lovemaetender

Gisteren ben ik naar de première gegaan van Lovemeatender, een Belgische film rond de problematiek van het vlees. De film toont hoe onze consumptiegewoontes zijn veranderd en wat de wereldwijde gevolgen zijn. Zowat alle thema’s komen aan bod. De impact op onze gezondheid, het dierenleed, de gevolgen in het Zuiden, de afhankelijkheid van de boeren hier, de impact van de subsidies, vervuiling van water en lucht, de invloed op het klimaat. Heel wat deskundigen wereldwijd geven hun visie op een van deze aspecten, afgewisseld met soms wel wrede beelden uit de vleesindustrie. Rode draad is een oude boer uit Frankrijk, André Pochon die op een schitterende manier via zijn persoonlijk verhaal de brede verbanden legt. Een mooie mens die vol overtuiging de mistoestanden van de bio-industrie aan de kaak stelt.

Toch is het geen radicale film tegen het eten van vlees op zich. Twee boodschappen komen boven drijven. Ten eerste moeten we met zijn allen drastisch onze vleesconsumptie verminderen. Ten tweede moeten we af van de bio-industrie en kiezen voor biologische en kleinschalige productie. Zeker een aanrader voor wie nog niet zo vertrouwd is met het thema. De film komt ook in de bioscopen. Als je ernaar toe gaat, probeer dan iemand mee te nemen die helemaal niet bezig is met de impact van vlees.  Via hun site kan je ook info opvragen om zelf een vertoning te organiseren op school of in je vereniging.

Verder blijf ik veel reacties krijgen op de bandenkwesties. Ik ben een beetje verrast door het medeleven voor de SUV-gebruikers. Alsof het grote slachtoffers zijn die nu niet meer rustig kunnen slapen. Mijn punt is dat we als samenleving keuzes moeten maken. Zo is iedereen ondertussen akkoord dat we roken in publieke plaatsen verbieden. Het is duidelijk dat roken schade oplevert – ook aan niet-rokers – en dus nemen we daar maatregelen voor. Je kan dit ook stigmatiseren van een groep noemen, en sommige rokers voelen dit ook zo aan. Maar we weten dat rijden met een SUV ook schadelijk is (vooral voor de niet SUV-rijders), dus zouden we als samenleving maatregelen moeten nemen, bijvoorbeeld deze wagens verbieden in de stad. En aangezien politici niet geneigd zijn om daar maatregelen rond te nemen kan ik sympathie tonen voor de actievoerders. Net zoals ik sympathie heb voor mensen die het asielbeleid aanklagen door zich vast te ketenen aan de ingang van een asielcentrum of mensen die in bootjes de Japanse walvisvaarders hinderen. Of mensen die zich in Duitsland op de sporen leggen om kerntransporten tegen te gaan.  Of het illegaal filmen van dierenmishandeling in slachthuizen. Zelfs al worden deze acties steevast als vandalisme of illegaal worden bestempeld. Ik ben zelf niet zo straf in dat soort acties (ik ben er wellicht niet moedig genoeg voor), en ik zou liever hebben dat alles via positieve acties in orde komt. Toch zijn het vaak de illegale acties die zaken in beweging zetten.

Wie de moeite wil doen zich te verdiepen in hetmobiliteits onderwerp kan ik ‘de file voorbij‘ van Kris Peeters aanraden.