een date met Patricia

Hoe het allemaal loopt weet ik soms zelf niet goed, maar onlangs kreeg ik een telefoontje van Patricia Ceysens die mij eens wou ontmoeten. Tja, aangezien ik graag mijn verhaal vertel, en zeker aan de voorzitter van de commissie economie van het Vlaamse Parlement kon ik het aanbod niet weigeren. Ik dus naar het huis van de Vlaamse volksvertegenwoordigers voor een ‘werklunch’.  Op de menukaart is het niet te zien, maar je kan wel vegetarisch eten als je het op voorhand vraagt. Voor mijn disgenoten (want ook Miguel Chevalier, medewerker van Patricia schoof mee aan) was er zalm voorzien. Meteen een goede gelegenheid om de viswijzer boven te halen. Het ging om Noorse zalm, niet meteen de meest ecologische keuze…

Mevrouw Ceysens wou vooral weten wat ik doe en of ik bijvoorbeeld ook bezig was met het geven van aanbevelingen of schrijven van decreten voor de overheid. Neen dus, maar ik heb wel van de gelegenheid gebruik gemaakt om snel wat suggesties  te doen. Bijvoorbeeld een werkgroep oprichten binnen de Vlaamse overheid die eens goed gaat nadenken over hoe we het gaan aanpakken als de olieprijzen verdubbelen. Of het hele idee van Vlaanderen als logistieke draaischijf  voor Europa voorgoed  in de vuilnisbak kieperen. Vleesmatiging opnemen in de klimaatplannen en de reclame voor vlees op TV vervangen door promotie voor minder vlees. Vergunningen voor windmolens makkelijker toekennen. De fiscaliteit omgooien en gebruik van energie en grondstoffen een pak duurder maken en arbeid goedkoper maken. De werkelijke kost van mobiliteit aanrekenen en zorgen dat de trein goedkoper wordt dan het vliegtuig. Het klimaatprobleem niet enkel overlaten aan (mannelijke) ingenieurs maar ook aan psychologen en sociologen. De BTW op vervuilende producten verhogen en omgekeerd. Bleek zelfs dat we op heel wat punten op dezelfde lijn zaten! Het was dus een open babbel zonder taboe’s, dus ook onze fixatie op economische groei en concurrentie is aan bod gekomen.

Een beetje verontrustend is het wel om te horen uit de mond van een ervaren politica is dat ze ook weinig geloof heeft in het vermogen van politici om de problemen aan te pakken. De besluitvorming gaat tergend traag en is in ons land behoorlijk complex.  Lange termijn denken is nauwelijks aanwezig en een mondiale kijken op de problemen nog minder… Tja. We zullen het dus echt zelf moeten doen.

Of er een vervolg komt op dit gesprek weet ik niet, maar ik vond het best boeiend – en het bewijst nog eens dat de meeste politici best verstandige  en aangename mensen zijn als ze geen belangen moeten verdedigen.

Wat het vegetarische gerecht betreft, uiteindelijk  bleek dit hetzelfde te zijn als van mijn tafelgenoten, alleen met meer asperges (allicht uit Peru, want hier is het seizoen nog niet begonnen) en zonder de zalm. Komaan Patricia, meteen een eerste werkpunt; donderdag veggie dag voor de Vlaamse parlementairen!

over voeding en kunst

Dinsdag voormiddag was ik in Kemzeke, in het fantastische museum van Geert en Carla Verbeke. Op een oppervlakte van 12 hectare is er een overzicht van zeer bizarre en indrukwekkende installaties die je manier van denken behoorlijk op de proef stellen. Er is bijvoorbeeld een “camping flat” van Kevin Van Braak waar je ook echt kan kamperen. Er zijn collages en assemblages, zoals de levensgrote dinosaurussen gemaakt van kerkstoelen (een subtiele kritiek op het Creationisme) of bizarre bewegende reuzeninsecten. In de gigantische serres staan bizarre meubels en diepvrieskunst en ook het befaamde kippenproject van Koen Van Mechelen is er te zien. Echt een aanrader om eens een kijkje te gaan nemen. Misschien als het kan voor 30 april want dan kan je in meteen ook de Antartica Matters tentoonstelling van Dixie Dansecourt bekijken.

Maar ik was niet in Kemzeke om de collectie te bewonderen, wel voor de personeelsdag van het Vlaams Instituut voor Landbouw en Visserij, waar ik met een aantal groepen de dialoog kon aangaan over de uitdagingen waarvoor we staan. Het was heel boeiend om met de specialisten die dagelijks bezig zijn met deze domeinen van gedachten te kunnen wisselen. Ik heb expliciet ook gevraagd om wat ik vertel over visserij en veestapel te bevestigen of ontkennen. Ik kreeg wel wat nieuwe informatie, zo bijvoorbeeld dat bij de Vlaamse koeien 5 kilogram droge stof nodig is om 1 kilogram vlees te produceren en dat daarvan slecht 2 kilogram ingevoerde soja is. Ook vertelden ze me dat de vleesindustrie in Vlaanderen ook beseft dat we teveel vlees eten en stilaan gewonnen is voor het idee van vleesmatiging. Geen veggiedag, maar elke dag een beetje minder. Het zijn misschien geen spectaculaire wijzigingen, maar toch op zich positief. De problemen van overbevissing werden niet tegengesproken, al weet ik nu dat onze garnaalvisserij speciale technieken gebruikt waardoor de bijvangsten veel minder zijn.

Aan tafel kon ik ook even een babbel slaan met een van de topambtenaren die mee aan deEuropese onderhandelingstafel zit als het gaat over visserij verdragen en afspraken. Het verhaal van het niet gestemde ‘blauwvintonijnverdrag’ vorige week heeft ook veel te maken met de traagheid en ingewikkeldheid van de Europese besluitvorming. Om tot 1 standpunt te komen is heel veel overleg nodig, en als dan op een conferentie dit standpunt niet wordt overgenomen is er geen tijd om een nieuw of aangepast voorstel uit te werken, vooral omdat de evenwichten tussen de belangen van alle landen zo subtiel zijn. Komt daarbij dat landen als Japan en China er niet voor terugschrikken de stem van ontwikkelingslanden te ‘kopen’ in ruil voor ontwikkelingsprojecten dan is duidelijk dat we nog ver zijn van een wereldwijde bezorgdheid over cruciale dingen zoals de toekomst van vis. Niet per se hoopgevend, het maakt alleen duidelijk dat we als consument en burger nog meer onze stem zullen moeten verheffen om de nodige veranderingen te versnellen… Of misschien kunnen kunstenaars ook een beetje helpen om ons een geweten te schoppen.

hoeveel tijd voor hoeveel mensen?

Aangezien ik gisteren in Oostende was heb ik de uitzending van David Attenborough op Canvas kunnen zien. In de documentaire ‘How many people can live on planet Earth’ gaat hij in op de gevolgen van de groeiende bevolkingsgroei én groeiende voetafdruk. Een thema dat hier ook regelmatig ter sprake komt.

Meest hoopgevende vond ik het stukje over de Indiase deelstaat Kerala, waar gemiddeld 1,5 kinderen per vrouw worden geboren. Niet als gevolg van strenge maatregelen zoals een 1-kind regel of gedwongen sterilisatie, maar gewoon door veel te investeren in onderwijs. Daardoor trouwen vrouwen een pak later en kiezen ze bewust voor minder kinderen. Dit lijkt wel de beste en meest humane aanpak zeker om de groei in ontwikkelingslanden te vertragen. Wat ik me dan wel afvraag, waarom hebben we in Vlaanderen de voorbije jaren een stijging van het geboortecijfer? (in 2006 was het 1,75 kinderen per vrouw en stijgende). Het is toch niet omdat vrouwen hier minder naar school gaan dan in Kerala? Of heeft het toch te maken met de druk van politici die vinden dat er meer kinderen moeten geboren worden om de vergrijzing tegen te gaan? (van korte termijn denken gesproken: want als er nu een babyboom komt dan heb je binnen vijftig jaar nog een groter vergrijzingsprobleem)

In elk geval een boeiende uitzending die ons ook bij de vraag brengt: hoeveel tijd hebben we nog om onze impact te verkleinen (door een combinatie van minder voetafdruk en eventueel minder mensen). Wetenschappers houden het op 5 tot 10 jaar.

Er zijn een paar internationale campagnes gestart die daarop inspelen. Zo is er het ’100 maanden project’. Het uitgangspunt is dat we zo’n 8,3 jaar hebben om het klimaat te redden. Je kan hier alles lezen over dit project, en je natuurlijk ook zelf aanmelden.

Een hele reeks internationale organisaties lanceren dan weer een andere campagne: FOUR YEARS. GO. Ze willen de wereld veranderen tegen 2015. Dus nog wat sneller. Het ziet er allemaal wel mooi uit en wie weet werkt het ook. Dus een oproep om dit eens te bekijken… en dan meteen aan te melden.

Hoeveel tijd we hebben weet natuurlijk niemand precies. Maar elke dag dat we niks doen is een verloren dag. Aan de slag zou ik zo zeggen…

vrouwendag

Vandaag internationale vrouwendag, een dag om iets langer bij stil te staan dan pakweg valentijn of de internationale dag van de postduif. Uit onderzoek blijkt bijvoorbeeld dat vrouwen meer aandacht hebben voor zorg voor de planeet in hun dagelijks leven. Als belangrijkste verantwoordelijke voor de aankopen in het huishouden hebben ze ook een hefboom in handen. Kiezen voor lokale producten, biologische of ecologische productenVerder denk ik dat het mannelijk denken (gericht op competitie, vooruitgang, concurrentie) een belangrijke reden is waarom het op dit moment zo fout gaat met ons leefmilieu. Dus niet enkel het vrouwelijk handelen maar zeker ook het vrouwelijk denken kan een belangrijke rol spelen in de transitie waar we voor staan.

Het is ook internationale vrouwendag. We beseffen hier wellicht maar al te weinig dat de eerste slachtoffers van armoede, van natuurgeweld, van onderdrukken vrouwen zijn. Een zeer belangrijk aspect om de bevolkingsgroei te laten vertragen is bijvoorbeeld ervoor zorgen dat meisjes onderwijs krijgen. Dit is de beste garantie om ervoor te zorgen dat het geboortecijfer daalt.

Dus beste mannen (en vrouwen) misschien moet het maar elke dag vrouwendag worden… (ter illustratie, een oude foto van Marieke, gemaakt door Tineke, ook al een vrouw)

tussenstand…

(eerst even vorig berichtje lezen mocht je dit nog niet gedaan hebben)

Het is woensdag, ongeveer 14 uur, ik heb nog niet beslist. Ik was deze morgen opgestaan met het idee van neen te zeggen. Vooral na het aandachtig overwegen van pro’s en contra’s en ook wel op basis van de onderliggende verlangens en emoties. Lees hierna de samenvatting van mijn innerlijke overwegingen. Ik gebruik even de terminologie van de transactionele analyse – een manier om te kijken naar de delen die we in onszelf hebben; het kind, de ouder en de volwassene.

Als ik kijk waarom ik dit wel zou doen dan zou ik daarmee vooral mijn kind plezier doen. Stel je voor, naar het Amazonewoud gaan, daar een week lang boeiende dingen ervaren en zien. Toffe mensen ontmoeten, nieuwe gerechten proeven, op zoek gaan naar illegale boskappers; spanning en avontuur om duimen en vingers af te likken. Zo een TV programma levert ook aandacht op, ook iets waar een kind nooit genoeg van kan krijgen. Trouwens als ik zie dat zowel Nic Balthazar, Lieven Scheire als Serge Degheldere hebben meegedaan aan de reeks rond India, dan zegt mijn kind: “als zij mogen, ik dan ook”. Typisch voor kinderen natuurlijk.

De ouder in mij reageert anders. Hola, daar gaat je reputatie als Low Impact man zodra je in dat vliegtuig stapt. En dan moet je je agenda herschikken en de kinderen iets langer niet zien. Je zal ook een aantal mensen ontgoochelen omdat je lezingen moet afzeggen. Trouwens het zal ook hard werken zijn, en wie weet loop je zelf risico’s met die boskappers,  je kan er zelfs door een slang gebeten worden. De grootste schrik bij mijn ouder is wel; wat zullen andere  mensen daarvan zeggen…

Zoals al duidelijk is, het is goed om naar je ouder en kind te luisteren, maar uiteindelijk neem je dat soort beslissingen best als volwassene. En ik begrijp de goesting van mijn kind en de terughoudendheid van mijn ouder. Wat ik nu ook al weet, is dat de vraag alleen al me heel wat heeft opgeleverd. Een heleboel reacties op deze blog, waarvoor ik echt dankbaar ben. Goede argumenten in beide richtingen. Tevens weet ik nu al dat ik beide beslissingen kan nemen. Ik zou kunnen gaan zonder dat ik me echt schuldig voel en me teveel zorgen maak over wat andere mensen denken. Maar ik zou ook kunnen thuisblijven zonder dat mijn kind in opstand komt of ik zonder ik daar eeuwig spijt van zal hebben.  Dus ik heb nu al het gevoel dat beide beslissingen goed zijn.

Waarom ik toch nog wat twijfel in tegenstelling tot deze morgen? Redelijk wat mensen die me aanmoedigen om het te doen, en zo toch mijn verhaal aan een groter publiek te brengen. Ik wil nog twee dingen checken: even met mijn echte kinderen overleggen wat zij ervan denken, en dan nog eens bellen met de programmamakers. Als ze garanties geven dat alle uitstoot van de hele reis wordt gecompenseerd op een goede manier én ik mag bij de opnames mijn eigen mening zeggen (dus niet perse wat in hun script staat) dan wordt de kans dat ik ga groter.

Maar er kan nog veel gebeuren in een mensenhoofd in enkele uren… Ik hou jullie op de hoogte!

Voor de Facebook leden, er is een nieuwe snel groeiende facebookgroep ’100 million voices of shame to our world leaders for failing in Kopenhagen’. Doe mee en laat ook je stem horen en roep andere mensen op hetzelfde te doen.

blijf je informeren over wat je kan doen.

Aux spectateurs du RTBF,

Bienvenue sur mon blog sur ma vie comme Low Impact Man. Je suis désolée que je n’ai pas le temps ni les  capacités de traduire le blog en Français… J’espère quand même que vous êtes aussi inspirer a choisir pour un vie avec moins d’impact mais plus de bonheur.

Steven

Sur le lien www.lowimpactman.org il y quelque textes en Anglais, et ici encore une reportage en Espagnol

02 501 02 11

Gisteren heb ik gebeld naar Yves Leterme. Hij heeft wel niet zelf opgenomen, maar een vriendelijke medewerkster van zijn kabinet heeft netjes geluisterd naar mijn vraag om met Europa te kiezen voor ambitieuze klimaatdoelstellingen (40% in 2020) zonder de inspanningen af te wentelen op het Zuiden. Deze telefoonactie is opgezet vanuit de jongerenconferentie in Kopenhagen en onder andere via Facebook bekend gemaakt. In alle Europese landen zullen de regeringsleiders bestookt worden met dergelijke telefoontjes. Grijp dus je kans, en bel, liefst vandaag naar 02/ 501 02 11. Want tijdens de Europese top in Brussel die nu aan de gang is zal gepraat worden over wat Europa in Kopenhagen wil voorstellen. Doen dus, het maakt trouwens altijd indruk als je vanavond thuis kan vertellen dat je met den Yves gebeld hebt. (gisteren op een lezing in Aalst hebben zo’n dertig mensen beloofd ook te bellen. én beloofd om over te schakelen op groene stroom, minstens een dag per week geen vlees te eten én andere mensen hierover aan te spreken)

Ik sprak hier enkele dagen terug ook van de wereldwijde klimaatactie dag op 12 december. Ondertussen hebben nog heel wat andere organisaties zich achter het initiatief geschaard en wordt het een actieweekend. Zelf sluit ik me aan bij een actie in Gent opgezet door Camille. De actie gaat door op zondag 13 december, vanaf 17 uur in het Keizerspark. Ik ga om 19uur een korte oproep tot actie doen. Ik hoop dat de Gentse lezers erbij kunnen zijn. Breng eventueel enkele kaarsen mee en een spandoek of pancarte. De boodschappen zijn: ‘De Wereld wil een Echt Verdrag’  (of The World wants a real deal). Van alle acties werelwijd worden foto’s gemaakt die via internet verspreid kunnen worden. In België zijn een dertigtal acties gepland, aarzel niet om zelf iets te doen, als is het met enkele buren een uurtje aan een kruispunt met een pancarte en een paar kaarsen postvatten.

Dit is een belangrijk moment. We kunnen ons niet permitteren om cynisch of pessimistisch te doen. Elke actie die je als consument of burger onderneemt is van belang. Wordt dus even activist ( dat is in elk geval beter dan inactivist…)

Laat je opwarmen door de beelden de vorige klimaatactiedag van 350.org op 24 oktober…

eerste dag van de rest van mijn leven…

Met de laatste voorstelling van maandag is een einde gekomen aan mijn korte maar intensieve theatercarrière. En aangezien ik nog geen aanbiedingen heb gekregen van het NTGent om bij hun Othello te komen spelen zal ik vanaf nu op een andere manier mijn kost moeten verdienen.

Volgend overzichtje toont dat er de voorbije anderhalf jaar niet echt veel regelmaat in mijn leven zat. Bij de start van het Low Impact project op 1 mei 2008 heb ik 6 maanden loopbaanonderbreking genomen.  Op 1 november 08 ben ik terug  aan de slag gegaan bij Ecolife, maar dan wel in een halftijdse functie. Februari en maart 09 heb ik twee maanden verlof zonder wedde genomen om voor Rataplan vzw te werken aan de voorbereiding van de theatertournee. Vanaf april dit jaar terug Ecolife om daar opnieuw te stoppen in september en op Tournee te gaan met Tegen De Lamp. Nu nog eens terugkeren naar Ecolife lijkt me wat van het goede teveel (ze hebben al teveel afscheid- en welkomstfeestjes moeten organiseren voor mij).

Voor de theatertournee ben ik zelfstandige geworden en dat ik wat ik nu de volgende maanden wil blijven doen. Een variant op het bekende thema ‘van je hobby je beroep maken’.

Wat staat er allemaal op het programma:

- lezingen en workshops als Low Impact Man

- meewerken aan enkele boeiende projecten van Ecolife

- meewerken aan twee nieuwe LIM boeken, eentje voor kinderen en een voor Wablieft

Daarnaast zijn nog wel wat mogelijke ideeën aan het rijpen voor de toekomst en wellicht vallen er nog wel vragen uit de lucht. Of ik daarvan zal kunnen leven is nog afwachten, gelukkig heb ik ook niet al te veel nodig. En als het niet lukt dan ga ik op zoek naar een job. Ik maak me dan wel zorgen over de toekomst van de planeet, over mijn persoonlijk inkomen maak ik me minder zorgen (ik ben tenslotte lid van de optimistenbond). Er zijn kansen en zinvolle activiteiten genoeg.