bossen, bussen en lopen

Na een redelijk rustige paasvakantie moet ik deze week moet ik goed doorwerken aan het kinderboek en zijn er opnieuw een reeks lezingen gepland (vijf om precies te zijn). En ondertussen gebeuren er nog boel interessante dingen die weinig last hebben van stofwolken.

Vandaag start een interessante campagne van de Lijn. Van 19 april tot en met 16 mei kunnen reizigers van De Lijn namelijk een Bospas kopen. Per verkochte Bospas geeft De Lijn 1 euro aan de Vereniging voor Bos in Vlaanderen. Met de opbrengst van de Bospas plant de vereniging een nieuw bos aan. Tegen eind 2012 wil ze een miljoen bomen planten in Vlaanderen.

Op een jaar tijd kan een boom tot zestig kilogram CO2 opnemen uit de lucht. Daarnaast houdt een stadsboom in zijn takken en bladeren het fijn stof vast dat vrijkomt bij 10.000 kilometer autorijden. Fijn stof veroorzaakt astma en longproblemen, en kost elke Belg gemiddeld dertien maanden van zijn leven.

De Bospas is het goedkoopste vervoerbewijs na de abonnementen. Hij kost acht euro voor tien enkele ritten van gelijk welke afstand. De Bospas is te koop van 19 april tot en met 16 mei, en blijft ook daarna geldig. Hij is te koop in de Lijnwinkels en via de eShop van De Post (www.depost.be). De postbode bezorgt bestellingen van de Bospas via de eShop gratis thuis.

Trouwens er zijn nog acties op komst om bomen te planten. Op 6 juni ga ik samen met de Gentse Marathonman een marathon lopen. We zoeken daarbij teams die willen meelopen ten voordele van bos hier en in het Zuiden…

Waarom deelnemen?
Bossen staan bekend als de longen van onze aarde en Vlaanderen en Ethiopië kunnen extra bos goed gebruiken. Behoud van biodiversiteit en CO2-captatie door jonge bossen zijn maar enkele van de vele voordelen van meer bos.
Met de opbrengst van deze sponsortocht zullen bomen aangeplant worden in Vlaanderen en Ethiopië en kunnen het Gents MilieuFront (GMF) en de Vereniging voor Bos in Vlaanderen (VBV) gesteund worden.

Hoe gaat het in zijn werk?
Je vormt alleen of met enkele vrienden een ploegje van minimum 1 en maximum 8 deelnemers. Samen lopen jullie via een estafette een marathon. Een ronde rond de watersportbaan is ongeveer 5 km lang, dus je kan de marathon tussen jouw ploegmaten verdelen zoals je zelf kiest, maar het moeten wel veelvouden van 5 zijn en de laatste ronde zal iets meer dan 7 km zijn.

Sponsortocht?
Jij zoekt sponsors voor jouw marathon en houdt bij wie welk bedrag gesponsord heeft. Immers, een sponsor doet dat niet zomaar: in ruil voor 5 euro sponsoring kan de sponsor kiezen voor:
- of een boom in Vlaanderen of Ethiopië
- of lidmaatschap bij de Vereniging voor Bos in Vlaanderen
- of lidmaatschap bij het Gents MilieuFront
Indien hij/zij meer sponsort dan 5 euro, is een combinatie van de voorgaande opties mogelijk.
Om deel te nemen dient jouw ploegje minstens 1 euro sponsoring per km te verzamelen.

Wat zit er in voor de lopers?
Er is een verrassingspakket voorzien voor:
- De eerste twee ploegen die de meeste sponsoring verzamelen
- De eerste twee ploegen die het snelst de marathon uitlopen

INSCHRIJVEN met jouw ploegje (vergeet jouw ploegnaam niet te vermelden!) kan tot 31 mei via info@gentsmilieufront.be
Je krijgt dan twee documenten toegestuurd:
1. extra praktische info
2. een sponsorlijst.

kijk omhoog Sammy…

Ik heb net een wandeling gemaakt hier in Oostende. Met een zeer heldere blauwe lucht. Ik denk dat dit de eerste keer is mijn leven dat ik zo’n stralend blauwe lucht heb gezien, niet verstoord door strepen van vliegtuigen.

Los van het ongemak voor de gestrande reizigers en de discussie of dit nu al of niet een goede zaak is voor de opwarming van het klimaat is dit toch een mooie repetitie voor mogelijke systeemproblemen zoals een paar dagen geleden hier aangehaald. Want stel nu dat dit nog enkele maanden doorgaat. Dat het Europees luchtverkeer sterk bemoeilijkt wordt en slechts nog een tiende van het normale vliegvolume mogelijk is?

Wat zou dit betekenen? Hoeveel mensen zouden voor hun vakantie nog beroep doen op het onzekere vliegtuig, en eerder kiezen voor auto (dichter bij huis), trein, bus of fiets? Wat zou dit betekenen voor de boontjes uit Kenia, de asperges uit Peru en de snijbloemen uit Ecuador? Wellicht verdwijnen ze uit de winkelrekken, maar is dit erg? Voor Europese voetbalcompetities en songfestivals is dit een streep door de rekening, maar goed, ook dit is niet levensbelangrijk. Wellicht zou zo’n toestand een flinke boost geven aan het transport per trein en boot en komt daar een stukje tewerkstelling bij, net als voor het lokaal toerisme.  Economisch zal er natuurlijk schade zijn.  (tussen haakjes,  toch raar hoe de vliegtuigmaatschappijen die altijd pleiten voor een volledige vrije markt nu wel willen dat de staat opdraait voor de kosten)   Zakenreizen zouden makkelijk en snel kunnen vervangen worden door teleconferenties en internetmeetings.  Lastig zou het zijn voor ieder die familie en vrienden in verre gebieden heeft, het aantal zogenaamde love-miles zal afnemen. En het aantal mensen dat besluit een buitenverblijf in Spanje te kopen ook.

Ik denk dus dat onze samenleving nog prima kan draaien met één-tiende van het aantal vliegbewegingen dan we nu kennen. Het zou een eerste stap zijn in een herlokalisatie (die er omwille van olietekorten toch zal komen). De bewoners rond vliegvelden zullen erg tevreden zijn, en ook voor de uitstoot van broeikasgassen is dit een goede zaak. Uiteraard besef ik dat iedereen ervan uit gaat dat we zo snel mogelijk weer moeten terugkeren naar de ‘normale toestand’ met onbeperkt vliegen.

Maar op een dag echter zou het wel eens kunnen dat wat we vandaag meemaken de normale toestand is…

leve het vulkaanstof ?

Net zoals de bankencrisis in Ijsland voor naschokken zorgt in heel Europa, zien we hetzelfde met de vulkaanuitbarsting. Zelf vind ik het niet zo’n probleem dat er nu al meer dan 6000 vluchten zijn afgeschaft. Wat CO2 uitstoot betreft zal dit toch al een flinke besparing betekenen.

Al weet ik niet wat de impact is van de stofwolk zelf. Als ik me niet vergis heeft de uitbarsting van de Filipijnse Pinatubo in 1991 gezorgd voor enige afkoeling van de planeet. Maar ik lees toch dat Jean Pascal van Ypersele vermoed dat deze uitbarsting geen merkbaar effect zal hebben op het klimaat.  Of dan wel een positieve impact als we de afgeschafte vluchten in rekening nemen.

Blijkbaar was vliegreizen ook het thema van een van de laatste uitzendingen van Volt. Je kan het nog eens bekijken op internet. Als ik dan de ‘reacties van de kijker’ lees op het programma wordt ik toch een beetje moedeloos. Vooreerst zoveel giftige en arrogante reacties. Mensen die 3 keer per jaar het vliegtuig nemen noemen zichzelf  ’de kleine man’ en sommen een eindeloze lijst op met andere sectoren die iets zouden moeten doen vooraleer vliegen in vraag mag worden gesteld.  De industrie natuurlijk, de ministers, de treinen, cruiseschepen, raketten, Chinezen… kortom alle excuses zijn goed om het eigen gedrag niet in vraag te moeten stellen.

Blijkbaar is met het vliegtuig op vakantie gaan voor een deel van onze bevolking een mensenrecht geworden even essentieel (of nog belangrijker?) dan recht op onderwijs of gezondheidszorg. Het recht op vakantie en ontspanning zal ik niet bestrijden, maar ocharme de mensen die maar een vakantiegevoel kunnen hebben als ze met het vliegtuig zijn weggeweest. Van afhankelijkheid gesproken.

Dat het toenemend vliegverkeer de snelste groeiende sector van CO2 uitstoot is speelt voor veel vakantiegangers dus geen rol. Dat vliegen bijzonder ondemocratisch is (nog maar 5% van de wereldbevolking zat in een vliegtuig) en onmogelijk te veralgemenen ook niet. Als de luchtvaartsector blijft groeien zoals voorzien dan hebben alle inspanningen om huizen te isoleren en minder vlees te eten zelfs geen zin meer. Dan vliegen we de aarde naar de maan.

Wat mij betreft mag de vulkaan in Ijsland nog weken en weken stofwolken de wereld rondsturen. Ik ben over het algemeen een rustige mens die zich niet zo snel druk maakt, maar de argumenten die worden aangesleept om vliegen te verdedigen kunnen me toch boos maken. Er is maar 1 boodschap hier: we zullen met zijn allen minder moeten vliegen. Punt.

de bewuste consument

Via via kreeg ik een powerpoint over de marketing en verkoopspraktijken van een wasproduct. Hieronder kan je even meekijken…

Het gaat dus over twee verpakkingen vloeibaar wasproduct.  De bussen zijn hetzelfde, de prijs ook, maar het etiket is anders… Op de linkse verpakking kan je lezen: groter: 10% meer inhoud. Het aantal wasbeurten wordt op een verschillende manier aangegeven: op de oude bus staat: 20 wasbeurten. Op de nieuwe bus staat: 18 + 2 wasbeurten. Hm, voor zover ik kan tellen is dit evenveel en dus niet 10% meer.

Het wordt nog interessanter als je de achterkant van beide bussen gaat bekijken:

De oude bus bevat dus 1,5 liter product.

De nieuwe bus die dus op de voorkant vermeld dat er 10% MEER in zit bevat slechts 1,4 liter, oftewel 6,7 % MINDER.

Ik zou zeggen, trek zelf uw conclusies… (met dank aan de anonieme persoon die dit heeft uitgezocht)

te veel plastiek

Gisteren de hele dag meegeholpen met vrienden die een huis aan het verbouwen zijn.  Daar blijkt toch dat het niet zo eenvoudig is om dit allemaal ecologisch te doen. Als je het huis een slechte EPC waarde heeft, je eigenlijk het dak moet isoleren, de ramen vervangen én de verwarmingsketel en dat met een beperkt budget… Zelfs al bestaan er heel wat materialen en nieuwe technieken, je moet het ook allemaal kunnen betalen ook. (by the way: mocht iemand iets kunnen doen met gekuiste bakstenen en die wil gaan ophalen in Borgerhout, laat maar aan mij weten)

Of Collapse ooit in de Belgische zalen zal uitgebracht worden weet ik niet. Ik heb de suggestie doorgespeeld aan de mensen van de Groene Loper (het Gentse ecologisch filmfestival dat dit jaar doorgaat van 20 tot 27 november).  Ik hoorde dat ze in de Kinepolis zalen nu ook spaghetti willen serveren tijdens de films… misschien zouden ze beter zorgen dat er steeds 1 maatschappelijke film te zien is. Dat lijkt me belangrijker dan spaghetti.

Ik blijf hier trouwens maar filmtips binnenkrijgen, met dank aan Hendrik die de rol speelt van Lim correspondent in Duitsland. Deze keer gaat het over een film over plastiek. Nog zo’n thema waarvan we misschien nog maar half bewust zijn van wat de impact ervan is op onze planeet. Een thema waar je als consument zeker wel iets kan aan doen, al is een leven zonder plastiek wellicht onmogelijk geworden.

De film: plastic planet gaat dus over de rol die deze kunststoffen spelen in onze moderne samenleving en de gevolgen voor dieren én mensen. Jullie kennen ook wel het verhaal van de plastiek soep in de oceanen. Hieronder nog een verslagje…

De volgende dagen breng ik door in Oostende, misschien moet ik maar eens beginnen met een nieuwe sport: plastiekvissen…

voor Martine

Dag Martine,

Je schrijft in je reactie op mijn vorig bericht dat je ongelukkig wordt van het lezen van mijn blog… Dit is natuurlijk niet de bedoeling, maar ik begrijp je wel. Deze blog is het verslag van mijn zoektocht naar een goed leven binnen de grenzen van 1 planeet en daarbij kom ik vaak zaken tegen die me ook wat moedeloos maken of me doen vrezen dat de toekomst er niet goed uit ziet. Ik denk dat het belangrijk is ook deze soms confronterende gegevens en feiten onder ogen te zien.

Anderzijds heb ik hier al tientallen en tientallen voorbeelden gegeven van mensen en groepen die op een zeer inspirerende manier bezig zijn om te werken aan een betere toekomst. Zowel op persoonlijk vlak, door te kiezen voor een kleinere impact, als op breder vlak. Bijvoorbeeld door met een groep mensen samen te werken of politieke actie te voeren. Mijn voorspelling en hoop is dat hoe dichter de situatie evolueert in de richting van een catastrofe hoe groter de voedingsbodem voor verandering. Ik heb in elk geval de indruk dat het bewustzijn en de gedragsverandering bij steeds meer mensen toeneemt (al blijven we de indruk hebben dat het veel te traag gaat).

Laat me je het verhaal van de honderdste aap vertellen. Het gaat over wetenschappers die een kolonie apen observeren op het eiland Koshima (ergens in de buurt van Japan). De wetenschappers geven de apen zoete aardappelen (ze gooien ze in het zand), die vinden ze wel lekker, maar het zand is onhandig. Een van de apen komt op het idee om de aardappelen te wassen. En dan duurt het niet lang voor andere apen dit gedrag imiteren.  Meer zelfs, eenmaal de honderdste aap geleerd heeft om de aardappelen te wassen doen ineens alle apen op het eiland hetzelfde.  Zelfs op andere eilanden en op het vasteland begonnen apen die gewoonte over te nemen. Blijkbaar was er een paradigma shift opgetreden. Een verandering die begon bij 1 individu werd plots algemeen zodra een kritieke drempel is overschreden. Hopelijk zijn we toch minstens zo slim als apen om op een dag met veel mensen de omslag te maken.

Maar wellicht klinkt dit wat te makkelijk en simpel. Zeker als je schrijft dat jou ecologische manier van denken geen aansluiting vindt in je omgeving. Meer nog, dat je meer dan eens het mikpunt bent van spot. Wat je dan best kan doen is op zoek gaan naar enkele mensen in jou omgeving die wel openstaan voor jou ideeën. En die je kunnen steunen op lastige momenten. Verder raad ik je aan te doen wat je zelf belangrijk vindt, wat overeenkomt met jou waarden en overtuigingen. In discussie gaan met anderen is meestal niet zo’n goed idee. Maar gewoon je ding doen en ervan genieten zal ook effect hebben op je omgeving. Vaak komen de reacties trouwens ook voort  uit ongemak. Want iemand die bewust kiest voor een low impact manier van leven is een confrontatie voor al degenen die hun eigen levensstijl niet in vragen willen of durven stellen. Als je dus dit soort reacties krijgt wil dit zeggen dat je die mensen aan het denken zet. En misschien wordt  op een dag  een van hen wel de honderdste aap…

Doe rustig verder met wat je belangrijk vindt. Ik denk in elk geval dat er heel veel lezers van deze blog ook aan jou kant staan!

groeten

Steven

straf filmpke…

Hier op de transitietraining in Nederland nog een straf filmpje gezien. Het gaat om Collapse (en de film heeft niks te maken met het gelijknamig boek van Jarred Diamond). De film zelf bestaat uit een interview met Michael Ruppert. Hij is de voorbije jaren bezig geweest met onderzoek naar piekolie, energieproblemen, financiële systemen en dergelijke. Als onderzoeksjournalist komt hij tot een paar weinig opbeurende conclusies.

Veel van wat in de film komt heb ik wel eerder gehoord of gelezen. Onze afhankelijkheid van goedkope olie, de verwevenheid van politiek en multinationale bedrijven, de onmogelijkheid van oneindige groei, de almacht van Monsanto als het gaat over voeding, de illusies dat techniek de problemen zal oplossen, de afhankelijkheid van fossiele energie voor onze voeding, de te verwachten nieuwe financiële crisis, enzovoort, enzoverder.  Dit stuk van het verhaal is redelijk bekend al brengt hij het met grote overtuiging en de nodige argumenten.

Zijn conclusie is dat we nu aan het begin zitten van een grote ineenstorting van een systeem, en dat dit bijzonder grote gevolgen zal hebben.  Hij verwacht jarenlange conflicten en schaarste, het niet verder functioneren van het financieel systeem en de overheid, een drastische daling van de bevolking en meer griezelige zaken. Zijn conclusie is: alles gaat weer lokaal worden en we moeten ons daarvoor klaarmaken. Met bijvoorbeeld het goed isoleren van huizen, het leren zelf instaan voor het nodige voedsel en water, het vormen van gemeenschappen om de moeilijke tijden door te komen, het autonoom worden voor energie, leren hoe medicinale kruiden werken en een cursus EHBO volgen… Hier zijn wel wat linken met het transitieverhaal, al gaat hij er vanuit dat we dit moeten doen om te overleven. Terwijl vele mensen (ik inbegrepen) geloven dat we dit moeten doen om de ineenstorting te voorkomen.

Een film waar ik dus zelf even niet goed van ben. Laat ons hopen dat de man ongelijk heeft. Neem zeker eens een kijkje op de site http://www.collapsemovie.com  en als iemand nog een opinie heeft over deze visie: laat maar weten!

over missionarissen, politiek en invloed…

Soms voel me wel een beetje een missionaris die zieltjes wil winnen voor de Low Impact zaak. Via alle mogelijke kanalen probeer ik duidelijk te maken dat het mogelijk is om goed te leven binnen de grenzen van 1 planeet. Ik doe dit in de eerste plaats omdat ik het graag doe -om in het jargon te blijven, het lijkt wel mijn roeping. Mooi meegenomen is dat ik er ondertussen kan van leven en me dit redelijk wat vrijheid oplevert. Maar er is ook een hoger doel, ik ben – zoals velen – oprecht bezorgd om de toekomst. Die van mezelf maar meer nog die van mijn kinderen en van de 9 miljard mensen die naar alle waarschijnlijkheid in 2050 de planeet bevolken. We hebben verdomme erg weinig tijd om die te vrijwaren en de nodige verandering gaat naar mijn goesting niet snel genoeg.

Ook een missionaris moet af en toe eens strategisch denken, daarom een evaluatie van mezelf door mezelf. Sinds de start van het project zijn er al redelijk wat mensen die er iets over gelezen hebben in de pers, de blog of via het boek, of iets gezien of gehoord hebben  op radio en TV. Bedoeling is telkens mensen wat te doen nadenken en hopen dat dit hier en daar aanleiding geeft in verhogen van het bewustzijn en veranderen van gedrag. En ik krijg toch regelmatig een bericht van iemand die een kleine of grote stap heeft gezet. Altijd fijn om te horen natuurlijk…

Ik vermoed dat een persoonlijk contact toch het meeste invloed heeft (meer dan de boodschappen die via de media verspreid worden) én ik daar dan ook zelf controle heb over wat ik vertel. Tot op vandaag heb ik zo’n 9100 mensen gesproken via een 130-tal lezingen, workshops, shows en debatten. (de 10 000 van de theatertournee tel ik even niet mee, de 400 000 kijkers van de TV afleveringen ook niet). Maar aangezien uiteindelijk 5% van de bevolking zou moeten bereikt worden moet ik nog 60 jaar doorgaan om 300 000 Vlamingen te bereiken.

Gelukkig zijn er nog tientallen andere mensen en organisaties die een vergelijkbare boodschap brengen. Gelukkig zullen externe omstandigheden (klimaatverandering en piekolie) de interesse in een andere levensstijl aanzienlijk doen toenemen. Dus is er nog hoop.

En natuurlijk blijft er nog de politiek piste. Want ook dat is een mogelijk weg om verandering te versnellen. Maar ik weinig zin heb om in het traditioneel politiek spel mee te doen, vooral omdat ook dit gericht is op competitie en conflict. Anderzijds moeten de mensen die echt willen kiezen voor verandering toch ergens terecht kunnen? Dus als ik nu eens op zowel de lijst van Groen! S-pa, Open Vld en CD&V zou gaan staan? Zou dan niet mogen? Of moeten we in de richting gaan van volgend Frans initiatief. Een groep mensen die probeert aan politieke invloed te winnen zonder aan de tratidionele partijpolitiek te doen?

http://www.le-dard.com/news/la-conference-de-presse-en-direct/

wereldwijd web…

De cursus is hier ondertussen volop bezig. Het opzet is dat we na deze vier dagen de nodige vaardigheden en informatie hebben om zelf de tweedaagse cursus rond transitie te geven. We hebben een heel interessante groep van 20 mensen, mensen die op verschillende manieren bezig zijn met eco-villages,  permacultuur, buurtwerk, training en begeleiding, low tech technologie enzovoort. De meesten zijn daarbij ook betrokken bij lokale transitie-initiatieven, wat maakt dat er de nodige gespreksstof is voor de pauze’s tussendoor.

Of ik hier nu al nieuwe en wereldschokkende dingen heb geleerd om te delen met jullie is voorlopig nog wat anders. Er zijn wel documenten en powerpoints die bruikbaar zijn. Voorbeelden van andere intiatieven (zoals een human-powered wasmachine). Ook kennis gemaakt met een interessante site van de New Economics Foundation over het ‘dichtmaken van de lekken’ (Pluggingtheleaks) of die over mogelijke toekomstscenario’s in functie van klimaatverandering en peakoil. Wat best aanleiding geeft tot enige discussie over welk scenario het meest wenselijk is, en wat nog haalbaar is. De lokale aanpak van onderuit staat dan weer centraal in de site van City Repair, met vele voorbeelden van wat mogelijk is.

Kortom, er wordt op vele plaatsen hard gewerkt om een en ander nog in orde te krijgen. Laat het een stimulans zijn om er zelf ook mee door te gaan…

4 dagen transitie

Van donderdag tot en met zondag ben ik Nederland, meer bepaald in Stoutenburg voor een vierdaagse trainingscursus. Het is een internationale trainers-training van Transition Towns, waarbij een twintigtal mensen uit een tiental landen alle kneepjes onder de knie zullen krijgen om tranisitie groepen te ondersteunen. Zal ongetwijfeld boeiend zijn om van gedachten te wisselen over zaken als bewustzijnsverandering, concrete manieren om de afhankelijkheid van olie te verminderen, of om lokale transitiegroepen te ondersteunen. Als er daar internet is (wat waarschijnlijk is) dan probeer ik jullie wat mee te laten volgen.

De groep in Sint-Amandsberg, waar ik zelf bij hoor, probeert in elk geval via een aantal evenementen het proces hier op te starten. Met de home@home avonden (hoewel het er wel iets meer zouden mogen zijn), en vanaf juni weer met onze maandelijkse picknick in het parkje. Ondertussen zijn er trouwens op meer en meer plaatsten in Vlaanderen groepen aan het opstarten, naast de groepen die al aan het werk zijn, zijn er nog heel wat mensen op zoek naar medestanders. Hieronder het lijstje; mocht je zelf in een van deze plaatsen wonen en zin hebben om mee je schouders onder een groot avontuur te zetten, neem gerust contact op met deze mensen:

BEERSEL: Domien Herbots (domien.herbots@telenet.be)
BERCHEM: Kathy Masolyn (transitie.berchem.wilrijk@gmail.com)
BIERBEEK: Franky De Cooman (franky.de.cooman@gmail.com)
BOECHOUT: Johan Dragers: johan.dragers@gmail.com
BORGERHOUT: Ilona Plichart: ilona.plichart@skynet.be
BORNEM: Sven Abbeloos: sven.abbeloos@gmail.com
BRUSSEL VIJFHOEK: Tineke Van Engeland: tineke@fototineke.be
DENDERMONDE: Pieter Claeys (pprotagoon@yahoo.com)
DE PINTE: Els De Mol (elssdemol@gmail.com)
DEURNE: Luc Vermeeren: luc.vermeeren@telenet.be
EKEREN: Guy Cotemans: guy.cotemans@telenet.be
GERAARDSBERGEN en fusiegemeenten: Judith Postelmans (judithpostelmans@gmail.com)
GLABBEEK: Pol Maes (polmaespol@gmail.com)
HAMONT-ACHEL: Harrie van de Kerkhof (harrie.vd.kerkhof@tomaatnet.nl)
JABBEKE/ZEDELGEM: Edith Vandenabeele (dithjexlarsje@hotmail.com)
KONTICH: Anja Van Loock: anja.vanloock@skynet.be
KRUISHOUTEM: Bert D’hondt (voedselbos@telenet.be)
LANDEN: Stijn Gheysen (stijn.gheysen@skynet.be)
LANDSKOUTER en omgeving: Bart De Rijcke (bart.de.rijcke@telenet.be)
LEBBEKE: Bruno Verschaeve: b.verschaeve@gmail.com
LENDELEDE: Ingrid Thys (trans@berin.be)
LIER (Zoersel-Berlaar-Bouwel): Erik De Raeymaekers: erik.dr@telenet.be
LOVENDEGEM: Wivine Heynderick (wivine.heynderick@pandora.be)
MORTSEL: Paul Haerden: paul.haerden@scarlet.be
NIEL: An Schevernels: an.s@scarlet.be
OOSTENDE: Monique Swinnen (monique.swinnen@telenet.be)
OVERIJSE: Magda Brijssinck (magda.brijssinck@scarlet.be)
PUTTE: Sylvia Boller (sylviaboller@gmail.com)
RAMSEL: Rik Verschuren (Buiten8kans@gmail.com)
RANST: Karin Op de Beeck: karinopdebeeck@telenet.be
ROTSELAAR: Rita Van der Auwera (rita.kumbha.mela@telenet.be)
RUPELMONDE: Roger De Bruyn: romoamoro@skynet.be
SCHAARBEEK: Anja Desmet: anja_aptl@yahoo.com
SCHOTEN: Jan Willems (jan_willems@telenet.be)
STEENDORP, KRUIBEKE en omgeving: Igor Eeckhaut (igoreeckhaut@hotmail.com)
TURNHOUT: Roland Kums (roland.kums@gmail.com)
VORSELAAR: Hild Van den Broeck (hildvdb@yahoo.com)
WILRIJK: Kelly Delandsheer en Kathy Masolyn (transitie.berchem.wilrijk@gmail.com)

Toch hoopgevend om te zien dat er een vruchtbare grond is voor verandering. Op de fraaie site van Transitie Netwerk Vlaanderen kan je op de voet volgen hoe het er aan toe gaat.