water, sneeuw en traagheid.

De douchescéne met Kobe bij me thuis is ondertussen uitgezonden en ook te bekijken op internet via deze link. Het zou kunnen dat dit de volgende dagen weer wat opmerkingen zal opleveren… Het lijkt me letterlijk en figuurlijk niet echt een filmpje dat ecologisch leven ‘sexy’ maakt (wat volgens sommigen de enige manier is om mensen ervoor warm te maken). Maar de dermatologe is duidelijk, minder douchen is beter voor de huid, en ik ben daar het levende bewijs van. Wie wil mag altijd eens komen voelen (aan mijn armen, waarvan de lipiden intact zijn!)

Wie op zoek is naar nog meer argumenten om mij gek te verklaren; hier is er nog eentje. Door de vrieskou is ook de waterton bij me thuis bevroren. En aangezien ik sinds 1 mei 2008 mijn toilet enkel nog heb doorgespoeld met regenwater stelt me dit voor bijkomende problemen. Zo is het niet meer mogelijk mijn emmers te vullen via het kraantje onderaan de ton. De enige mogelijkheid is de ton aan de bovenkant openmaken, het ijs kapot hakken en zo de emmers vullen. Op die manier heb  ik regenwaterspoeling ‘on the rocks’.  Ik weet het, een beetje overdreven misschien, maar nu het me al 31 maanden lukt om te spoelen met regenwater laat ik me niet afschrikken door een beetje vorst.

Wat sneeuw en vorst betreft, ik heb net een ritje met de bus achter de rug in een ondergesneeuwd Gent. Met twee bussen eigenlijk, want de eerst reed zich vast op een kleine helling. Na een tijdje was het overstappen geblazen en ook deze bus hield het na een tijde voor bekeken. Het laatste stukje ging dus te voet.  Maar ik heb genoten van de korte wandeling, eerlijk gezegd is zo’n sneeuwtapijt toch zalig. Het licht is heel mooi en de stad ziet er anders uit. Maar vooral ook trager, rustiger en stiller. Er zijn minder auto’s, en ze rijden heel traag en voorzichtig. Ze laten fietsers galant voorgaan en begrijpen dat hoe meer gas je geeft hoe sneller je vast komt te zitten. (een mooie metafoor voor ons huidig economisch model: hoe meer we gas geven hoe meer we vast zitten). Wat mij betreft mag deze sneeuwlaag nog een tijdje blijven liggen. Een goede manier van verplichte onthaasting voor iedereen. En wie door de sneeuw in de file zal staan raad ik aan om gewoon een dagje thuis te blijven en een mooie wandeling te maken. Er zijn verdorie nog andere dingen in het leven dan werken…

wat is stadskledij

Een van de onverwachte neveneffecten van mijn relatieve bekendheid is dat ik af en toe een uitnodiging krijg voor ongewone activiteiten. Zo had ik al een paar mails gekregen van iemand die werkt voor een IT-bedrijf en die veel bezig is met green-IT. De man had me uitgenodigd om te komen luisteren naar een lezing hierover in de International Club of Flanders. Omdat ik geloof dat het goed is om af en toe is in een andere biotoop te vertoeven en ik hoopte iets te kunnen leren ben ik ingegaan op de uitnodiging. Een avond over ‘op weg naar duurzaam succes’. Gisterenavond.

Ik slikte wel even toen ik de officiële uitnodiging en het menu kreeg:

Menu

Torentje van ganzeleverterrine met Luikse siroop & gebakken peertjes
*
Zeebaarsfilet met crème van Butternut, dobbelsteentjes van rode biet & een mosterd-dille sausje
*
Dôme van chocolade met vanillesaus
*
Koffie

We hopen u talrijk te mogen begroeten en verwachten u graag in stadskledij.

Oeps, niet direct het soort menu dat past bij een Low Impact stijl. Ik heb meteen laten weten dat ik vegetariër ben, wat uiteindelijk geen probleem bleek te zijn – ik was wel de enige. Dat van die stadskledij was een andere kwestie. Wat is stadskledij precies? Dragen mensen in dorpen andere kleren dan mensen in de stad? Ik woon in de stad, dus zou ik denken dat alles waar ik mee rondloop ‘stadskledij’ is. Ik heb dus maar een hemd en mijn jasje van de kringwinkel aangedaan. Ooit gekocht in een kringwinkel in de stad, dus dat zal wel ok zijn.

Ik vond het toch een beetje spannend om binnen te stappen in het mooi historische pand (deel van de oude Sint-Pieters abdij) en me te mengen onder de Vlaamse internationale ondernemers. Ik kon niet direct meepraten over alle thema’s en heb dus vooral goed geluisterd. De gesprekken gingen over het buitenverblijf in Canada (“daar ga ik toch vier keer per jaar naar toe”), over de onmacht en zakkenvullerij van politici, over de asielcrisis (“ik ben ondertussen immuun aan de mensen in het Noordstation”),  over de weldaden van de financiële amnestie in 2004 en de vloek van regularisatie van illegalen door dezelfde paarse regering, over de dreiging van China en India, het feit dat wij minder dan 2% groeien en zij meer dan 8%, de negativiteit van de media,  enzovoort. Ik moest toch eens terugdenken aan de woorden van wijlen Jaap Kruithof: ‘hoe rijker mensen worden, hoe rechtser ze denken”.

De lezing tussen voorgerecht en hoofdgerecht was van een Nederlandse IT ondernemer (Leen Zevenbergen) en ging vooral over creativiteit en innovatie, en het belang om je niet aan de regels te houden en je dromen na te jagen. En dit voor een publiek dat zich zeer duidelijk houdt aan de regels van etiquette en dresscode. (ik was samen met de spreker de enige man zonder das). Vlot gebracht met de nodige humor, maar toch een verhaal binnen het oude paradigma van concurrentie, groei en succes. Jammer genoeg is hij niet in gegaan op de vraag hoe het hele IT gebeuren ecologischer gemaakt kan worden.

Daarna heb ik echter nog wel een goed gesprek gehad met een groep jonge ondernemers over ethische kanten van ondernemen, over ecologische grenzen en de systeemfouten van ons economisch model. Een aantal visitekaartjes zijn uitgewisseld en wie weet krijg ik de kans eens om zelf mijn verhaal te vertellen voor deze club. Dan sta ik er wel op dat het menu vegetarisch is en iedereen in ‘dorpskledij’ komt…