city-marketing

Deze morgen las ik een vreemde aankondiging in de economie-bijlage van De Standaard (nog een gratis geschenkje van de zeer geslaagde wachtnacht trouwens). Een aankondiging van een congres met als titel; ‘hoe scoren met citymarketing’.

City-marketing is steeds belangrijker aan het worden – dat merk ik dagelijks als inwoner van Gent – maar ik krijg toch een wat ongemakkelijk gevoel bij dat soort aankondigingen. Het gaat niet meer over ‘hoe een duurzaam stedelijk beleid opzetten’ of ‘hoe maak je van de stad een leefbare plek’ maar het gaat over ‘scoren’. Volgens de aankondiging zal tijdens het congres aangetoond worden hoe je met instrumenten en media bezoekers en inwoners een ‘prettig gevoel’ kan geven.

Tja, als de marketing belangrijker wordt dan de realiteit dan zitten we toch op het verkeerde spoor. Dat een stad of gemeente probeert de goede dingen die ze doen ook onder de aandacht te brengen kan ik best begrijpen. Dat ze daarvoor mooie folders maken kan ik ook nog volgen. Maar dat steden waarin bijvoorbeeld armoede en vereenzaming duidelijk toenemen dan maar marketingtechnieken gaan inzetten om mensen een prettig gevoel te geven gaat mij toch wat te ver. Gevolg is dat de aandacht (en de middelen) vooral worden ingezet voor prestigieuze evenementen of  grote projecten die niet altijd overeen komen met de echte noden.  Net als marketing kan gebruikt worden om totaal overbodige of zelfs schadelijke producten er aantrekkelijk te laten uitzien kan city-marketing een ontoereikend beleid maskeren. Dus wat mij betreft: city-marketing, nee bedankt.

Ps: een geslaagde wachtnacht dus, al stel ik ook wel vragen bij het effect van dergelijke signalen naar de politiek. Mijn mening hierover kan je lezen op de site van MO*.

een gewone LIM dag

Ter info, de informatie over de CO2 uitstoot van verschillende vormen van energieopwekking kan je hier nalezen. (de studie is van 2007).

Vandaag in dezelfde krant trouwens een uitgebreid interview met Ilona, Rani en Sari over het kinderboek. Daar ben ik dan wel tevreden over (tja zo ben ik dan ook weer)

Straks nog eens de LIM uitleg doen in het Frans voor radio Nostalgie, en zondag naar Amsterdam om een prijs uit te reiken. Ik mag er namelijk de ‘groene doos’ afgeven voor de theaterproductie met het meest ecologische decor. De prijs gaat naar theatercollectief de Schwalbe die een voorstelling heeft gemaakt waarbij ze zelf de energie opwekten met energiefietsen. Dat ken ik natuurlijk ook van de Tegen de Lamp tournee in Vlaanderen.

Vandaag ook nog een vergadering rond het ecologische filmfestival in Gent dat er weer aankomt en vanavond het voedselteam openhouden. Als het lukt dan nog wat achterstallige mail beantwoorden en verder zoeken naar oplossingen voor het isolatieprobleem van mijn woning. Er moet ook nog een stukje geschreven worden voor MO* meningen op maandag en natuurlijk ben ik morgen paraat op de wachtnacht.

Om het beeld van enkele dagen uit het leven van de Low Impact man compleet te maken nog vermelden dat ik vandaag een 15-tal kilometer wil lopen, want over twee weken doe ik mee met de marathon van Gent.

Kortom voor jonge mensen die zich afvragen welke beroep ze willen kiezen, low impact leven is zeker een beroep met toekomst…

zoek de 7 verschillen

Vandaag is in de Standaard mijn brief over de misleidende informatie over kernenergie verschenen. Je kan die hier nalezen. Ik ben natuurlijk tevreden dat de brief er in staat, maar de versie is toch een beetje ingekort. Met name de passages waarin ik nogal lastig doe over journalisten die informatie van bepaalde lobby’s overnemen zonder te controleren zijn verdwenen. Het zal ongetwijfeld te maken hebben met plaatsgebrek.

Aangezien er op deze blog geen sprake is van plaatsgebrek hieronder de originele tekst zoals ik die naar de Standaard heb gestuurd. Wie zin heeft kan de 7 verschillen zoeken…

De grote leugen over kernenergie.

Voor de zoveelste keer lees ik in de krant dat bij de productie van kernenergie geen CO₂ vrijkomt. Dat de kernlobby deze mantra steeds herhaalt valt te begrijpen, dat de media deze bewering keer op keer klakkeloos overnemen is bedroevend. Het debat over kernenergie wordt best  niet ideologisch of emotioneel gevoerd. Laat ons vooral kijken wat de feiten zijn.  Aangezien journalisten blijkbaar niet de moeite doen om te checken wat ze schrijven even de feiten op een rijtje.

Om kernenergie te maken heb je uranium nodig. Dit groeit niet aan de bomen in Doel of Tihange, maar is te vinden in mijnen  in onder andere Zuid-Afrika, Congo,  Canada en Australië. Eén ton uraniumerts bevat slechts één kilogram bruikbaar uranium. Dit moet nog verschillende bewerkingen ondergaan voor het geschikt is als brandstof in een centrale.  Het gaat over vermalen, scheiden, filteren, uitwassen zuiveren en verrijken. Zowel het winnen en bewerken van de splijtstof zorgt dus voor CO₂ uitstoot. Dan is er het transport van het uranium naar de centrales, en dit gebeurt – gelukkig – niet met de fiets. Speciale konvooien via water, weg en spoor zorgen op hun beurt voor uitstoot. Het bouwen en onderhouden van een kerncentrale vraagt een gigantische hoeveelheid materialen en  energie . En dan is er nog niks gezegd over de uitstoot verbonden aan het tot 100 000 jaar opslaan van radioactief afval. Dit vraagt grote bouwwerken, transport en regelmatige controles. Benieuwd hoeveel CO₂ daarbij vrij komt.

Volgens het gerenommeerde Duitse Öko-instituut komt  in totaal voor de productie van 1 kilowattuur (kWh) in een kerncentrale  31 tot 61 gram CO₂ vrij, naar gelang de herkomst van de splijtstof en de productiewijze. Ter vergelijking, dezelfde kWh van een aardgascentrale met warmtekrachtkoppeling levert 5 gram CO₂ op.  Trouwens, energie zonder uitstoot bestaat vooralsnog niet. Elektriciteit van een windmolenpart in zee is nog steeds goed voor 22 gram per kWh, bij zonnecellen gaat het zelfs over 27 tot 89 kWh. Dit zijn geen emotionele oprispingen, maar feiten die elkeen met wat zoekwerk bij verschillende wetenschappelijke bronnen kan vinden.

Aangezien herhaling blijkbaar wel werkt zet ik het nog even op een rijtje. Wat onthouden we?

• elke vorm van energieopwekking zorgt voor CO₂ uitstoot.
• bij het bekijken van de uitstoot moeten alle elementen uit de levenscyclus worden meegenomen. Zowel de bouw als de ontmanteling van de installatie, het winnen van de grondstof en de verwerking van afval.
• de CO₂ uitstoot van energie uit kerncentrales is een pak lager dan die van steenkoolcentrales, maar gevoelig hoger dan die van de moderne aardgascentrales of windmolenparken.

Is dit duidelijk? Mag ik dan beleefd toch dringend vragen aan alle journalisten om zelf juiste informatie te geven en elkeen die beweert dat kernenergie klimaatneutraal is meteen even tot de orde roepen.

Ik dank u, mede in naam van mijn kinderen en kleinkinderen,

Steven Vromman

Lowimpactman

slim Oostende

Ik was hier onlangs nogal kritisch voor de gemeente Beernem, maar als het goed is mag het ook gezegd worden. Deze keer gaat het over een andere West-Vlaamse gemeente: Oostende. Daar kreeg mijn moeder een folder rond samenaankoop groene energie.

Het systeem is heel simpel. Mensen kunnen zich registreren op een site als ze interesse hebben in een andere stroomleverancier. Met deze potentiële klanten wordt dan een veiling georganiseerd waar alle leveranciers die groene stroom leveren een prijsvoorstel kunnen doen. Aangezien het vaak over grote groepen potentiële klanten gaat, gaan de prijzen (die voor groene energie nu al vaak goedkoper zijn) nog iets naar beneden.

Dit is blijkbaar een erg efficiënte manier om grotere groepen mensen te laten overschakelen op hernieuwbare stroom. Meestal gaan 30 tot 50% van de mensen die zich hebben geregistreerd ook een nieuw contract aan.  En aangezien Electrabel tot hiertoe nooit meedoet aan deze veilingen, is dit op verschillende manieren een goede zaak.

Ten eerste wordt daardoor geknabbeld  het monopolie van Electrabel. Ten tweede vermijdt je daardoor de ‘groene’ stroom van Electrabel, want zij halen hun groene stroom vooral uit verbranden van afval (wat in Duitsland bvb niet meetelt als groene stroom), of uit de Alpen (waar  grote stuwdammen ook niet steeds erg milieuvriendelijk zijn). Ten derde is dat een goede zet in deze tijden waar kernenergie weer populair aan het worden is. Hoe meer mensen kiezen voor echte groene stroom, hoe sneller we van die gevaarlijke centrales af kunnen. (als we nu snel met zijn allen overschakelen voor de nieuwe regering is gevormd, dan moeten ze het uitstellen kernuitstap zelfs niet meer bespreken)

Dus mensen: informeer je, schakel over, organiseer een Power Dare, vraag je gemeente een groepsaankoop te organiseren, overtuig buren en vrienden en bespaar energie. Zoals ze in Beernem zo mooi zeggen, een kleine moeite, een wereld van verschil!

Dus bravo voor Oostende (en hopelijk vele andere gemeentes die dergelijke initiatieven opzetten)! In de Standaard van vorige vrijdag stond nog een artikel over de groepsaankopen.

vrijdag: potje buur

Komende vrijdag is het weer zo ver: voor de tweede keer wordt potjebuur georganiseerd. Dit initiatief valt samen met het einde van de Ramadam en is een slimme manier om een gebruik uit een andere cultuur breder in onze samenleving te integreren.

Op het einde van de Ramadam is het namelijk de gewoonte dat de Moslims lekkernijen en maaltijden gaan uitdelen aan de buren. Dit ‘suikerfeest’ is dus ook een aanleiding om contact te zoeken met buren en te delen wat je hebt. Op initiatief van Christine Moreel is vorig jaar voor het eerste een oproep gedaan om dit gebruik over te nemen. Dus hoe werkt het?

• Je kan kiezen voor een dessertje, maar ook soep of een echte maaltijd. Als het gerecht klaar is, lopen we met onze pot, schaal of bord de straat op, we bellen aan bij wie we in gedachten hadden, we geven het gerecht af en vertrekken.  Het is helemaal niet nodig dat de ontvanger de schenker uitnodigt om samen te eten
• Het is niet de bedoeling dat het eten overgebracht wordt in een eigen kom of bord, opdat de schenker meteen zijn vaat weer mee naar huis zou kunnen nemen:  degene die een gerecht ontvangen heeft, zal de afgewassen vaat diezelfde dag of de dag erna terugbezorgen.
• Het is evenmin de bedoeling dat er wegwerpborden gebruikt worden. Dit uiteraard met het oog op het milieu, maar ook om het contact de optimaliseren:  het terugbrengen van de afgewassen vaat lokt vaak een gesprek uit, een bedanking, een bewondering of het uitwisselen van een recept …en verdubbelt het aantal contactmomenten.

Het idee van potje-buur of delen van eten zou trouwens het hele jaar door kunnen. Samen eten is en blijft een belangrijk moment, en het meestal ook ecologischer dan dat iedereen voor zichzelf zijn eigen potje kookt. Misschien niet evident in deze tijden van individualisme en zelfs wantrouwen, maar proberen kan nooit geen kwaad natuurlijk…

out of the box

Straks naar Mechelen voor de boekvoorstelling van ‘we hebben maar één planeet’ in Mechelen. Gisteren zijn er in de Zoo al opnames gemaakt voor ATV (ik laat nog wel weten wanneer de uitzending is). Er zullen in elk geval mooie plaatjes zijn van het boek in alle mogelijke posities.  Morgen komt Ketnet een opname maken voor Karrewiet. De uitgeverij zal alvast content zijn…

Maar eerst even een terugblik op gisteren. Want het was niet bepaald een hoogdag voor België. De regeringsformatie is mislukt én daarbovenop verliest de Belgische voetbalploeg alweer. Ik ga me niet wagen aan analyses en voorspellingen, maar wat de regeringsvorming betreft vrees ik dat alles muurvast zit.

En ik heb geleerd dat je in zo’n geval buiten de box moet denken. Want je kan problemen niet oplossen met de dezelfde denkwijze als waarmee ze ontstaan zijn. Dus daarom een paar suggesties…

- net zoals er regelmatig scheidsrechters uitgewisseld worden tussen België en Nederland zou dit ook kunnen met informateurs en préformateurs. Ze kunnen daar in Nederland trouwens ook een frisse blik gebruiken, dus laat ze maar eens omruilen.

- bij conflicten bestaan er modellen van conflicthantering die toegepast worden in onderwijs, opvoeding, enzovoort. Leer de onderhandelaars ook deze principes en stuur er een specialist geweldloze conflicthantering op af (en best ook iemand voor interculturele communicatie)

- geef het probleem door aan een hogere instantie, vraag aan Europa om de voogdij over te nemen, of misschien zelfs de VN. En als Hillary Clinton het probleem tussen Israel en Palestina kan oplossen, dan kan ze dit hier ook wel proberen.

- verander plaats en tijd. Boek een boot naar Amerika, plaats er alle sleutelfiguren op en laat ze vertrekken. Dan hebben ze ruim 3 weken om samen een oplossing te zoeken. Een voorwaarde, ze mogen in die tijd geen contact hebben met de pers en met alle mogelijke lobbyisten achter de schermen.

- ga morgen met alle onderhandelaars kijken in Antwerpen naar Tedx, een reeks boeiende lezingen over de situatie van de wereld. Je kan het trouwens allemaal live meevolgen via de site van Canvas.

11 september: Wachtnacht in Gent

Als ik zoals vandaag een paar uur op de trein zit dan koop ik wel eens de krant. Vandaag de Standaard met o.a. goed nieuws namelijk dat Electrabel aan marktaandeel verliest, maar ook een speciale bijlage over de Milleniumdoelstellingen (MDG’s). Ironisch genoeg zat in die bijlage nog een extra glossy bijlage. Bladzijden vol glimmende en flink geprijsde Volvo’s. Tja, een krant is natuurlijk ook een onderneming, en het zou wel eens kunnen dat de opbrengst van de reclame voor Volvo genoeg is om de bijlage rond de MDG’s te betalen. Maar dit geheel ter zijde.

De milleniumdoelstellingen zijn 8 becijferde beloftes die in 2000 plechtig zijn overeengekomen door de Verenigde Naties. Ze gaan over de meest schandelijke problemen die we kennen: honger, toegang tot onderwijs, kindersterfte, milieu en gelijke kansen. Het ziet er naar uit dat hoewel er hier en daar wat verbetering zeker niet alle doelstellingen gehaald zullen worden. (je kan de stand van zaken van de doelstellingen hier nakijken) De meeste doelen zijn makkelijk en relatief goedkoop te realiseren. Als ze niet gehaald zijn dan dit vooral een gevolg zijn van politieke onwil.

Daarom is het erg belangrijk dat wij, burgers, duidelijk maken dat het aanpakken van deze wereldwijde schandalen dringend is. We willen dus geen excuses horen, geen valse argumenten om niks te doen. De campagne rond de MDG’s kent een hoogtepunt op 11 september in Gent. We kunnen maar best met heel velen zijn die dag.

Ik ga dus volgende week zaterdag naar de Wachtnacht. Ik hoop van u hetzelfde!

boeken op 1 september

Ook hier zit de eerste schooldag er op… Vooral voor Adam best spannend nu hij ook naar de middelbare school gaat. Het is toch ongeveer 4 kilometer fietsen van hier dwars door de stad, dus de eerste weken ga ik regelmatig eens meerijden. Daarstraks was het trouwens al van dattum, een chauffeur die een eenrichtingsstraat wil inrijden en niet beseft dat fietsers in twee richtingen mogen komen.  Dat waren dus mijn eerste vloeken op de eerste schooldag.

Maar verder opmerkelijk om te zien hoe Adam die eind juni bij de grootsten van de speelplaats hoorde nu ineens terug bij de kleinsten is. En hoe de vriendinnen van Marieke er meer en meer uit beginnen zien als opgetutte dames met alles erop en eraan. In haar klas (vierde middelbaar) zou de helft al roken. Het gaat allemaal wat sneller dan in mijn tijd natuurlijk…

Na de korte passage in het programma van ‘de aarde vanuit de hemel’ is er weer wat persaandacht, vooral van Franstalige kant deze keer. Morgen krijg ik ongeveer de hele dag een ploeg van RTL op bezoek en volgende week nog mensen van radio Nostalgie (ook in het Frans). Vrijdag ga ik dan naar Antwerpen voor een reportage over het kinderboek op de Antwerpse lokale TV en zaterdag in Mechelen zal er ook wat pers zijn voor de boekvoorstelling.

Ik heb het boek sinds gisteren nu eindelijk ook in huis. Voor het eerst een exemplaar in je handen nemen, het doorbladeren en de geur van de inkt ruiken. Het blijft een speciaal gevoel al heb je de voorbije maanden alle teksten wel al tientallen keren op je PC scherm gelezen en herlezen. Zelf vind ik het een heel mooi boek geworden, dank zij de lay-out en de schitterende illustraties van Tinne.

Er is site op komst www.lowimpactkids.be, daar staat nu nog niet zoveel op, maar dat komt de volgende dagen nog.  Het boek is dus in zowat alle boekhandels te vinden voor 17,5 euro. (bij lezingen verkoop ik het aan 15 euro) En binnen enkele maanden wellicht ook in de meeste bibliotheken. Het boek bevat een aantal subtiele (en minder subtiele) oproepen aan ouders om eens echt aan de toekomst van hun kinderen- en dus van de planeet- te denken. Dus hoop ik dat nogal wat ouders over de schouders zullen meelezen. En dat Low Impact kinderen kunnen helpen hun ouders wat op te voeden.