Ik heb zelden zo’n geïnteresseerd publiek gehad als gisteren. Twee mensen uit Irak, twee uit Marokko, iemand van Afghanistan, Polen en de Filipijnen. Of een andere beschrijving van dezelfde groep; een ingenieur IT, een TV presentator, een danseres, twee verpleegsters en een beeldend kunstenaar. Toch was het geen internationaal congres rond ecologie ofzo, maar een gewone les bij een NT2 groep in Antwerpen. Het zijn mensen die om een of andere reden in ons land zijn terecht gekomen en nu hard werken om onze taal te leren.
Bij zulke groepen zou ik soms liever mijn mond houden en luisteren naar de boeiende (en soms schrijnende) verhalen die deze mensen zelf te vertellen hebben. Het voordeel is dat de illustraties voor mijn verhaal wel voor het rapen liggen in zo’n groep. Over de gevolgen van de klimaatopwarming kon Armin uit de Filipijnen zelf getuigen. Langere periodes van droogte, dan plots te hevige regenval en daar gaat een deel van de oogst. De seizoenen zijn niet meer te vertrouwen was zijn conclusie. Het is niet moeilijk om uit te leggen wat onze honger naar olie in de wereld teweeg brengt als er twee mensen in de groep zitten een oorlog om olie aan de lijve hebben ondervonden. We hebben de voetafdruk bekeken en daaruit bleek dat (met uitzondering van Polen) alle studenten uit landen komen met een lagere gemiddelde voetafdruk dan de mijne.
Ze hadden zich goed voorbereid op mijn komst en mijn Wablieft-boekje gelezen en de afleveringen van het Canvas programma bekeken.Ze wisten dus al heel wat van mij en er waren heel veel vragen over waarom ik dit doe, hoe mijn omgeving reageert of wat dit voor de kinderen wil zeggen. Veel tips heb ik uiteindelijk niet gegeven omdat we twee uur hebben gepraat over de wereld, de toekomst en hoe het anders zou kunnen.
Gearchiveerd onder: Algemeen, Energie en water | getagged: actie, klimaat, olie, ongelijkheid, vluthelingen | 8 Commentaar »
