resultaten (deel 2)

Zoals voorzien nog wat meer conclusies uit de bevraging van de lezers van deze blog. Een vraag was  hoe de bezoekers kijken naar de huidige situatie in de wereld. De grafiek toont het duidelijk aan dat bezorgdheid wel het overheersende gevoel is. Naast de gemiddelden zijn er natuurlijk ook heel wat aangepaste antwoorden van mensen. Hier een bloemlezing.

• al 30 jaar bezorgd, maar nog steeds optimistisch. Zie al veel veranderingen in publieke opinie
• ik laat mijn gevoelens niet beinvloeden  maar doe rustig verder
• alle drie de punten van hierboven, ongerust, overtuigd dat het zal mislopen,maar optimistisch door uw blog
• de planeet komt wel over ons heen, maar of de mensheid over zichzelf heen komt…
• is al te laat
• alle drie.We zijn nog niet goed bezig. Er zijn en komen gigantische problemen (maar ik denk niet in de absolute zin als “het zal mislopen”). Tijden en mensen veranderen.

Tenslotte was er ook een open vraag over deze blog in het algemeen. Daar zijn vooral positieve geluiden te horen (dus ik zal nog maar even doorgaan )  Een paar mensen suggereren een meertalige blog te beginnen. Jammer genoeg is dit een hele klus, omdat ik zowel Frans als Engels toch onvoldoende meester ben om vlotjes stukjes te schrijven. Laten vertalen in misschien een optie, ik heb dit eens enkele weken gedaan. Alleen vraagt dit redelijk wat extra werk om dit allemaal georganiseerd te krijgen. Dus voorlopig zal het wel in het Nederlands blijven.

Andere suggesties:

• Ergens een pagina of ruimte voorzien voor interessante boeken.
• Verbeteren van de lay-out
• Oppassen met teveel video’s rechtstreeks op de hoofdpagina (kan soms nogal zwaar worden voor oudere PC’s)
• je facebook-integratie verbeteren
• een soort opzoeksysteem in het archief voor de praktische tips

Naast een trouwe lezer in de Ardennen, is er ook iemand in Libanon: ’2 jaar geleden, tijdens de kerst, was ik op vakantie in Belgie en zag ik toevallig een LIM uitzending op TV. We besloten om zelf iets te doen, zelf hier in Libanon sijpelen meer en meer oplossingen door’

Een interessante vraag komt er van Kurt:  ’wat is je eigen drive naar de toekomst toe om je project verder te zetten, naast uiteraard je vaste overtuiging voor een schonere, betere en rechtvaardige wereld?’

Die vraag hou ik even bij voor een andere keer… nog eens bedankt voor iedereen die heeft meegewerkt. Mocht een of andere student eens een echt wetenschappelijke analyse willen maken van de blog-lezers of de impact van deze blog, laat maar weten.

de resultaten (deel 1)

Hier alvast een eerste reeks van resultaten van de bevraging van de blog-lezers. 153 mensen hebben tot op vandaag zondag de vragenlijst beantwoord, waarvoor dank!

De eerste vraag ging over de frequentie van het bezoek. Zoals ik al dacht, zijn er heel wat trouwe lezers die bijna dagelijks naar de site komen (of via RSS-feed een abonnement hebben en zo elk nieuw bericht in de mailbox krijgen). Samen dus meer dan 54% van de bezoekers die zo goed als elke dag komen kijken.

De tweede vraag gaat over de interesses. Welke stukjes worden nu het liefst gelezen. Ik moet er wel bij vermelden dat het niet mogelijk was meer dan een optie aan te vinken, en een aantal mensen gewoon hebben geantwoord met ‘alles’, ‘mix’ enzovoort. Dat er toch een duidelijke voorkeur is voor meningen over allerhande fenomenen op de tweede plaats gevolgd door persoonlijke belevenissen.

Wat me zeker ook interesseert is het mogelijke sneeuwbaleffect. Gaan de lezers van deze blog hun informatie ook delen met anderen? En kijk, bijna driekwart van de lezers zal informatie soms of zelfs regelmatig doorgeven aan andere mensen. Dat lees ik graag natuurlijk.

Dan was er nog de vraag of het lezen van deze blog ook aanzet tot specifieke acties. Ook hier konden mensen maar één optie aanvinken). Toch wel een positief resultaat, op 4% na hebben alle lezers naar aanleiding van de blog wel iets gedaan. De eigen mening aangepast (11%), lid geworden van een groep (9%) een petitie ondersteund (35%) of iets aangepast in het eigen leven (40%)

Er zit nog veel interessante info in de antwoorden op de open vraag, maar dit hou ik voor de volgende dagen. Nu wil ik toch nog wat genieten van de zon…

bloemetjes en bijtjes

Soms sta ik verbaasd over de goede ideeën die steeds opnieuw opduiken. Zo kreeg ik gisteren bezoek van Liesbeth die wil starten als ‘stads-imker’. Ze heeft nu een 8-tal bijenkasten op enkele plaatsen in de stad geplaatst en is nog daken in Gent aan het zoeken om op termijn tot 150 kasten te kunnen komen.

Wie denkt dat bijen in de stad het niet goed doen kan alvast eens gaan kijken in Parijs of New-York, ook daar heb je heel wat stedelijke bijenkorven. Het blijkt zelfs dat ze heel wat honing en stuifmeel kunnen vinden zelfs in stadsdelen waar weinig groen is. De voordelen zijn uitgebreid. Naast een mooie lokale opbrengst van honing leveren de bijen een belangrijke bijdrage aan de biodiversiteit. Zo’n project is ook goed voor de lokale economie en maakt een stad iets minder afhankelijk van ingevoerde honing. Ten slotte zijn er ook heel wat educatieve voordelen, zo kunnen stadsbewoners (en schoolkinderen) heel wat leren van het ongelofelijk fascinerende leven in de bijenkast. Niks dan voordelen dus.

Dus binnenkort te bewonderen op mijn dak, niet enkel een zonnepaneel en een zonneboiler maar ook enkele bijenkasten. (wie weet zelfs een goed afschrikmiddel voor ‘zonnepaneel-dieven’) Of het ervan komt is afhankelijk van nog een paar praktische zaken, ik zie het alvast zitten.

Over bijen is er ook een film op komst: ‘queen of de sun’ waarvan hier de trailer  

Zondag sluit ik de enquête over deze blog af. Wie alsnog zijn of haar mening kwijt wil kan hier klikken. En wees gerust, u loopt geen gevaar om een droomreis naar New York te winnen.

over rekeningen en gsm’s

De investering in de tegelkachel werpt zijn vruchten af. Ik kreeg vandaag het bericht van Lampiris dat ik bijna 250 euro terugkrijg wat gas betreft en mijn maandelijks voorschot wordt verminderd van 40 naar 20 euro per maand. Aangezien mijn elektriciteit bijna 100% van het zonnepaneel (zonder subsidie) komt en ik per jaar zowat 160  euro betaal voor de pellets (4 euro x 40 zakken) zal mijn jaarkost van energie nu ongeveer 400 euro zijn, of 33 euro per maand. Bijkomend voordeel is dat dit soort acties ook mijn voetafdruk verkleinen en ik niet zoveel last heb van stijgende energieprijzen.

En omdat het altijd beter kan ben ik nu aan het uitzoeken of een zonneboiler niet mogelijk is op mijn dak. Dan zou ik nog een flink stuk van het gasverbruik kunnen reduceren, en toch ongeveer een maand of acht mijn warm water via de zon kunnen krijgen.

Wat gsm-betreft heb ik een nieuwe SIM-kaart besteld en een tweedehands telefoon van mijn buurman overgenomen. Bijna vier weken zonder GSM heeft zeker voordelen, maar er zijn toch ook een paar argumenten voor. Ik heb bijvoorbeeld geen vaste telefoon, ben vaak onderweg (en kan dus zo gsm’s op de trein laten liggen), ben zelfstandige en mijn ‘klanten’ moeten me kunnen bereiken, en ook voor de kinderen is het de voorbije weken een paar keer lastig geweest. En ik heb ook wel een paar afspraakjes met vrienden gemist, dus heb ik de knoop doorgehakt. Binnen enkele dagen ben ik weer mobiel bereikbaar.

meer gelijkheid voor beter milieu

Gisterenavond was ik op de MO* lezing van Richard Wilkinson in Brussel. Wilkinson doet al meer dan twintig jaar onderzoek naar de relatie tussen ongelijkheid en welvaart. Daarover publiceerde hij een boek ‘The Spirit Level- Why More Equal Societies Almost Always Do Better’. Gisteren kwam hij de kernelementen toelichten en mochten Frank Vandenbroucke en Alexander De Croo daarover debatteren.

Laat ik beginnen met een citaat: “Het is een merkwaardige paradox dat we, ondanks onze hoge welvaart en technisch kunnen, angstig zijn en vatbaar voor depressies, bezorgd over het oordeel van anderen over onszelf en onzeker over onze vriendschappen, gebiologeerd door consumptie en weinig of geen gemeenschapsleven hebben. Omdat we het ontspannen sociaal contact en de emotionele voldoening missen, zoeken we troost in te veel eten, obsessief winkelen en geld uitgeven, of we vallen ten prooi aan overmatig alcoholgebruik, psychoactieve middelen of illegale drugs. Waarom is er zoveel mentaal en emotioneel leed, hoewel we een niveau van welvaart en comfort bereikt hebben dat nooit in de geschiedenis voorkwam?”

Ik zou het niet beter kunnen zeggen. Via een indrukwekkende reeks data toont hij aan dat ongelijkheid in een samenleving de bepaalde factor is voor onder andere tienerzwangerschappen, levensduur, overgewicht, psychische problemen, vertrouwen, geluk en nog een reeks sociale indicatoren. Er is zelfs en relatie tussen ongelijkheid en recyclage. Of met andere woorden; een samenleving waar de kloof tussen rijk en arm kleiner is recycleert beter.

Een belangrijke conclusies is dat geluk en welvaart niet toenemen door de stijging van BNP, maar door het verminderen van ongelijkheid tussen rijk en arm. In het debat nadien had Alexander De Croo weinig echte argumenten in te brengen, behalve een waarschuwing voor communisme waarmee hij zichzelf eerder buitenspel zette. De intellectueel Vandenbroucke kwam met genuanceerde en kritische meningen. Hij zei onder andere dat we er moeten vanuit gaan dat energieprijzen zullen stijgen, dat de klimaatverandering ook vraagt om meer gelijkheid en dat hij zelf meer en meer twijfelt aan de drang naar economische groei. Jammer dat zo’n man binnen zijn partij ook wat aan de kant wordt geschoven wegens te genuanceerd en niet sexy genoeg.

In elk geval stof tot nadenken en nog meer wetenschappelijke bewijsmateriaal dat we als samenleving andere keuzes zullen moeten maken. De samenvatting van zijn lezing kan je hier downloaden, zeker de moeite om eens te bekijken.

(ondertussen hebben al 90 mensen de blog-enquête ingevuld, waarvoor dank, wie het nog wil doen kan dit via deze link)

marktonderzoekje…

Ik kreeg al een aantal interessante reacties op het idee van gisteren. De moeite wat verder uit te broeden en af te toetsen. Bedankt ook voor de suggesties voor een naam, ik blijf nog wat zoeken. Maar eerst nog iets anders…

Beste bloglezer,

Misschien heb je het ook gezien, in het balkje rechts op het scherm heeft de teller de voorbije dagen de kaap van 500 000 bezoekers overschreden. Het klopt trouwens niet helemaal, want in april 2009 maakte de teller ineens een sprong naar beneden. Op de statistiekenpagina van de blog ziet het er zo uit:

Wie de laatste kolom optelt komt dus al aan meer dan 544 000 bezoekers. Maar bon, zo belangrijk is dit niet natuurlijk (het is een beetje een persoonlijke afwijking van mij dat ik alles wil meten). Wat interessanter is te weten over hoeveel verschillende mensen het gaat. Want ik heb zo het stil vermoeden dat er redelijk wat lezers zijn die elke dag een kijkje komen nemen.

Vandaar dus een klein onderzoekje. Een kans om iets beter te weten hoe jij of deze blog denkt en wat je ermee doet. Klik dus op volgende link, en vul even de vraagjes in. Het kost je minder dan vijf minuten. Alvast bedankt.

het plan Vromman

Laat ik beginnen met een verslagje van het bezoek aan de Open-Vld vrouwen van zondag. Het evenement ging door in een van oude forten in Hoboken. Een schone doening, waar ik al even moest onderhandelen om mijn plooi-fiets binnen te mogen nemen. (mijn doorslaand argument in zo’n gevallen is dat het didactisch materiaal is) Maar ik werd hartelijk verwelkomd en kreeg meteen een glas champagne in de hand gestopt. Het duurde  even voor het publiek de weg had gevonden, maar om 11 uur kon ik van start gaan.

Wat meteen opviel; er zitten behoorlijk wat mannen bij de Open-Vld vrouwen!  Moeten ze niet stilaan met quota gaan werken? Ik ben mijn verhaal gestart met de stand van zaken in de wereld en een aanval op groei en consumentisme. Wat meteen zorgde voor interessante vragen en opmerkingen. In de loop van het gesprek werden een aantal zaken duidelijk:

• ook bij de liberale partij zijn heel wat mensen zich bewust van de ecologische limieten die we stilaan aan het bereiken/overschrijden zijn.
• er is wil om dingen te doen, maar het is niet altijd makkelijk. Zo wou Ann Brusseel (Vlaams parlement) iets doen rond de castratie van biggetjes, maar is ze door partijgenoten teruggefloten.
• zo vinden (sommige) mensen binnen Open-Vld dat bedrijven een grote verantwoordelijkheid hebben en misschien wel eens wat beter aan banden moeten gelegd worden. (regulering dus!)
• ideeën rond vergroening van fiscaliteit en internaliseren van milieukosten worden in de liberale familie zeker gesteund
• een duidelijke erkenning van het feit dat politici te weinig moed tonen om de kiezers duidelijk te maken dat het feestje niet kan blijven duren

Wat minder instemming was er bij mijn pleidooi voor sufficiëntie en mijn reserves bij de technologie als oplossing voor alle problemen. Het was in elk geval een boeiend gesprek met soms gelijke en soms verschillende meningen. In het nawoord gaf  Willem-Frederik Schiltz aan dat hij een aantal van mijn punten liever wat pragmatisch wil bekijken, maar ik denk dat het zeker geen dovemansgesprek was. Bij de receptie achteraf (met jammer genoeg nauwelijks een vegetarisch hapje) kreeg ik veel positieve reacties. Een dame kwam me vertellen dat ik hun een spiegel heb voorgehouden. Enja, in de spiegel kijken kan wel eens confronterend zijn.

Aangezien ik de voorbije jaren nu toch al redelijk wat politici heb gezien is er een plannetje in mijn hoofd opgedoken. Want wat merk ik, in elke partij zitten echt wel mensen die de ecologische problemen erkennen en zich daarvoor willen engageren. Bij Open-Vld zijn hoort ook Patricia Ceyens daar bij – ze is zich nu aan het inzetten rond het ontwikkelen van het energiefietsverhaal. Bij een lezing in Zottegem was Matthias Diependaele (NV-A) een geïnteresseerde luisteraar. Binnen SP-A heb ik contacten met mensen als Bart Martens en Ann Vande Steen. Bij Groen ken ik natuurlijk ook wel wat verkozenen zoals Filip Watteeuw of Kristof Calvo. Wat CDenV betreft heb ik wel eens in de zetel van Van Tilt gezeten met Hilde Crevits, en Sabine Poleyn ken ik nog uit een vorig leven. Ondanks de goede wil bij een aantal mandatarissen gaat het lange termijn denken (of beter nog het transitiedenken) verloren in de partijpolitieke arena.

Stel nu dat het lukt om met die mensen (en andere politici) samen over de partijgrenzen heen een soort charter uit te werken. Een eenvoudige verklaring met enkele principes. Bijvoorbeeld dat ze kiezen om in politieke beslissingen steeds de lange termijn gevolgen te bekijken. Dat de belangen van de komende generaties worden erkend. Dat ze erkennen dat er grenzen zijn aan ons planeet. Dat erkend wordt dat het huidige partijpolitieke spel het soms moeilijk maakt de juiste keuzes te maken voor mens en milieu. Dat ze in hun eigen werk en campagne de milieu-impact willen verkleinen. Dat soort dingen. En misschien kunnen daaruit ook enkele specifieke voorstellen komen. Bijvoorbeeld om het thema van eiwit-transitie op de politieke agenda te zetten. Of om het openbaar vervoer op lange afstanden concurrentieel te maken ten opzicht van vliegen.

Stel dat er zo’n groep parlementairen over de partijgrenzen gaat samenwerken rond dergelijke thema’s. En dat als verkiezingen komen we (verenigingen, individuen, groepen,…) zware campagne voeren, niet voor een specifieke partij maar voor deze kandidaten. Zodat in een volgend parlement deze groep sterker wordt.

Ok, wellicht een beetje naïef of misschien zelfs ronduit onhaalbaar. Maar stel dat we daar een mooie naam voor vinden. (ik dacht bvb. aan ‘Gaia-groep’, is in elk geval beter dan het ‘plan Vromman’.  En deze Gaia-kandidaten engageren zich, worden door de burgers gesteund en gecontroleerd. Hebben we dan niet een manier om de impasse te doorbreken? Om de ecologische en mondiale thema’s op de agenda te krijgen?

Misschien heb ik wat teveel in de zon gelopen. Maar ik wil het plan alvast eens voorleggen aan mijn trouwe bloglezers. Suggesties, steunbetuigingen en ontoerekeningsvatbaarheidsverklaringen welkom!

a perfect day…

Het deed me onwillekeurig denken aan ‘Mission’, de aangrijpende film over de kolonisering van Latijns Amerika. Wie de film heeft gezien kent de scène wel. Ergens in een missiepost komt een afgezant van de Paus langs. Hij moet oordelen of de ‘indianen’ over een ziel beschikken en dus al of niet rechten hebben. De Indiaanse gemeenschap heeft samen met een aantal Spaanse priesters alle mogelijke voorbereidingen getroffen om de afgezant goed te ontvangen. De kinderen vormen een koor en zingen hemelse liederen. De afgezant is onder de indruk (al zullen de Indianen later afgeslacht worden, economische belangen staan op het spel nietwaar).

Terug naar gisteren, vrijdag. Ik ben uitgenodigd door de mensen van het schooltje hier naast het park waar ik woon. De ouders en kinderen willen een stukje van het park gebruiken om hun eigen speelplaats wat uit te breiden. Een speelplaats die bestaat uit steen en hekkens. Vandaag komt de burgemeester op bezoek met zijn schepen van onderwijs. De voorbije maanden hebben leerkrachten, kinderen en ouders dit moment goed voorbereid. Ze hebben onderzoek gedaan, enquête’s gehouden, plannen getekend. Een stuk van de tegels op de speelplaats is weggehaald en een prachtige notenboom is gepland. Vandaag wordt het dossier overhandigd aan de burgemeester. De burgemeester en zijn schepen gaan zitten in ligzetels (een troon is niet meer van deze tijd). De kinderen nemen zelf het woord en zingen een prachtig lied. Ze hebben kleurrijke hoeden aan en zingen vol overtuiging. Het zelfgemaakt lied eindigt met: ‘Burgemeester, kan jij iets voor ons doen’.  Zonder sentimenteel te doen, ik krijg een krop in de keel als ik die kleuters hoor met hun oprechte vraag voor een beetje groen. Ik ben niet de enige.

Na afloop geven de kinderen de dossiers af en laten de burgemeester het lint rond de notenboom doorknippen (de pers is erbij). En dan neemt Daniël Termont onverwacht de microfoon. Hij had het dossier al doorgenomen en wist te melden dat de stad bereid is de speelplaats en het park met elkaar te verbinden. Gejuich bij de kinderen, leerkrachten en ouders vallen elkaar in de armen. Een emo-moment zoals ze er op TV geen tonen. Zo simpel kan het zijn, een buurt die samenwerkt en een redelijke vraag stelt. Met resultaat.

En het vervolg van de avond mag er ook zijn. Tegen 19 uur fiets ik naar het depot van het voedselteam. Het is mijn beurt om de mensen te helpen die hun verse lokale groenten en zuivel komen ophalen. Tevreden consumenten en tevreden producenten.  Ik sla een babbeltje met een paar mensen en fiets met twee tassen vol vers brood en aardappelen naar een andere afhaalplek. Die van het VOKO, dit is een ‘voedselcollectief’ met als doel gezonde voeding aan betaalbare prijzen ter beschikking te stellen. Ik heb onder andere rijst, granen en poetsproducten besteld.

Het is te veel om mee te nemen met de fiets, maar ik had een afspraakje gemaakt met Debbie via Spullendelen. Ik kan gewoon met haar bakfiets mijn spullen van voedselteam én Voko naar huis brengen. Ondertussen zie ik dat er 10 stropkes op mijn rekening zijn gekomen omdat ik mijn beamer enkele dagen verletst heb. Als ik de bakfiets terugbreng spring ik nog even binnen in het huis dat de stad ter beschikking stelt voor lokale verenigingen. Op de bovenste verdieping zitten een tiental vrouwen duchtig te naaien en te breien. Welkom in Café Rétouché. Ze komen elke twee weken samen om verhalen en ervaring uit te wisselen en ondertussen kleren te maken en te herstellen.

Als ik een half uur en glaasje wijn later naar huis fiets is alles duidelijk. We hoeven nergens op te wachten. Niet op de politiek, niet op de bedrijven, niet op andere mensen. Wie duurzaam en sociaal wil leven kan er meteen aan beginnen. Alles wat we daarvoor nodig hebben is er…

kinderen van de wonderfluit (met dank aan de anonieme fotograaf)

vooruitgang enzo

Het was best een pittig debat gisteren in het Science café in Brussel. Vooral klimaatontkenner Salomon Kroonenberg haalde alles uit de kast om de nodige verwarring en onzekerheid te zaaien. En als je kwistig bent met allerlei voorbeelden en feiten, of details gaat belichten en dan nog behoorlijk veel sprekerstijd krijgt van de moderator lukt dat behoorlijk.

De basis van zijn stelling is; we weten nog niet genoeg over de gevoeligheid van het klimaat, er is op dit moment niks aan de hand met het klimaat én we hoeven daar dus geen geld aan te besteden. Gelukkig konden enkele andere  panelleden (David De Vleeshouwer en Tom Van Ierland)  stevig weerwerk bieden en hem meermaals terechtwijzen.

Op het einde kwam er nog een stukje discussie over vooruitgang,  wat aansluit bij enkele opinies in het GGO-debat. Namelijk; vooruitgang is onvermijdelijk en niet te stoppen, en dus is ook groei nodig en wenselijk. Het was vooral Tom (die bij de Europese commissie werkt rond klimaat) die zei dat we volop moeten inzetten op technologie, economische groei en zaken als emissiehandel. Het kiezen voor sufficiëntie, waar ik een pleidooi voor hield vond hij geen goed idee. Het is politiek niet mogelijk om dit aan te brengen en de mensen willen dit niet horen.

Klein detail, ook Tom gaf toe dat we met het huidig beleid afsteven op een opwarming van rond de 4 graden waarvan we allen weten dat het rampzalige gevolgen zal hebben. Maar zelfs al staan we op de rand van de afgrond, dan nog past de boodschap ‘stop, laat ons een stapje achteruit zetten’ niet. Dus volle kracht vooruit, ondanks alle risico’s en limieten.

Tja, als dit de politieke en economische optie is, dan ziet het er niet goed uit. Liever in volle vaart tegen de muur knallen dan onze levensstijl in vraag stellen. Ik vermoed dat dit morgen ook een thema zal zijn als ik het mag gaan uitleggen bij de Open-VLD vrouwen. Je mag een verslagje verwachten…

waarom ggo’s geen goed idee zijn…

Graag ga ik even in op de opmerking van Bruno over GGO’s. Als ze inderdaad zouden kunnen helpen om het wereldvoedselprobleem op te lossen zijn de wetenschappelijke proeven zeker verantwoord. Maar het eerste punt is dat het wereldvoedselprobleem in een aantal regio’s ERGER is geworden door het invoeren van GGO’s gewassen.  Luister maar eens naar het verhaal van Vandana Shiva die vanuit de realiteit van India een toelichting geeft bij de gevolgen van het invoeren van GGO’s. Ter info: de voorbije 10 jaar hebben zo’n 200 000 Indiase boeren zelfmoord gepleegd onder andere na mislukte oogsten met GGO-zaden en grote schulden aan Monsanto.

De voedsel crisis is niet het gevolg van ‘slechte gewassen’ die moeten verbeterd worden, maar van de dominantie van enkele grote bedrijven, subsidie van landbouw door VS en Europa, een steeds groter aandeel van de vleesproductie in de landbouw, speculatie van beursmakelaars op oogsten, extreme weersomstandigheden, erosie, achteruitgang van landbouwgrond door pesticiden en meststoffen, oneerlijke regels van de wereldhandelsorganisatie en monoculturen.

Om de wereldbevolking te voeden is trouwens niet meer industrialisatie  van landbouw nodig, maar het tegenovergestelde. Meer kleinschalige en ecologische landbouw. Dit is alvast de conclusie van Geoffrey De Schutter die hierover een boeiend rapport schreef voor de Verenigde Naties.

GGO’s hebben vooral te maken met het concentreren van macht voor grote bedrijven, het afhankelijk maken van boeren wereldwijd, het verwerven van patenten op gewassen die generaties lang met veel zorg zijn gekweekt.  Wat het aardappelveld in Wetteren betreft, kan je nog enkele argumenten vinden bij Greenpeace en Mo*magazine… En dan heb ik nog niks gezegd over de risico’s voor onze gezondheid…