Voila, ik heb gisteren een komkommer gekocht en ga die straks lekker opeten. Wat een geknoei allemaal de laatste dagen. Tegenstrijdige berichten, valse beschuldigingen en paniek alom. Ik hoor trouwens bij de risicogroepen, niet omwille van die komkommer, maar omdat ik vorige week twee dagen in Duitsland was en daar behoorlijk wat rauwkost heb gegeten.
Het is moeilijk iets zinnig te zeggen over dit voorval gezien er nog veel informatie ontbreekt. Maar het feit dat de bacterie ondertussen in verschillende landen opduikt zal tevens een gevolg zijn van het steeds meer over en weer vervoeren van voedsel. Een besmetting zal ook wel kunnen gebeuren in een meer lokaal (en biologische) landbouwsysteem, maar de verspreiding zal in elk geval veel beperkter zijn. Maar goed, misschien kan men wel een GGO-komkommer bedenken die resistent is voor de EHEC bacterie. Het hele systeem in vraag stellen doet men liever niet.
De adviezen die nu gegeven worden zoals overvloedig groenten en handen wassen zijn misschien wel zinvol, maar ja, vergeet niet dat we tevens met mogelijke problemen van watervoorziening te kampen kunnen krijgen. En terwijl de media na de aardappelen nu een dikke kluif hebben aan de komkommers is het grootste doem-bericht bijna onopgemerkt voorbij gegaan. We hebben vorig jaar meer CO2 uitgestoten dan ooit en zitten nu op een scenario van een opwarming van 3,5 tot 4 graden! Terwijl duidelijk is dat zelfs de gewenste 2 graden al voor grote problemen zorgt. Hebt u de voorbije dagen daar iets over gehoord?
Bij zo’n bericht moet ik steeds terugdenken aan de film ‘age of stupid’, waarin Peter Postlethwaite zich afvraagt hoe de komende generaties zullen terugkijken op de mensen van deze tijd. Hoe is het mogelijk dat de mensheid, die perfect op de hoogte is van het risico en de oplossing, het probleem totaal negeert. Is zo’n mensheid het wel waard gered te worden?
En toch ben ik op de lange termijn optimistisch. Er zullen een paar stevige schokken aankomen, het worden wellicht moeilijke jaren, maar op een dag genieten we allen van een eerlijker en gezonder wereld. En ondertussen probeer ik daar zelf een steentje aan bij te dragen, en duidelijk te maken dat zo leven nu al kan.
Bijvoorbeeld door straks weer mee te doen aan trapkracht en me te registeren voor testbak een tof Gents project voor meer bakfietsen in de stad. Kwestie van onze komkommers vlot te kunnen vervoeren.
Gearchiveerd onder: Over geluk..., Voeding | getagged: bakfiets, komkommer, toekomst | 11 Commentaar »
