte over te nemen. Blijkbaar was er een paradigma shift opgetreden. Een verandering die begon bij 1 individu werd plots algemeen zodra een kritieke drempel is overschreden. Hopelijk zijn we toch minstens zo slim als apen om op een dag met veel mensen de omslag te maken.

Maar wellicht klinkt dit wat te makkelijk en simpel. Zeker als je schrijft dat jou ecologische manier van denken geen aansluiting vindt in je omgeving. Meer nog, dat je meer dan eens het mikpunt bent van spot. Wat je dan best kan doen is op zoek gaan naar enkele mensen in jou omgeving die wel openstaan voor jou ideeën. En die je kunnen steunen op lastige momenten. Verder raad ik je aan te doen wat je zelf belangrijk vindt, wat overeenkomt met jou waarden en overtuigingen. In discussie gaan met anderen is meestal niet zo’n goed idee. Maar gewoon je ding doen en ervan genieten zal ook effect hebben op je omgeving. Vaak komen de reacties trouwens ook voort  uit ongemak. Want iemand die bewust kiest voor een low impact manier van leven is een confrontatie voor al degenen die hun eigen levensstijl niet in vragen willen of durven stellen. Als je dus dit soort reacties krijgt wil dit zeggen dat je die mensen aan het denken zet. En misschien wordt  op een dag  een van hen wel de honderdste aap…

Doe rustig verder met wat je belangrijk vindt. Ik denk in elk geval dat er heel veel lezers van deze blog ook aan jou kant staan!

groeten

Steven