van P-magazine tot Kerk en Leven

Ik zal beginnen met een bekentenis. Ik heb vandaag P-magazine gekocht, niet echt het lijfblad van de bewuste consument. Maar er is een reden voor natuurlijk, het tijdschrift bevat een duurzaamheidsdossier en ik sta er zelf ook in. Over vier pagina’s mag ik tips geven voor de lezer. En de lezer zal deze keer niet de reeds lang overtuigde ecologische activist zijn. In een blad met flink wat reclame voor auto’s, videogames en lingerie vertellen dat we het beter zonder auto en biefstuk doen is toch al een verbreding van het gebruikelijk publiek.

Trouwens mijn complimenten voor de journalist Tom Peeters die van ons gesprek van enkele weken terug een zeer goede samenvatting heeft gemaakt. Dat kan ik niet van alle interviews zeggen. Er zijn daarenboven groene prijzen te winnen op de site van het magazine via een duurzaamheidskwis die voor de regelmatige lezers van deze blog een makkie moet zijn.

En nu moet ik even bellen met iemand van Kerk en Leven, waar daar komt ook nog een interviewtje (over het ministerie van ideeën).  Om maar te zeggen de thema’s van ecologie, klimaat en anders leven nog steeds actueel blijven.

groen lachen

Ik kan het niet laten een diepe zucht te slaken als ik de specialisten bezig hoor over hoe het gat in de begroting zou moeten worden dichtgemaakt. Deze morgen op radio 1 waren het Marc Leemans van het ACV en Karel van Eetvelt van Unizo die hierover hun licht lieten schijnen. Blijkbaar is iedereen het erover eens dat er iets moet gedaan worden aan de hoge loonkosten.  Dat wil natuurlijk zeggen dat de overheid dan wel een pak minder inkomsten binnenkrijgt, en de vraag waar dit geld vandaan moet komen wordt met minder eensgezindheid beantwoord. Want waar ze het allebei ook over eens zijn is dat ook de prijzen van energie niet mogen stijgen.

Dus, hoe ziet het plaatje er uit;  de grondstoffen worden schaarser, er zijn steeds meer mensen die steeds meer consumeren, de milieuschade neemt alsmaar toe en het gat in de begroting overtreft stilaan het gat in de ozonlaag. En wat zeggen de vakbondsmensen, de ondernemers en de politici? We willen vooral verder doen zoals we bezig zijn. Het is niet toelaatbaar dat belastingen zouden verhogen of dat de koopkracht zou afnemen. We moeten zo snel mogelijk de groei aanzwengelen en onze concurrentiekracht doen toenemen.

Hoe komt het dat we wereldwijd in de problemen zitten? Juist, door 60 jaar onafgebroken groei en concurrentie. Is er dan niemand die de simpele waarheid durft zeggen? Dat het onmogelijk is te blijven groeien op een eindige planeet? Dat we een grote democratische oefening moeten doen om na te denken over een manier van leven met meer kwaliteit en minder materiële verspilling? Een manier van leven met een rechtvaardiger verdeling van minder beschikbare middelen?

Einstein wist het al veel langer:  ‘je kan problemen niet oplossen met dezelfde denkwijze als die die het probleem heeft veroorzaakt’. Nog meer concurrentie zal enkel zorgen voor nog meer drop-outs, meer druk op mensen, milieu en hulpbronnen.  En tegelijk worden de echte prioriteiten uit het oog verloren. Alles wordt opgeofferd voor de korte termijn.

Dat sommige organisaties soms een beetje cynisch worden is dan ook te begrijpen. Het filmpje hieronder voelt ongemakkelijk aan, maar zit niet ver van de waarheid. Uiteindelijk lachen we door onze manier van leven dag in dag uit met de slachtoffers van onze levensstijl. (voor de duidelijkheid het is een geacteerd filmpje)

genieten van de strijd

De voorbije dagen weer heel wat interessante gesprekken gehad over onze wereld en hoe die te veranderen. Zondagmorgen in Oostende was er een startmoment rond Transitie waar een dertigtal mensen zijn op afgekomen (opnieuw een pak meer dan verwacht). Vorige vrijdag mocht ik mee aanschuiven bij een gesprek met Andrew Simms van de New Economics Foundation, dit met een groepje mensen uit de kunstensector. Je kan hier een interessant interview lezen met Andrew Simms over de noodzaak van de omslag én de rol van de kunsten daarbij.

Zowel bij de transitiegroep als bij de kunstenaars komen dezelfde elementen naar boven. Enerzijds een algemeen gevoel van urgentie en van onbehagen. De problemen zijn ondertussen wel duidelijk, de oude recepten werken niet meer er is iets anders nodig. Maar over de beste aanpak is er minder eensgezindheid. Goed, we kunnen zelf wat ecologischer gaan leven, maar moeten we de structuren niet aanpakken? De bedrijven en het politiek systeem scheppen  toch de oorzaken van de onevenwichten?

Maar dan komt weer de vraag hoe we ervoor zorgen dat de politiek en de bedrijfsleven andere beslissingen gaan nemen, rekening houdend met de draagkracht van de planeet. Verkiezingen blijken niet steeds zo veel impact te hebben, het gebeurt niet zo vaak dat consumenten grote bedrijven op de knieën kunnen krijgen, de campagnes van ngo’s leiden niet tot structurele verandering. En dus sluipt er toch weer een gevoel van ‘het haalt niks uit’ of ‘we zijn al te laat’ in het gesprek. En dan hoor je wel een eens mensen die zeggen dat ze al zolang bezig zijn, en dat het toch een hele strijd is.

Ik ben het er mee eens dat het inderdaad wel eens verdomd lastig kan zijn, maar tegelijk moet ik dan denken aan iets van Andrew Simms zei en aan een legendarisch filmpje. In het filmpje zie je hoe een jongeman op een festival op zijn eentje staat te dansen. Hij trekt zich niks aan van de blikken van omstaanders en blijft maar bezig. Tot een tweede persoon komt mee dansen en iets later nog een derde en plots het hek van de dam is en er een fantastische fuif ontstaat. En waarom blijft die kerel in het begin verder dansen? Omdat hij er plezier in heeft, omdat hij ervan geniet. En dat is wat Andrew ook zei, als je plezier hebt in het strijden, dan kan je blijven gaan en dan werkt het aanstekelijk. Een tip voor wie al eens met een dipje zit.

small is beautiful

Ik hoor regelmatig de opmerking dat als we binnenkort 8 of 9 miljard monden moeten voeden dit enkel zal kunnen met grootschalige, industriële landbouw. En soms ben ik geneigd om die redenering te volgen, want je hebt toch bijzonder grote opbrengsten nodig om aan de groeiende behoefte te voldoen.

Het is echter wel de moeite om eens uit te zoeken wie de grote promotoren van deze industriële schaal zijn. Want het zijn niet de boeren, niet de politici en ook niet de academici. Het zijn vooral zij die het meest te winnen hebben bij deze vorm van landbouw. En dat terwijl er ondertussen steeds meer studies aantonen dat het mogelijk is om de hele wereldbevolking te voeden als we minder vlees eten, minder voedsel verspillen en kiezen voor een ecologische manier van werken. Volgend filmpje maakt duidelijk hoe de mythes van de grootschalige landbouwindustrie kunnen doorprikt worden.

zet jacob in zijn hemd

Vandaag moet je in Gent zijn voor een originele actie, deze keer rond kledij en textiel. De bekende Jacob Van Artevelde krijgt namelijk een nieuw (en duurzaam) hemd.

De textielindustrie werkt erg vervuilend en gaat gepaard met slechte arbeidsomstandigheden. Deze actie wil aantonen dat je als consument een keuze kunt maken voor duurzame kledij. Rondom Jacobs standbeeld op de Vrijdagsmarkt kan je leuke winkeladresjes vinden voor eerlijke kledij. Passanten kunnen zelf creatief aan de slag om uit restjes stof een tas te maken of een T-shirt te pimpen. LinX+ vertelt in een duurzaamheidssalon over de beginselen van ecokledij. O’zon toont  duurzame kledij uit hennep en bamboe.

De actie start om 13u30, vanaf 16:00 uur is er een reuze klerenruil. Je kan je miskopen mee brengen en ruilen ze voor een nieuwe outfit. Alles gaat door op de Vrijdagsmarkt aan het standbeeld van Jacob Van Artevelde.

Wil je thuis eens kijken hoe het zit met de impact van je textiel, dan is deze site een goed startpunt.

Morgen moet je alweer in Gent zijn als je eens willen proeven van hoe de toekomst er zal uit zien. Op het transitiefestival kan je vanaf 10 uur terecht voor een ruim aanbod van standjes, lezingen, workshops, debatten, films rond stadslandbouw, sharing, complementaire munten, olieonafhankelijkheid, transitiegroepen, ministers van ideeën, de open source economie en nog zoveel meer. Alle info is hier te vinden. En ja, ik zal er ook bij zijn natuurlijk.

een nieuwe toekomst voor Ford Genk

Deze dagen zijn alle ogen gericht op de mogelijke sluiting van Ford Genk, waar we nog maar eens het verhaal van Renault Vilvoorde en Opel Antwerpen zullen meemaken. Natuurlijk zijn dit drama’s voor de werknemers die hierdoor hun job verliezen. Anderzijds kon elk klein kind zoiets wel zien aankomen. Vorig jaar zijn er 80 miljoen auto’s gemaakt, dit jaar zijn er wereldwijd bijna 50 miljoen wagens van de band gerold. Wie moet dat allemaal kopen? Hebben de autoconstructeurs nu nog niet door dat exponentiële groei op een eindige planeet onmogelijk is?

Het is alleen jammer dat de Vlaamse overheid via subsidies en allerlei voordelen het voorbije decennium is blijven investeren in een industrie, die zeker in Europa, alleen maar terrein zal blijven verliezen. Mocht dit bedrag zijn geïnvesteerd in ecologische innovatie, in nieuwe pistes rond mobiliteit en energie stonden we al een pak verder. En dan bedoel ik niet investeren in de elektrische auto. Een artikel in Low Tech magazine toont aan dat de elektrische auto niet echt ecologisch blijkt te zijn. Tevens blijkt dat na het wegvallen van de ecologiepremie de markt helemaal is ingestort. In 2012 is het marktaandeel van deze auto’s gezakt tot 0,15%.

Kortom, het hele model van de individuele auto is niet lang meer houdbaar, tijd om op een andere manier over mobiliteit te denken. En deze keer komt het goede voorbeeld uit Italië, waar voor het eerst in meer dan 60 jaar meer fietsen zijn verkocht dan auto’s.Gezien de klimaatverandering, de olieprijzen, de impact op gezondheid en nog vele redenen is volgens mij de fiets het voertuig van de toekomst.

Dus als Kris Peeters van plan is om tewerkstelling te creëren voor de Ford arbeiders kan hij misschien wat inspiratie halen uit volgend lijstje toekomstberoepen: fietsenmakers, fietsherstellers, fietspadenbouwers, bakfietsbouwers, fietskledijontwerpers, fietshelmontwikkelaars, smartphonefietsapplicaties, fietstallingenfabrieken, huurfietsen, deelfietsen, transportfietsen, fietstaxi’s, fietskoeriers, bamboefietsbouwers, fietspolitie, fietskringwinkels, fietsoldtimers, busfietsrekken, plooifietscursussen, fietskeukens, fietsconcerten, ligfietsateliers, elektrische fietsen met hernieuwbare energie, fietsknooppuntaanleggers en fietsbellers.  Aangezien Limburg toch de fietsprovincie wil zijn zie ik alvast een mooie toekomst op de voormalige Ford site.

600 vergaderingen erbij

Ik heb ondertussen een briefing gekregen over het leven van een gemeenteraadslid in een stad als Gent. Ik wist al één en ander maar de impact is wellicht nog wat groter dan gedacht. Even een overzichtje van hoe mijn agenda de volgende zes jaar eruit zal zien.

Elke laatste maandag en dinsdag van de maand is er de gemeenteraad. Die begint om 18 uur met een vragenuurtje en kan naargelang de agenda uitlopen tot middernacht. Gemiddeld zijn er zo’n 300 punten te bespreken per zitting.

De woensdag voor de gemeenteraad is er een voorbereidende fractievergadering, de woensdag erna de gemeenteraad een evaluatie. Op die manier is de gemeenteraad al goed voor 4 vergaderingen per maand.

Daarnaast zijn er de commissies, nu zijn er 6 commissies rond thema’s zoals economie, welzijn en algemene zaken. Dit kan nog wat wijzigen vanaf 1 januari afhankelijk van de verdeling van de bevoegdheden. Gezien de goede uitslag hebben we verschillende zitjes in elke commissie en zal elk Groen fractielid wellicht 3 commissies moeten opvolgen. Dit zijn dus opnieuw 3 vergaderingen per maand.

De interne partijwerking vraagt tevens bijkomend overleg en vergaderingen. Zo wordt verwacht van de raadsleden dat ze actief zijn in de lokale afdeling en eventueel in nog een andere club zoals partijraad of partijbestuur (ik kan het nog niet allemaal exact uit elkaar halen). Maar reken hier toch ook op 2 avonden per maand.

Dan zijn er nog een hele reeks mandaten die de gemeenteraadsleden opnemen in een  instellingen en organisaties. Dat kan gaan van culturele organisaties zoals het NTGent tot intercommunales zoals TMVW. Gelukkig wordt dit aantal zitjes steeds meer beperkt, maar voor volgende legislatuur zullen ook voor Groen dit soort plaatsen vrijkomen. Zelf voel ik me niet echt geroepen om in de raad van bestuur van pakweg de Koninklijke Gentse Wijngilde te gaan zitten, maar misschien zit er iets tussen waar ik wat meerwaarde kan bieden. Dus laat ons zeggen 1 vergadering per maand.

Zo zit ik aan 10 per maand x 10 maanden per jaar x 6 jaar en hup, daar zijn de 600 vergaderingen (bedankt kiezers). Dat die vergaderingen ook moeten voorbereid worden en er soms ook wat opvolging aan te pas komt maakt wellicht duidelijk dat mijn leven er binnenkort enigszins anders zal uitzien.

Een vraag die mensen dan vaak stellen is “hoeveel brengt dit op”. Ik heb nog niet de exacte cijfers, maar voor gemeenteraad en commissievergadering krijg je een zitpenning tussen 80 en 175 euro. Daarvan gaat 20% naar de partij en wordt de rest natuurlijk belast. Dus zou het over zo’n 300 euro per maand netto gaan. Wees gerust, als ik mijn eerste storting krijg publiceer ik hier graag het exacte bedrag (en desgewenst het uurloon).

Tenslotte hoorde ik dat je als gemeenteraadslid nog ontelbare uitnodigingen krijgt voor recepties, openingen, academische zittingen, studiedagen, vernissages en buurtfeesten. Niet echt mijn kopje thee, al kan ik misschien wel een campagne beginnen om te zorgen voor meer korte keten, vegetarische en bio catering op recepties. Het worden in elk geval boeiende tijden.

hoop in bange dagen

Straks ga ik naar Destelbergen om in kader van 11-11-11 mijn klimaatshow te brengen. Voor het tweede jaar op rij werkt 11-11-11 rond het klimaatthema.   Ik  hoop alvast dat deze campagne de nodige weerklank kent en de politieke wereld zich nu eindelijk eens ernstig over het thema zal buigen. Over een maand is er namelijk een volgende klimaattop, deze keer in Doha (Qatar). Het is tevens de laatste top die valt binnen de eerste verbintenisperiode van het Kyoto-periode.

Het voorlopig engagement van onze “wereldleiders’” (jaja, tussen aanhalingstekens) is dat ze in Doha zullen bekijken hoe een de Kyoto afspraken vanaf 2013 zullen lopen én hoe men dan komt tot een nieuw bindend akkoord vanaf 2015.  Waarmee dus alweer drie kostbare jaren verloren gaan. De hoop dat er in die tussentijdse periode stevige afspraken komen is klein als je hoort hoe Romney en Obama tegen elkaar opbieden in het stimuleren van de Amerikaanse olie-industrie. Mijn inschatting is dat we zelf voor de trendbreuk zullen moeten zorgen, dat de politiek hier schandelijk zal tekort schieten.

Maar misschien zullen de omstandigheden een handje toestoppen. Dit artikel in de autobijlage van De Telegraaf maakt een duidelijk analyse van de verwachte olieprijzen en de economische gevolgen ervan. Je kan er uit afleiden dat alle economische prognoses gebaseerd zijn op veel te lage olieprijzen en dus zo goed als waardeloos zijn. Ik zou niet dezelfde conclusies trekken als de auteur (die vindt dat de politici meer moeten tanken) maar wie weet kan een stijgende olieprijs er wel voor zorgen dat we minder gaan gebruiken en sneller overschakelen op alternatieven.

Het meest hoopgevende tussen al deze verontrustende berichten kom ik bijna dagelijks tegen. Vrijdag bijvoorbeeld was ik in Zele, waar ze een veertigtal mensen verwachtten voor een avond rond transitie. Maar om 20 uur zaten de stoelen al vol en bleef het volk toestromen. Een aantal mensen moest mijn lezing zelfs in de hal volgen via de openstaande deuren. Op zo’n moment kan je voelen hoe deze mannen en vrouwen, jong en oud de overtuiging en capaciteiten hebben om de omslag te maken. Als we  de energie van fossiele brandstoffen vervangen door deze menselijke energie dan ziet het er goed uit voor het klimaat in alle betekenissen.

 

 

Veranderingen

De moestuin op de parkeerplaats is helemaal ontruimd, de winterliving is in gebruik genomen en er zijn nog wat veranderingen op komst. Deze morgen kreeg ik een officiële brief met een aantal lijsten en cijfers waaruit blijkt dat ik vanaf 2 januari gemeenteraadslid ben. (ik moet er zelf nog een beetje aan wennen).

Dat zal natuurlijk gevolgen hebben voor mijn tijdsbesteding de volgende zes jaar, en ik ben alvast begonnen om voor mezelf strenge quota op te stellen wat betreft het aantal lezingen die ik nog zal aannemen. Voor wie het wil weten nog maximum 10 per maand, waarvan er hooguit eentje per week op een avond mag vallen. Dat klinkt misschien nog een behoorlijk aantal, maar als je weet dat ik deze week alleen al 8 lezingen/shows heb waarvan 3 op een avond dan is de trendbreuk wel duidelijk. En dank zij de kiezer zal het nu ook makkelijker zijn om neen te zeggen als er meer vragen komen. Daarnaast heb ik volgend jaar ook nog mijn bezigheden met Greentrack hier in Gent én met de campagne van Okra.

Deze herschikking zou het toch mogelijk moeten maken de volgende jaren veel energie in Gent te stoppen. Trouwens, het is nu al bezig. Zo ben ik de voorbije dagen al door meerdere mensen aangesproken rond heel concrete problemen. Het feit dat er geen fietspad is in de Schoolstraat of de behoefte die hondenbezitters hebben om de hond zonder leiband te laten lopen. Mensen die ik ken, maar ook mensen die ik niet ken vragen me plots meer aandacht voor het zwerfvuil in het park. Spontaan beginnen de mensen te vertellen waar ze last van hebben of wat anders zou kunnen of moeten. Dit is eigenlijk een positief signaal, want ze geloven dan mensen in de gemeenteraad daar ook iets aan kunnen doen.  Ik begin ook te begrijpen waarom sommigen een notitieboekje bij hebben om dat soort dingen te noteren.

Ook het blogritme zal wellicht een beetje terugvallen. En zeker in het weekend zal je hier wat minder nieuws kunnen rapen. Maar wees gerust, ik blijf jullie regelmatig informeren over het leven van de LIG  (Low Impact Gemeenteraadslid).  Wie wil weten wat ik gisterenavond heb gedaan kan hier klikken.

de première

Het is een beetje vreemd om een theaterstuk te bespreken dat je zelf hebt geschreven.  Maar aangezien ik maandag op de première was van “2019” moet ik daar toch een verslagje van neerpennen. “2019” heb ik geschreven voor het Educatief Theater Antwerpen en is gericht op kinderen van het 4de, 5de en 6^de leerjaar. Ik heb verschillende versies geschreven en besproken met de regisseur en gisteren kon ik dan uiteindelijk het resultaat bekijken.

Het verhaal is redelijk eenvoudig. Een jongen Bram die de enige overlever blijkt te zijn van een klimaatramp (in 2019) krijgt plots bezoek van het meisje Oda, die trouwens een klimaatvluchtelinge uit Indonesië blijkt te zijn. Tijdens het stuk krijgen we in stukjes en brokjes te horen wat er gebeurt is tussen 2012 en 2019 en hoe dit komt. Tegelijk evolueert de relatie tussen beiden van achterdochtig naar vriendschappelijk en misschien nog iets meer. De klassieke aanpak, een relatie tussen twee mensen tegen het decor van een ecologische drama.

Deze foto van het lege decor is de enige die ik gemaakt heb, ik kon moeilijk tijdens de voorstelling nog flitsen. Ik heb geboeid zitten kijken naar het verhaal en gemerkt dat de tekst  op verschillende plaatsen nog is aangepast, ingekort of uitgebreid. Misschien maar goed ook, want deze mensen weten precies wat werkt bij kinderen. Het team van ETA heeft voor heel wat extra visuele en auditieve elementen gezorgd en er zijn ook heel wat speelse scènes ingevoegd. Waaronder een prachtige scène met… Miss Piggy.

Naast Jill Peeters (die heel enthousiast was) waren er ook heel wat leerkrachten aanwezig. Hun reacties gingen in de richting van ‘fris gebracht’, ‘boeiend van begin tot einde’, ‘zeker geschikt voor kinderen’, ‘een moeilijk thema is hier goed verpakt’. De try-outs die voor verschillende leeftijdsgroepen zijn gespeeld gaven hetzelfde beeld.  De acteurs (Koen Vijverman  en Abigail Abraham) zijn er samen met de regisseur  (Youri Lewijze) in geslaagd van de tekst een boeiend stuk kindertheater te maken.

Deze voorstelling speelt enkel voor scholen, al kan je op de boekenbeurs op 2 november een aantal fragmenten bekijken. Je kan het stuk zelf boeken voor de lagere school of  een lokale familievoorstelling (bijvoorbeeld in kader van 11-11-11). Alle info is hier te vinden. Er zijn al een twintigtal voorstellingen geboekt, wat in elk geval een goede manier is om mijn verhaal te vertellen zonder dat ik er zelf bij moet zijn. Voor de leerkrachten is er bij de voorstelling een lessenpakket met manieren om nadien de inhoud te verwerken.

En nu hoop ik dat er eens een echte theater recensent het stuk gaat bekijken en haar gedacht zegt.