een fijn beleid voor fijn stof

Vanaf deze morgen moet er wat trager gereden worden. De normen van het fijn stof zijn overtreden en om dan toch maar iets te doen kondigt de overheid een snelheidsbeperking aan. Of het veel uithaalt is erg onduidelijk. En dat daarmee de oorzaken van het fijn stof  buiten schot blijven is duidelijk.

Fijn stof komt vooral van het wegverkeer, en meer specifiek van diesel wagens en vrachtwagens. Jarenlang heeft de overheid het aankopen van diesel wagens volop gepromoot. Dit door het zeer aantrekkelijk te maken om die als bedrijfsauto aan te schaffen en door de prijzen aan de pomp goedkoper te maken. Gevolg is dat we nu het land ter wereld zijn met de meeste diesels. Bijna 80% van alle nieuwe wagens zijn nu diesels. Het fijn stof zorgt voor heel wat gezondheidsproblemen zoals astma en ademhalingsproblemen. Elke Vlaming leeft nu al bijna een jaar minder lang omwille van het fijn stof.

Gelukkig hebben we strijdvaardige ministers om het probleem aan te pakken. Het is bekend dat een roetfilter de uitstoot van fijn stof kan doen dalen. Dus is beslist om subsidie te geven en de volledige kost van de roetfilter terug te betalen voor de automobilisten die vrijwillig de filter laten installeren. Overal staan grote borden langs de snelwegen om mensen ertoe aan te zetten deze actie te ondernemen.  De actie is volgens minister Joke Scauvlieghe veelbelovend gestart. Na drie weken zijn er 7 (zeven) premies aangevraagd voor een filter. Als er jaarlijks 400 000 duizend nieuwe diesels worden ingeschreven dan zijn 7 filters inderdaad wel erg veelbelovend…

Ah, hadden we maar politici die de problemen echt zouden aanpakken. Een kilometer heffing (die duurder is voor diesels), bij smogalarm het beurtelings laten rijden van auto’s volgens even en oneven nummerplaat, het herinvoeren van autoloze zondagen, het rantsoeneren van het aantal nieuwe auto’s dat op de weg mag komen en die per loterij toekennen (zoals in Peking), een toegangstaks voor wagens (zoals in Londen en Kopenhagen), het resoluut kiezen voor openbaar vervoer, het voorzien van speciale rijvakken voor carpoolers en bussen, het zwaarder belasten van wie alleen in de auto zit,… Er zijn zoveel structurele maatregelen mogelijk.

Maar verder dan even een paar dagen een beetje trager rijden komen we niet.

verslagje vanuit Antwerpen

Begin deze week mocht ik bij de eerste jaars in het Xaverius college in Borgerhout mijn verhaal gaan doen. Julien, de gedreven leerkracht die me heeft uitgenodigd heeft meteen een enquête afgenomen bij een van de deelnemende klassen. Op de open vraag: wat heb je onthouden komen volgende zaken naar boven:

hij wekt energie op met fiets, douche met zwarte zak, patatte koken in een hooibak, geen auto, altijd fiets openbaarvervoer of tevoet,media blaast alles op over hem, sommige zegge goeje dinge over hem andere ni, kindere vonde in begin raar die manier van levennadien worden ze da gewoon, koopt alles van kring winkel, kijkt krant in bib,

Dat hij bespaart op het nemen vn een bad, en dat hij zijn eigen stroom voorziet door op een hometrainer te fietsen met daarop eenalternator.

Hoe De LIM leeft,wat hij hiervoor moet doen en legt uit hoe je zelf ook zo kan leven.

Hij gaf ook veel voorbeelden wat er in de wereldfout gaat en probeert je hierdoor te overtuigen.dat ik me tv uit moeten zette, ipv standby.de zomer douche zak en de hooikist waarmee je 3uur kookt aan je aardappelenom onze omgeving te verzorgen onze voetafdruk moet 1.8 zijnde wereld moet dringend veranderen , anders zal de wereld zoals we ze nu kenne niet lang meer blijve.

Wereld is niet goed bezig. we moeten meer bezuinigen, hij doet dit op allerlei manieren zoals een zonnedouchekap te gebruiken,niet met de auto te rijden, maar de trein te nemen, niet te vliegen en dergelijken dat er steeds meer mensen worden geboren dandat er sterven enzovoort.

wie Low impact man is

Hoe je kan bezuinigen met water .

verwarming een graad lager zetten meer het openbaar vervoer nemengeen vlees/bad/verre reis sinds mei 2008!

Voor het berekenen van je Eco Voet Afdruk: http://www.wwf-footprint.be/nl/

Dat we beter de trappen zouden nemen ipv de roltrap

Ecologishe voetafdruk is de hoevvelheid grond oppervlakte die nodig is om aan de levensomstandigheden van de mens te voldoen.

Dat die mens al meer dan een jaar geen vlees heeft gegeten. Hij heeft ook al een jaar geen bad meer genomen maar doucht zich numet regenwater, dit is wel lastig in de winter.

Ook weet ik nog dat er tal van manieren zijn om wat energie te besparen. bv: Fietsenom je laptop van stroom te voorzien. Wc doorspoelen met regenwater

Dat het gebruik van seizoensgebonden groenten en fruit beter is voor het milieu .

Het huis wat hij alles doet om ecologische gebruikt hij gaat met de fiets plaats met de auto hij pakt het sneeuw om warm water temaken en als hij eleketriciteit wil doet hij dat die zelf ontworpen hebt van een fiets van een 2tak motor.

hij eet geen vlees alleen maarvegetarisch

Dat te veel vlees eten niet gezond is voor het atmosfeer, dit wist ik helemaal niet

Best wel eens interessant om te lezen. Op de vraag of ze van plan zijn één of andere tips toe te passen geeft ongeveer twee derden een positief antwoord. Ongeveer 60% van de leerlingen zegt dat ze over de inhoud van de lezing met anderen hebben gesproken.

(de foto is van een andere school: Middenschool Brugge, met dank aan Katrien)

lichtfestival

Ik was gisteren avond ook van de partij bij de opening van het Gentse lichtfestival. Een nieuw initiatief van de stad om het lichtplan te promoten en ook in de winter een groot evenement te creëren. Ik heb nog niet het hele parcours gedaan maar er zijn best enkele mooie dingen te zien. Het spektakel op de gevel van het postgebouw op de Korenmarkt is alvast een hoogte punt.

Misschien herinneren sommigen zich nog dat het de bedoeling zou zijn dat er ook aandacht zou zijn voor duurzaamheid en er een Low Impact installatie zou worden opgenomen in het programma. De voorbije maanden heb ik met Werner daarvoor ook een voorstel uitgewerkt, maar uiteindelijk bleek het voor de organisatoren te duur om onze installatie te bouwen. Volgende keer (in 2013) zou het wel moeten lukken is me verzekerd.

Los daarvan is er echter weinig te zien van de aandacht voor duurzaamheid in het hele lichtfestival. Enkel bij de start van het parcours is een heel klein berichtje te zien over de inspanningen van de stad rond energiebesparing. Op de site van het festival is niks te vinden over rationeel energiegebruik en ook op de folder niet. Voor een stad die ambitieuze plannen heeft om klimaatneutraal te zijn had het toch iets meer mogen zijn.

Volgende keer beter?

goede punten?

In de Metro staat vandaag een uitgebreid artikel over het recyclage- en sorteer beleid van de Belgen. Zo blijkt dat een gemiddelde Belg per jaar verantwoordelijk is voor 4,5 ton afval. Jawel dat is 4 500 kilogram ofte 12,3 kilogram per persoon per dag. (deze keer maak ik geen rekenfout denk ik). Dit is een pak minder dan het Europees gemiddelde van 5 800 kilogram en dus wordt er met trots op gewezen hoe goed we het wel doen.

Uit het artikel kan ik niet goed opmaken hoe de berekening is gemaakt. Want er zijn verschillende soorten afval. Je hebt het huishoudelijk afval, datgene wat we voor de deur zetten of naar het containerpark brengen. In totaal ongeveer 550 kilogram per persoon per jaar.

Er is al het afval dat in ons land geproduceerd wordt in landbouw, industrie, bedrijven enzovoort. Het zou wel eens kunnen dat het over dit afval gaat. Alle in ons land geproduceerde afval gedeeld door bijna 11 miljoen Belgen.

Maar er is nog veel meer afval, namelijk het verborgen afval. Naar schatting zou een Europeaan op die manier jaarlijks ongeveer 50 ton aan middelen consumeren. Als consument krijg je slechts een klein gedeelte ook echt in handen onder de vorm van producten. Zo brengt de productie van 1 kg bruikbaar aluminium naar schatting 5 kg afval voort. Een tandenborstel is goed voor  1,5 kg verborgen afval Voor een gsm is dat 75 kg en een computer ‘weegt’ maar liefst anderhalve ton! En dat is afval dat niet in de statistieken wordt opgenomen en waar we hier geen last van hebben.

Het blijft achter in landen met veel minder strenge milieuregels. Een hoge borst opzetten over onze afvalcijfers is in die context toch een beetje misleidend. Hoe goed we ook sorteren en recycleren, de basisboodschap zou moeten zijn minder consumeren…

Hoog tijd dus om een stap verder te gaan dan sorteren en ook stil te staan bij onze afvalproductie… maar hoe begin je aan zoiets? Op deze pagina helpen we je op de goede weg!

activisme

De voorbije dagen is al een en ander te doen geweest over nieuwe vormen van activisme, waarbij jonge mensen er in slagen om een aantal zaken aan de kaak te stellen. Daarbij gebruiken ze volop de nieuwe media zoals facebook en youtube en spelen snel op de bal.

Het verhaal van Basta en de belspelletjes is opvallend voorbeeld, maar ook de betoging van vorige zondag is opgezet door jonge niet-georganiseerde mensen en de actie rond FSC waarover ik gisteren schreef is dan weer het resultaat van enkele gedreven jonge onderzoeksjournalisten. Nog maar een half uurtje geleden kreeg ik bezoek van iemand van Sea First, een organisatie die binnenkort een week van de oceanen gaat organiseren. Ook hier zijn er het vooral jonge mensen die de kar trekken. Kortom er is heel wat engagement en het komt ook meer en meer aan de oppervlakte.

Een positieve tendens die we maar best zoveel mogelijk steun geven. En daarbij gaat het natuurlijk niet over de leeftijd, want ook ‘oudere’ mensen kunnen een belangrijke rol spelen. Zo heb ik net een mailtje gestuurd naar het kabinet van Joke Schauvliege in verband met het dossier van een mogelijke steenkoolcentrale in Antwerpen. Hieronder een korte toelichting bij het dossier en wat je zelf kan doen:

E-ON wil een steenkoolcentrale in Antwerpen. Hun eerste aanvraag is geweigerd door de bestendige deputatie van Antwerpen, waardoor E-ON beroep heeft aangetekend op Vlaams niveau. Nu is het de Vlaamse minister voor Leefmilieu Joke Schauvliege (CD&V) die het lot van de steenkoolcentrale helemaal in handen heeft. Ze hoeft voor haar beslissing – een vergunning voor E-ON of niet door het al dan niet vernietigen van de beslissing van de deputatie – niet te passeren bij de Vlaamse regering.

Zou minister Schauvliege nu toch nog beslissen om een vergunning te laten toekennen, dan gaat ze in tegen:

- het stadsbestuur van Antwerpen,
- de adviesraad voor duurzame ontwikkeling en milieu van Antwerpen (Adoma),
- adviezen van districts- en gemeentebesturen van Berendrecht-Zandvliet-Lillo, Kapellen, Kalmthout, Schoten, Stabroek,
- het provinciebestuur van Antwerpen,
- haar adviesorgaan: de gewestelijke milieuvergunningscommissie,
- de voltallige milieubeweging,
- verschillende (afdelingen van) middenveldsorganisaties,
- tal van wetenschappers,
- jullie allemaal op deze Facebookgroep,

en haar eigen minister-president Kris Peeters die eerder liet verstaan dat er wat hem betreft geen plaats is voor een steenkoolcentrale in Antwerpen

Het lijkt ondenkbaar dat de minister het dossier toch nog goed zou keuren, maar in politiek weet je nooit. Dus je kan zelf lid worden van de Facebookgroep of zelf aan minister Schauvliege laten weten dat je de bouw van een steenkoolcentrale in Antwerpen niet ziet zitten. Hier is het mailadres: kabinet.schauvliege@vlaanderen.be

Ter afsluiting, een stukje uit de laatste aflevering van Basta, waarin de neveneffecten op zoek gaan naar het geld dat gebruikt is om de banken te redden! En wie beide wil combineren kan nog een petitie tekenen tegen banken die investeren in steenkoolcentrales. Wie durft nog zeggen dat je zelf niks kan doen?

duurzaam op papier

Gisteren was ik dus op de voorstelling van de film ‘duurzaam op papier’. De zaal zat afgeladen vol, wat in elk geval een opsteker was voor de makers, Leo en AnKatrien. De film gaat vooral over de praktijken van het papierbedrijf Veracel, die in Brazilië gigantische eucalyptus plantages aanleggen voor papierproductie. Dat dit niet altijd gunstige gevolgen heeft voor de lokale bevolking is een herkenbaar verhaal. Dat het papier uit die plantages echter het FSC label krijgt is behoorlijk verrassend. Blijkbaar gebeurt de controle van de criteria door een extern bedrijf niet zo grondig als wel zou moeten.

Uit het debat achteraf bleken verschillende zaken. Er is onenigheid over de te volgen strategie en over de vraag of plantages sowieso wel een FSC certificaat zouden mogen krijgen. Anderzijds zeggen de voorstanders is het wel een middel om de plantages die er toch zijn een stukje in de goede richting te duwen. Tijdens het debat was de verrassing groot toen plots bleek dat de PR dame van Verasel in de zaal zat. Deze dame komt ook in de film en beweert bij hoog en bij laag dat het bedrijf voldoet aan alle criteria, waarbij ze de woorden duurzaamheid en stakeholder overleg om de twee zinnen gebruikt.

Achteraf heb ik nog even met de mevrouw gepraat, ze bleek dus speciaal overgevlogen van Brazilië voor de filmvoorstelling in de Skoop in Gent. Naast de voetafdruk van zo’n retourtje zegt dit ook wel iets over de schrik van het bedrijf voor hun imago. Ze vond het belangrijk de aanklachten uit de film te ontkrachten. Ze zij daarbij steeds: ‘het is hun woord, of het mijne, geloof zelf wat je wil’.

Het deed me denken aan de vele verhalen die we al kennen, van de tabakslobby die de gezondheidsvoordelen van roken bepleiten, van de oliebedrijven die de gevolgen van hun exploitatie minimaliseren, van de MC Donaldsen die dure marketingsbureaus inschakelen om duidelijk te maken dat fast food deel kan zijn van gezonde voeding.

Bij zo’n gesprekken heb ik toch eerder de neiging om de lokale boeren of de kleine NGO’s te geloven dan de goed betaalde PR-mensen.

Eén thema kwam onvoldoende uit de verf. De oorzaak van de groei van deze productiebossen. De steeds groeiende vraag naar papier, vooral in de Westerse landen. België staat op de tweede plaats wat wereldwijde papierconsumptie betreft. 350 kilogram per persoon per JAAR (danku Lies). Dat is dus bijna elk dag 1 kilogram papier per persoon. Als dit niet drastisch naar beneden gaat zullen bedrijven als Veracel hun onduurzame praktijken verder zetten…

onderweg

Zo, net gestart aan een goed gevulde week, met 6 shows, een EcoTeam begeleiding, en een vormingdag voor arbeiders van Daikin. Daanaast nog een paar vergadering, de start van het lichtfestival in Gent, een  uitnodiging van een computerclub om de zuinigste computer ter wereld te komen bekijken, en een repetitie voor de nieuws LIM show die op Ecopop in première gaat.

Veel verplaatsingen ook deze week. Als ik zo onderweg ben van hot naar her dan heb ik natuurlijk mijn plooifiets bij, een thermos thee en mijn laptop. Mét internet everywhere toegang zodat ik in de trein mijn blogberichten kan schrijven. Wellicht niet het meest ecologische zo’n straling van gsm-masten, en ook over de gezondheidsrisico’s is het laatste woord nog niet gezegd. Maar het mag duidelijk zijn, Low Impact leven is in elk geval niet terugkeren naar de Middeleeuwen.

Vanavond ga ik in Gent kijken naar een filmvoorstelling van een kritische documentaire over FSC hout. Hoewel het in elk geval beter is dan niet gecertificeerd hout, zou er toch hier een daar een probleem zijn met hout dat van plantages komt. De film is vanavond te bekijken in cinema Skoop in Gent om 19u30. Hier is alvast de trailer;

Maar nu dus eerst naar het Xaverius college in Borgerhout…

dankbaarheid, verbondenheid en actie

Ter aanvulling op het bericht van gisteren. Naast dankbaarheid is er voor mij een tweede belangrijke tip voor mensen die duurzaam willen leven: verbondenheid.

Als je een band voelt met de planeet waarop je leeft zal je wellicht ook anders omspringen met de energie en grondstoffen die je ervan gebruikt, of met het afval dat je achterlaat. Als je je verbonden voelt met andere mensen laat het je niet onverschillig dat een goedkoop T-shirt gemaakt is door jonge mensen in slechte arbeidsomstandigheden en dat je T-shirt een negatieve milieu-impact heeft. Als je betrokken bent op je kinderen wil je dat zij ook een goed leven kunnen hebben en doe je je best om de aarde in betere staat door te geven aan je kinderen. Als je verbonden bent dan gaat het niet enkel over de korte-termijn invulling van je verlangens, maar besef je dat we met bijna 7 miljard mensen op de planeet leven én er nog vele generaties zullen volgen. Als je verbonden bent met jezelf, dan is dit wellicht de beste manier om iets te betekenen voor anderen.

Dankbaar voor wat we hebben en betrokken op onze leefwereld. En dan zou ik er nog 1 ingrediënt aan willen toevoegen: actie. Wellicht een logisch gevolg van de andere twee. Actie om je macht als burger en consument te gebruiken waar je maar kan om een verschil te maken. Door zelf het voorbeeld te geven, in gesprek te gaan met anderen en  keuzes te maken.

Daarom ben ik toch positief verrast met de betoging die – terwijl ik dit schrijf – in Brussel aan de gang is. Meer dan 30 000 mensen is niet niks. Als zonder organisatie en op korte tijd zo’n groep mensen bij elkaar komt om politieke daadkracht te vragen kan je dit niet zomaar naast je neerleggen. Er zullen ongetwijfeld de nodige kritische en cynische commentaren komen op de betogers, maar wat ze doen is actie voeren. Ze blijven niet passief wachten en tonen dat ze betrokken zijn… In elk geval beter dan gelatenheid, verzuring of cynisme. Hoed af voor de dappere betogers.

dankbaarheid

Een rustig weekendje thuis met de kinderen.  Geen grote plannen, de kinderen moeten een beetje werken voor school, ik zal wat lezen en schrijven, een beetje lopen en wat huishoudelijke taken doen. Vanavond spelen we samen wellicht  een spelletje of kijken we naar een DVDtje. We zijn net naar de bib geweest, onderweg was ik aan het bedenken wat voor geluksvogels wij zijn.

Het is nu voor iedereen mogelijk om naar fantastische meesterwerken van Beethoven  of Brahms te luisteren in schitterende kwaliteit. Daar waar enkele eeuwen geleden dit soort muziek slechts voor een elite was weggelegd. We kunnen parels uit de literatuur lezen (we hebben allemaal leren lezen!). We hebben toegang tot gigantische hoeveelheden kennis via internet.

Maar er is nog meer om dankbaar voor te zijn. We draaien aan de kraan en  hebben drinkbaar water, niemand van ons moet zich afvragen of hij of zij morgen wel genoeg  te eten zal hebben en of we een dak over ons hoofd hebben. Onze kinderen krijgen uitstekend onderwijs. Als iemand van ons een been breekt worden we deskundig geholpen en kost het ons maar een fractie van de echte prijs. Met openbaar vervoer geraak je (bijna) overal.

Wie wil kan gezonde en betaalbare voeding vinden in overvloed.  Wie om een of andere reden niet aan de slag kan krijgt ondersteuning van de overheid (al weet ik dat dit in een aantal gevallen te weinig is). We mogen vrij onze mening uiten, vergaderen en betogen. We kunnen zelfs onze baard laten groeien uit protest tegen politieke traagheid. (die van mij begint al behoorlijke proporties aan te nemen)

We hoeven ons niet echt druk te maken over onze basisbehoeften en kunnen dus tijd investeren in de mensen die we graag zien, in de dingen die we graag doen. In vergelijking met ongeveer alle generaties die de planeet voor ons bevolkt hebben, krijgen we alle kansen om een goed leven te leiden.

Waarom ontevreden zijn en altijd meer willen? Waarom meer willen werken, verdienen, consumeren? Beseffen dat we bij de meest geprivilegieerden aller tijden horen kan misschien helpen om ons honger naar meer te stillen. Kan ons misschien aanzetten om te delen in plaats van op te potten.

Dankbaarheid is wellicht één van de meest essentiële zaken als het gaat over ecologisch en goed leven. Dus even een tip (die ik ook van iemand anders kreeg). Begin elke dag met enkele minuten bewust te zijn van alles waar de dankbaar voor kan zijn. Zeker dat dit een goede zaak is voor jezelf en de wereld.

de kleine dingen des levens…

Het moet niet altijd over de grote problemen gaan. Dus vandaag een paar kleine maar fijne gebeurtenissen van de voorbije dagen.

Gisteren heb ik pakweg een derde van mijn garderobe vernieuwd. Een aantal van mijn kleren zijn redelijk op de draad versleten, dus ben ik naar twee kringwinkels getrokken opzoek naar nieuwe spullen. In totaal heb ik 4 nieuwe broeken gekocht en 5 truitjes (of T-shirts met lange mouwen, misschien heeft dat nog een aparte naam). Voor deze 9 stuks heb ik in totaal 27,5 euro betaald.  Tegelijk heb ik de broeken en truitjes die het meest versleten waren ingepakt om af te leveren bij een volgend bezoek aan de kringwinkel. Wellicht kunnen ze niet meer verkocht worden, maar het textiel wordt nog gebruikt als grondstof voor andere dingen.

Een paar dagen terug heeft de rits van mijn rugzak finaal de geest gegeven. Ik was al aan het denken of ik ergens een schoenmaker zou vinden die dit kan herstellen. Maar wat krijg ik ondertussen in mijn mailbox, een aanbieding van iemand van Lets Gent die een een laptoptas verletst. Voor 15 stropkes. Voor degene die deze taal niet kennen; een korte toelichting. LETS staat voor Local Exchange Trading System, een ruilsysteem waar mensen goederen en diensten ruilen. VERLETSEN staat voor het ‘verkopen’ van iets binnen het Lets-systeem. STROPKES zijn de lokale virtuele munten die gebruikt worden door de Letsers in Gent. Voor de tas betaal ik 15 stropkes, en een uur werken komt overeen met 40 stropkes.

Den derde heb ik gisteren een vers brood gebakken. Op zich niks speciaal, want duizenden mensen doen het. Vroeger heb ik veel brood gebakken (toen ik nog in een woongemeenschap woonde), maar sinds ik in 2007 terug naar Gent ben verhuisd is het er niet meer van gekomen. Toen ik onlangs nog een zelfgebakken brood kreeg van mijn zus dacht ik, dat is toch een heel verschil met wat je bij de bakker koopt. Dus wou ik opnieuw zelf bakken. Ik was in de kringwinkels op zoek gegaan naar tweedhands bakovens, maar tevergeefs. Gelukkig woon ik vlak bij de Sint-Amandsbazar, en hebben ze daar nog ouderwetse bakblikken (zonder tefal laagjes). Dus heb ik er een gekocht en mijn brood gebakken. Ik heb genoten van het kneden en van de geur van het verse brood. En gewoon met je handen in het deeg zitten is ook een goede manier om met de problemen des levens om te gaan.

Conclusie: alles wat je nodig hebt om goed te leven is er!