De kwestie over hoe we uiteindelijk kunnen komen tot een globale duurzame samenleving is uiteindelijk best op te lossen door iedereen gelijke gebruiksrechten te geven. Daarbij moet rekening gehouden worden met de huidige consumptie patronen en de gewenste uitstoot niveaus. Volgend fragment uit ‘The Age of Stupid’ toont duidelijk hoe dit zou kunnen uitgevoerd worden.
Het is uiteindelijk wel een kwestie van rantsoeneren én tegelijk mensen zelf de keuze laten hoe dit te doen. Zo zal je moeten beslissen of je blijft vlees eten waardoor je minder met de auto kan rijden, of zo kan je ervoor kiezen om je huis piekfijn te isoleren waardoor er heel wat ruimte komt voor andere zaken (een iPhone én iPad én Mac zo je wil).
Theoretisch is dit reeds goed uitgewerkt door John Fleming, en wat de impact zou kunnen zijn op de samenleving kan je lezen in de boeken van Sacci Loyd. Daarin beschrijft ze hoe een Britse familie zich moet aanpassen zodra de Carbon krediet kaart is ingevoerd. Probleem is, zoiets moet bij voorkeur mondiaal worden ingevoerd én op democratische wijze. En daar zitten we natuurlijk nog ver van huis. Wie van onze leiders durft zulke voorstellen brengen?
Zelf ben ik ervan overtuigd dat als politici eerlijk de kwestie voorleggen veel mensen kunnen begrijpen dat dit de meest rechtvaardige oplossing is. (zeker als de politici de stijl hanteren van de toenmalige VS Food minister of Rationing). Maar wellicht komt dit pas ter sprake als we in een crisissituatie terecht komen vergelijkbaar met de tweede wereldoorlog. In afwachting kan er misschien iemand een hele slimme app ontwikkelen om ons alvast te leren werken met een klimaatrantsoen. Ik ben kandidaat om dit uit te testen.
Gearchiveerd onder: Energie en water | getagged: klimaat, rantsoenering | 28 Commentaar »
