de techno fantasie

Gisteren een hele lange dag onderweg. Vertrokken in Gierle om 8 uur (na een aangename nacht in de lokale Bed and Breakfast  ’Hildegarden’) om tegen 13u aan te komen in Amersfoort. Daar was ik eerst de verrassingsact bij de opening van de Techniekdag van TVVL. Zoals te verwachten bij dit soort evenementen was het high-tech en konden deelnemers tijdens mijn act via Twitter hun mening geven, wat dan meteen verscheen op groot scherm achter mij. Dus toen ik iets vertelde over mijn twee kinderen verscheen meteen het berichtje “twee kinderen, niet echt Low Impact”. Op zich wel een interessante manier om in te spelen op het publiek. Toen ik het had over de mythe dat we alle problemen met nieuwe technologie zullen kunnen oplossen verscheen meteen een berichtje ‘eerste schok op techniekdag’. 

Daarna moest ik enkele uren wachten voor ik terug aan de beurt was met een workshop. Ik kon dus rustig rondkijken wat er allemaal op gebied van nieuwe technieken in gebouwenbeheer op stapel staat. Bijvoorbeeld geïndividualiseerde verwarming. Dat zou willen zeggen dat iemand die achter zijn bureau zit continu met twee infrarood camera’s wordt gevolgd. Deze camera’s meten hoe warm iemands handen of hoofd zijn en sturen dan een verwarmingsysteem aan dat er perfect voor zorgt dat je steeds de juiste temperatuur hebt, met o.a. verwarmde bureaubladen en warmtestralers voor de voeten. Het grote voordeel van het systeem is volgens de pleitbezorgers dat je op elk moment iedereen individueel de juiste comfort temperatuur kan bezorgen. Tja, techniek kent geen grenzen…

In de workshop (waar slechts 7 mensen aanwezig waren) kon ik wat dieper ingaan op de grenzen van de planeet, en de aanwezigen waren het met me eens dat we er eigenlijk slecht voor staan.  De groeiende bevolking, de risico’s op conflicten, het opraken van grondstoffen en de klimaatverandering vormen nu eenmaal grote risico’s. Het idee dat we op de rand staan van een ineenstorting van het globale systeem en ondertussen onze creativiteit gebruiken voor individuele verwarming van de werkplek toont aan hoe ver we doorgeschoten zijn. Het was een boeiend gesprek met gelijklopende conclusies; technologie zal ons niet redden.

Na mijn workshop ben ik meteen weer vertrokken (de lunch en de laatste lezing van Midas Dekker heb ik gemist – al is hij even komen luisteren naar mijn workshop), voor nog eens 4,5 uren onderweg. Nu maar hopen dat het iets heeft opleverd in de hoofden van de techno-optimisten…

360 000 kilogram greenwashing

Mensen die me kennen weet dat ik over het algemeen een rustige mens ben. Toch kan ik af en toe eens boos worden. Bijvoorbeeld als er weer eens een auto op het fietspad staat, of er een boekje van Electrabrol in de bus zit. Ik heb namelijk 3 stickers op de brievenbus om te vermijden dat er ongeadresseerd drukwerk binnenkomt. Het lijkt er op dat de laatste tijd de bedelers in Gent zich daar steeds beter in houden.

Behalve Electrabel, die doen maar op natuurlijk. Dus kreeg ik 48 pagina’s onzin in de bus. Het boekje wordt op 4,5 miljoen exemplaren gedrukt en weegt 80 gram, tel maar uit, dat is 360 000 kilogram.  Ik heb dus gebeld naar Electrabel om uitleg te vragen. Na één keer doorverbinding kreeg ik iemand aan de lijn die zich verontschuldigde en vertelde dat dit te maken heeft met de verdeler van de blaadjes, maar “het zal niet meer gebeuren”. Aha.

Als ik het boekje van nader bekijk dan staat er dat  het verdeeld wordt via bpost !  Dus bel ik ook naar bpost. Hier duurt het wat langer om de juiste persoon aan de lijn de krijgen (ik heb de nieuwe CD van Scala nu wel gehoord). Een samenvatting van de conversaties:

Gesprek 1:

- mevrouw, ik heb ongeadresseerd drukwerk ontvangen ondanks een sticker op mijn bus, op de publicatie staat: verdeeld door Bpost.

- daar kunnen wij niks aan doen

- maar er staat op ’verdeeld door bpost’

- dat ligt dan aan de postbode, u moet het aan de postbode melden

- excuseer,  maar ik dacht dat de postbode in dienst was van de post, dan zijn jullie er toch verantwoordelijk voor dat de regels worden gerespecteerd

- ja, maar dit is geen reclame

- hoezo, het boekje staat vol publiciteit en is van een bedrijf waar ik geen klant van ben

- maar het is informatie van algemeen nut

- excuseer, het is leugenachtige informatie van een privé-bedrijf, dit wil ik niet, daarom wil ik dat ook de postbode de sticker respecteert. Zal er nu iets gebeuren?

- sorry ik kan u niet verder helpen, ik zal u doorverbinden.

Gesprek 2.

Ik leg de zaak uit. Deze keer iemand die niet probeert te ontkennen dat dit eigenlijk niet kan.

- dus u begrijpt dat het niet kan, en wat er nu gebeuren?

- wij zullen het melden aan het postkantoor van Sint-Amandsberg

- en moet iedereen dat dan individueel doen die dit boekje niet wil ontvangen?

- tja, dat weet ik niet

- gebeurt er nog iets met mijn klacht

- u krijgt een dossier nummer, als het nog eens gebeurt dan moet u ons opnieuw verwittigen.

Allez, een mondige burger zijn is niet steeds makkelijk, maar zal misschien toch wel iets opleveren. Ik heb ook de gebruikelijke klacht gestuurd naar ’milieutoezicht@gent.be’  (Gentenaars, gelieve hetzelfde te doen, als er meerdere mensen dit doen moet de stad een boete uitschrijven), en ik zal het verhaal ook eens doorspelen aan Peeters en Pichal en Inspecteur De Caluwe.

Trouwens, wie echt wil weten hoe groen Electrabel is kan hier eens kijken. En nu ben ik weer helemaal rustig

sociale media

Gisterenavond na de lezing in Wijnegem was er een probleem met de laatste trein naar Gent. In Antwerpen Centraal bleek dat die trein een ‘te bepalen vertraging’ had wegens een persoonsongeval. Wie regelmatig met de trein onderweg is weet dat het in zo’n geval lang kan duren. Omdat ik voor mijn lezingen steeds mijn laptop bij heb en internet everywhere toegang besloot ik deze ervaring maar te delen met mijn vele facebookvriendjes.

En kijk, meteen waren er verschillende reacties, waaronder van twee mensen een aanbod om te komen logeren, vlakbij het station zelfs. Andere stuurden me troostende boodschappen of grappige opmerkingen.Uiteindelijk ben ik met ruim een uur vertraging toch thuisgeraakt.  Ik weet wel dat niet iedereen toegang heeft tot dergelijke snufjes, maar dit was wel fijn om te zien. In nood kent men zijn echte (facebook)vrienden…

 

Vis in Zicht

Terwijl de zon hier weer bezig is om mijn huisje gratis te verwarmen begint het niveau van de waterton stilaan alarmerend te worden. En aangezien er de volgende dagen niet veel regen op komst is zal de geheime waterput onder de parking voor een oplossing moeten zorgen wat betreft het doorspoelen van het toilet.

Maar goed, dit is een  belachelijk kleine kwestie in vergelijking met wat zich afspeelt in de oceanen. De manier waarop het daar aan toe gaat is bedroevend. Daarom geef ik graag aandacht het nieuwe magazine van de Stichting Vissenbescherming die zet zich inzet voor het welzijn van vissen en andere in het water levende dieren.

Vissen hebben namelijk  geen tranen en vissen schreeuwen niet. Toch zijn de courante vangstmethoden gruwelijk en voelen vissen pijn. Weinigen staan er bij stil. Zeeën worden leeggevist en men vindt dat normaal. Het is niet normaal. Dat, en nog veel meer over vissenleven en -welzijn, brengt VISinZICHT aan het licht.

Het magazine heeft een nieuwe trendy uitstraling en is informatief, wervelend, gestructureerd en – vooral – wetenschappelijk onderbouwd. VISinZICHT wil een breed publiek informeren en sensibiliseren omtrent het welzijn en leefmilieu van de vissen, met speciale aandacht voor zeevisserij, viskweek, sportvisserij en vermaak met vissen. Er wordt ingespeeld op hedendaagse gebeurtenissen en eindelijk krijgen deze niet aaibare en te weinig gekende dieren de aandacht
die ze verdienen.

De eerste editie van VISinZICHT informeert onder andere over de orka Morgan en de rechtszaak die daarover wordt gevoerd, over pijnwaarneming bij vissen, over NON*FISH*A*LI*CIOUS, het wereldwijd allereerste visvervangende kookboek en over de Japanse walvisvangst.

VISinZICHT is het eerste magazine dat specifiek vissenleed aankaart en daarnaast de schoonheid van het leven onder water laat zien. Je kan een gratis nummer bestellen via redactie@vissenbescherming.nl.

Ook in Vlaanderen wordt actie gevoerd voor duurzame visserij, zo zijn vorige week enkele jongeren van JMN ontvangen bij minister-president Kris Peeters.  Het interessante artikel daarover kan je hier lezen.

Wist je trouwens dat  in China levende vissen en schildpadden in sleutelhangers worden verkocht… de menselijke inventiviteit kent inderdaad geen grenzen (als er winst kan gemaakt worden)

zondag

Een rustige zondag vandaag. Misschien een mooie dag om net zoals de deelnemers van de No Impact Week te kiezen voor een Eco-Zondag:  dat wil zeggen gewoon niks doen (wat werk betreft). Tijd nemen voor een mooie herfstwandeling, of het bakken van een lekkere taart, het wegdromen bij een boek, verhalen vertellen of vrienden uit nodigen. Kies maar uit.

Niet onbelangrijk daarbij is eens stil te staan bij alles wat je hebt (in plaats van je zorgen te maken over wat je niet hebt). Content zijn met een beetje minder is een van de tips die ik steevast meegeef in scholen. Dankbaar zijn om het feit dat de we ons geen zorgen moeten maken over een dak boven ons hoofd en elke dag meer dan voldoende eten. Tevreden zijn dat alles wat we nodig hebben om goed te leven beschikbaar is.

Vanuit dat besef kan je dan ook kiezen om iets te doen voor anderen. Een nieuwe (Nederlandse) site die daarbij kan helpen is ‘Ik kom in actie’ , een mooi overzicht van tientallen en tientallen acties die je zelf kan doen.  Je kan zelfs netjes aangeven hoeveel tijd je wil besteden (van 2 minuten tot meer dan een dag) en kiezen rond welke thema’s je in actie wil komen. Een site om bij je favorieten te zetten dus.

Eergisteren ben ik zelf  de baan op gegaan voor 11-11-11. Een behoorlijk goede opbrengst al is het toch verrassend welke excuses mensen allemaal verzinnen om niks te geven. Sommige mannen kunnen bijvoorbeeld niet zelf beslissen of ze 6 euro uitgeven “mijn vrouw is niet thuis, en ik weet daar niks van”. Of bijvoorbeeld “sorry, hier wonen enkel studenten” ah, studenten kunnen enkel geld uitgeven aan uitgaan en mobiele telefoons ofzo? Het ergste zijn de appartementsblokken. Voor zover mensen al reageren op de bel is de parlofoon een zeer makkelijk manier om afgescheept te worden. Ik heb het gevoel dat bewoners van de appartementsblokken een pak minder solidair zijn dan de bewoners van de gewone huizen. Want vaak kregen we ook positieve reacties en stonden mensen al klaar met de portemonnee in de hand. Ik besef maar al te goed dat die paar euro’s weinig uitmaken. Het probleem is niet zo zeer de armoede, maar vooral de rijkdom, zolang die niet beperkt wordt blijft ongelijkheid en uitputting van milieu verder gaan

prettige zondag nog

 

 

goed bezig in Leuven

De titel slaat vooral op de Leuvense klimaatweek die volop bezig is. Via een hele reeks activiteiten voor allerlei doelgroepen wil de stad Leuven zijn burgers betrekken bij het plan om tegen 2030 klimaatneutraal te zijn.

Dat is maar liefst 20 jaar sneller dan in Gent, waar het de bedoeling is om tegen 2050 geen CO2 meer uit te stoten. Dit jaar zet Leuven vooral in op Cultuur om het verhaal te brengen. Een slimme zet denk ik, want via die weg is het wellicht mogelijk om op andere mensen te bereiken. Zo organiseert het Stuk speciale voorstellingen om mensen te laten ervaren wat het is om samen iets te doen rond klimaatverandering.

Over onze show van gisterenavond kan ik nog vertellen dat het een hele fijne ervaring is om 380 enthousiaste mensen in de zaal te hebben. Er was veel interactie, er is goed gelachen en achteraf waren er veel positieve reacties. Nadien was er  nog een nabespreking met een groep studenten van groep T, en werd ik geïnterviewd door iemand van studentenblad Veto. En voor de allereerste keer in mijn carrière; achteraf kwam iemand een handtekening vragen. Verder zijn er weer wat nieuwe facebookvriendjes en wie weet enkele fans. Al besef ik natuurlijk goed dat er nog een lange weg te gaan is, het doel om meer mensen te bereiken komt toch een beetje dichterbij. Gisteren zullen in totaal zo’n duizend mensen de show gezien hebben.

Volgende week is het in Bornem te doen, en zijn er nog schoolvoorstellingen op andere plaatsen. Soms ben ik er nog verbaasd over wat de gevolgen zijn van mijn beslissing ruim 3 jaar geleden om zo ecologisch mogelijk te gaan leven…

 

(de foto’s zijn van de voorstelling in Poperinge, gemaakt door Luc)

50 kilogram CO2 extra…

Life vanuit de leraarskamer in Sint-Maarten in Beveren. Hier is een grote milieudag bezig voor 600 leerlingen van de eerste graad, met o.a. bezoeken aan windmolens, voorstellingen van de “Age of stupid”, eco-smossen en andere zaken. Ik heb net een eerste show gedaan voor 260 leerlingen, straks nog eentje voor nog zo’n groep en dan kan ik me volledig concentreren op de theatershow vanavond. Voor de voorstelling in de Minnepoort  in Leuven zijn meer dan 350 tickets verkocht dus het zou een topavond moeten worden. Met extra Louis-Tobback grapjes.

Deze morgen heb ik eerst nog een moeilijke beslissing moeten nemen ivm het vervoer naar Beveren. Op de radio hoorde ik over mogelijk problemen met de treinen en ik kon me moeilijk permitteren om vast te zitten. Aangezien mijn broer in New York in de weer is met de Occupy Wall street beweging staat zijn auto al een maand voor mijn deur. Dus heb ik de knoop maar doorgehakt om met de auto naar Beveren te rijden. Achteraf gezien de juiste keuze, want het plaatje zag er niet goed uit.

Dat is minstens 50 kilogram CO2 erbij met dank aan de actievoerders van de NMBS (en wellicht zullen er nog veel mensen zijn die deze ochtend dezelfde keuze gemaakt hebben). Nu, als ik het goed begrijp is de staking gericht op het afbouwen van de werkplaatsen, en als er iets is waar de NMBS zou moeten investeren is het onderhoud van de treinstellen. Ik ben dus niet zeker of voor of tegen de acties ben, al blijft het een punt dat vakbonden toch eindelijk eens mogen nadenken over actie-vormen die de juiste mensen treffen…

on the road

Een week als deze heeft ook zo zijn voordelen. Aangezien ik van ’s morgens tot ’s avonds onderweg ben om de goede boodschap te brengen ben ik nauwelijks thuis en heb ik daar ook geen energie nodig. Zowel wat betreft pellets als elektriciteitsverbruik zijn het dus zeer zuinige dagen. Ook het uitzonderlijk zachte weer speelt daar een rol in natuurlijk.

In de maand oktober bijvoorbeeld bracht mijn zonnepaneel 17,5 kWh op. En aangezien ik zonder koelkast leef had ik maar 15,3 kWh nodig.  Oktober was dan een maand met uitzonderlijk veel zonneschijn (meer dan 161 uur, waar het normaal 113 uur is). In september was het ook al van dattum,  30 uur meer zon dan ‘normaal’. Als je in de grafiekjes van KMI en anderen gaat grasduinen valt vooral op dat het aantal vermeldingen ‘uitzonderlijk’ en ‘zeer uitzonderlijk’ alsmaar toenemen. En toch blijf ik mensen tegenkomen die ervan overtuigd zijn dat er niks aan de hand is. Als het begin november 18 graden is, dan lijkt het geen reden om ongerust te zijn, maar vooral kwestie van snel een terrasje te vinden.

Wat leven zonder koelkast betreft, kreeg ik nog een interessante link doorgestuurd via een trouwe blog lezer Johan. Hier zien we dus een nog straffere Low impact man aan het werk die helemaal zonder elektriciteit probeert te leven. Voor het koelen heeft deze Japaner Kazuko Aijmo een model ontwikkeld dat behoorlijk zou functioneren, al lijkt het me wat te groot en omslachtig om het zelf te proberen.

Tenslotte nog een fijn verhaaltje van gisterenavond in Hove. Een zaaltje boven de bib, een veertigtal stoelen en een paar bezorgde organisatoren toen ik er aankwam iets na zeven. Ze hadden flauw idee hoeveel volk er zou komen luisteren, en toen om 10 voor 8 slechts 2 dames in de zaal zaten dacht ik ook dat het klein publiek zou worden. Maar plots kwamen de mensen binnen, de ene na de andere. Er moesten extra stoelen worden aangesleurd en uiteindelijk zaten er meer dan 60 mensen in het propvolle zaaltje, en werd het een heel leuke avond. Zo zie je maar, dat een beetje geduld meestal de moeite loont.

het plastieken kalf

Vandaag zijn zo’n tweehonderd Vlaamse deelnemers gestart aan dag 3 van hun Low Impact Week, wellicht zijn er veel meer die dagelijks inspanningen doen om hun impact te beperken, maar de 200 mensen hebben zich daarvoor in elk geval aangemeld op www.noimpactweek.be. (je kan nog steeds aanmelden trouwens)

Dag één van de week (zondag) gaat over het ‘consuminderen’ ofwel nadenken over wat je nu al of niet nodig hebt om goed te leven. Dag twee (maandag) gaat over het beperken van afval, of gewoon 1 dag proberen om het zonder (plastiek) afval te doen. Gisteren zag ik op de Groene Loper nog eens de film Plastic Planet waar de conclusies is dat plastiek tegenwoordig overal zit. Er is al voldoende plastiek geproduceerd om de hele planeet 3 keer volledig met plastiek zakjes te bedekken. Waar men vroeger zei, ‘God is overal’ kan dit nu beter vervangen worden door ‘Plastiek is overal’. In onze huizen, in onze kleren, in onze kerken, maar ook in de natuur, de oceaan, de lucht, de bossen en zelfs in ons lichaam. In ons bloed en onze cellen. Nu blijkt dat de zaadproductie in sperma al met 53% gedaald is (o.a. door ftalaten en bisfenol A) merkte iemand cynisch op dat we misschien zo het bevolkingsprobleem alsnog oplossen. Als we verder gaan met ons leefmilieu te vervuilen maken we onszelf onvruchtbaar.

Dag drie gaat over mobiliteit, namelijk kiezen voor verplaatsingen met een zo laag mogelijke impact. Morgen gaat het over voedsel, donderdag over energie, vrijdag komt water aan de beurt. Op zaterdag wordt van de No Impacters een goede daad voor de buurt verwacht en op zondag is er een feestelijke Eco-Zondag. Ik moet toegeven dat ik het draaiboek niet zo strikt volg maar gewoon elke dag alles probeer te doen.  En tussendoor  honderden scholieren duidelijk maken dat ze ook iets kunnen doen.

Niet zo makkelijk, gisteren in Vilvoorde zei een meisje over het vliegprobleem. ‘Ja, dat kan wel slecht zijn voor het milieu, maar als ik wil vliegen doe ik dat gewoon’. Tja, dat individuele vrijheid ophoudt waar die de vrijheid van anderen belemmert is nog niet overal doorgedrongen. Maar we kunnen ook hopen op een grote financiële en economische recessie, dan zal er ook minder gevlogen worden natuurlijk..

tijd voor Robin Hood

Het zal ongeveer 15 jaar geleden zijn dat ik actie voerde samen met o.a. 11-11-11 rond het invoeren van een Tobin taks. We hadden toen op het Muntplein een ‘Tobin taks’ automaat opgesteld om aandacht te vragen voor het idee: een heel kleine taks van 0,05 procent op speculatieve beleggingen. Enerzijds om de speculatie tegen te gaan, anderzijds om middelen te verzamelen om een paar problemen zoals honger uit de weg te ruimen. De taks is ooit door het Belgisch parlement goedgekeurd, wat niet zo lastig was, want de taks zou er enkel komen als er een akkoord was tussen de grootste economieën. Dus dacht de toenmalige regering, laat ons dit maar goedkeuren, dit is goed voor ons imago en zo’n internationaal akkoord komt er toch nooit.

Na de bankencrisis is de taks terug op de agenda gekomen. De druk groeit om iets te doen aan de speculatie en het idee van de taks wint weer veld. Al blijft de weerstand van de bankierswereld zeer groot. Volgend filmpje toont op een mooie manier hoe dat verzet er uit ziet…

Om het nog eens samen te vatten, een taks van 0,05 procent op speculatieve beleggingen (dus NIET op gewone beleggingen) kan jaarlijks 100 miljard pond (150 miljard euro) opbrengen. Voor wie al zich niet veel kan voorstellen bij miljarden ponden, volgend fimpje maakt dit wel heel duidelijk.

Kortom, er is geen probleem van armoede, er is enkel een probleem van herverdeling.