Het is bijna een jaar geleden dat ik besliste om een smartphone aan te kopen, wat meteen het blogbericht opleverde met de meeste reacties ooit. Achteraf gezien had ik beter een jaartje gewacht, want binnenkort is er een oplossing voor groene jongens en meisjes die graag zo’n ding op zak hebben: de fairphone komt er aan. Tenminste als er 5000 mensen zijn die er eentje willen bestellen.
Interessant is dat de telefoon is ontwikkeld door een community waar heel wat mensen hebben aan meegewerkt en er rekening is gehouden met een heleboel sociale en ecologische criteria. Na heel wat denk en zoekwerk is er nu een prototype dat klaar is om in productie te gaan zodra er 5000 mensen een bestelling plaatsen. De ondernemers achter dit project kiezen ook voor transparantie, zo kan je op de site vinden vanwaar de onderdelen komen en hoe het zit met de prijsopbouw. Gezien de specificaties lijkt deze fairphone toch een goed toestel voor slechts 325 euro én met een goed geweten.
Misschien moet ik mijn huidige exemplaar van de hand doen en een duwtje in de rug geven van deze nieuwe positieve ontwikkeling. Reacties welkom natuurlijk
Goed nieuws; het gaat steeds beter met de Community Supported Agriculture én de media tonen aandacht voor deze interessante manier van voedselproductie. Deze mooie reportage op Koppen toont de vele voordelen van landbouw die gedragen wordt door lokale gemeenschappen. Het verhaal van het ex-model dat een serieuze carrière shift maakt naar boerin zal wellicht ideeën oproepen bij bedenkers van het programma boer zkt vrouw. Op deze site kan je meer lezen over de bestaande projecten. Als we dit soort landbouw willen ondersteunen kunnen we er maar beter klant van worden.
Nog goed nieuws voor de voedselteams, de schepen van Facility Management (gebouwen dus) van de stad Gent engageert zich om samen met haar collega’s op zoek te gaan naar bijkomende plaatsen om depots voor voedselteams te organiseren. Er zijn wel al 17 teams actief die ongeveer 550 gezinnen bedienen, maar er is tevens een wachtlijst van ruim 130 mensen die in het netwerk willen stappen. Het vinden van een geschikt depot is meestal het grote probleem, daarom heb ik gevraagd om daar werk te maken. Er zijn heel veel gebouwen van de stad, de scholen, OCMW en anderen die niet continu gebruikt worden. Het voedselteam van het Rabot neemt trouwens zijn intrek in de Kerk. Voedselteam leden zullen misschien nog blij verrast worden als ze 2 broden en 5 vissen vinden in hun voedselpakket!
Dat goede ideeën snel hun weg vinden is hier ook te merken aan de introductie van de eerste Give-boxen en ‘ruil-je-boek-kast’ in Gent. Vanuit de buurtwerking zorgen deze initiatieven ervoor dat mensen en spullen elkaar vinden en tegelijk het milieu wat sparen.
De ‘give box’ van de Bloemekenswijk vindt men elke woensdag op de stoep van het buurtcentrum, Frans Van Ryhovelaan 119. De ‘give box’ van de wijk Sluizeken-Tolhuis-Ham staat in Buurtcentrum ’t Sluizeken, Godshuishammeke 20. Men kan er elke werkdag van 9 tot 12 uur terecht of tijdens activiteiten. De ‘ruil-je-boek-kast’ van de Rooigemwijk vindt men vanaf vrijdag 28 juni 2013 in Buurtcentrum Rooigem, Linnenstraat 27.
Om de goede flow nog te versterken, een oproep om meteen ook te zorgen voor een beetje meer bos in Vlaanderen. BOS+ is op zoek naar stemmen, veel stemmen. Want per 5.000 stemmen krijgen ze 5.000 euro voor onze bossen. BOS+ wil bossen een duwtje in de rug geven: bomen planten, struikranden aanleggen of poelen herstellen. Alles voor de biodiversiteit in ons bos. Maar daarvoor hebben we hulp nodig. Surf daarom naar www.evoto.be en stem op BOS+. Per stem krijgt BOS+ 1 euro voor het project Business 4 Bos. Waarvoor heel erg bedankt!
Een maand geleden zag ik toevallig de oproep van ‘Flanders DC’ voor de wedstrijd ‘één idee per dag‘. Het leek me wel wat om een poging te wagen elke dag een idee voor te stellen met een link met onze ecologische voetafdruk. Hieronder het lijstje met de 31 voorstellen. Let wel, ik heb ze niet allemaal zelf bedacht, sommige circuleren al langer in vele vormen, anderen heb ik hier of daar (bewust of onbewust) opgepikt. De ideeën die het meest reacties kregen zijn in het vet gezet.
(15 mei) bij alle opleidingen, in alle scholen en universiteiten staat het vak ‘bewustwording, vertrouwen en verbondenheid’ op het programma.
(14 mei) we lanceren een nieuwe trend; de niet-commerciële, niet-materiële geschenken. we geven daarentegen echte aandacht in de vorm van een wandeling, een voorleesmoment, een massage of andere creatieve manier om waardering uit te drukken
(13 mei) elke dag beginnen met 5 minuten meditatie, op school, op het werk, overal waar mensen samen de dag beginnen. zonder gsm of mail, gewoon 5 minuten stilstaan bij de vraag: wat wil ik vandaag met mijn dag doen.
(12 mei) We laten alle ochtendactiviteiten (werk, school, winkels) een uur later beginnen, maar stoppen op hetzelfde uur. Dus een algemene werktijdverkorting van dik 13%. Zo kan iedereen wat meer slapen, gezonder ontbijten en vrolijk aan de dag beginnen. En komen er een pak extra jobs bij.
(11 mei) Een algemene taks van 2 eurocent op elke gevlogen vliegtuigkilometer, die dan integraal geïnvesteerd wordt in onderwijs (vooral voor meisjes), basisgezondheidszorg en gratis anticonceptiva. Een retourtje New York wordt 25 euro duurder, en tegelijk worden armoede en bevolkingsgroei aangepakt.
(10 mei) zolang er op grote schaal honger bestaat, is het niet toegestaan hoogwaardig voedsel (fazant, tonijn, zalm, rund…) te verwerken in voeder voor huisdieren.
(9 mei) als een trein maar 3 wagons heeft in plaats van de voorziene 9 (zoals gisteren tussen Antwerpen en Gent) krijgen de reizigers 66% van het treinticket terugbetaald. (en wie moet recht staan 100%)
( 8 mei)Alle levensmiddelen die geproduceerd zijn met chemische meststoffen of pesticiden krijgen een duidelijke vermelding ‘CHEMISCH BEWERKT’ en worden duurder omwille van de negatieve milieu-impact. Tegelijk wordt bio goedkoper en moeten producenten niet meer betalen voor het biolabel. (wie chemische middelen gebruikt moet wel betalen)
(7 mei) Vol is vol. Het aantal ingeschreven wagens per land wordt geplafonneerd. Een extra wagen kan er maar bij als een andere verdwijnt. Het maximum aantal zakt met 1 procent per jaar.
(6 mei) het verbieden van alle mogelijke reclame voor pesticiden voor thuisgebruik (zoals tegenwoordig de tv-spots voor round-up). Nog liever het verbieden van de pesticiden zelf, maar dat zal nog moeilijker zijn.
(5 mei) stel je voor, alle verpakkingen van producten in de supermarkt zijn in zwart-wit en wij kleden ons wat vrolijker. wedden dat we minder overbodige spullen kopen
(4 mei) wie 5 jaar geen vliegtuig gebruikt krijgt een gratis Europese treinkaart voor 2 maanden. (gefinancierd door een stevige taks op vliegtuigtickets)
(3 mei) aan de ingang van de bank (en op elke reclame en uittreksel) staat duidelijk aangegeven welke schadelijke investeringen je bank ondersteunt
(2 mei) in restaurants en cafés staat een drinkwaterfontein waar je voor pakweg 20 cent steeds een glas gekoeld kraanwater kan nemen
(1 mei) elke tien jaar wordt een nieuwe koning geloot via het rijksregisternummer. de koning mag dan gratis in het paleis wonen, lintjes knippen en het volk toespreken vanop het balkon.
(30 april) Elke keer een prof aan bod komt in de media, wordt erbij vermeld door welke bedrijven en organisaties haar/zijn onderzoek is gefinancierd.
(29 april) Een kleine waterturbine in elke regenpijp, zo levert een regendag energie op
(28 april) een eenvoudige ombouwpakket waarmee je van schotelantennes een zonne-oven kan maken. dan kijken we minder TV en koken we met gratis zonne-energie
(27 april)als we nu allen iets minder werken, iets minder verdienen, iets minder consumeren en verspillen dan geven we kansen op werk voor veel mensen én verkleinen we onze ecologische voetafdruk
(26 april) bij de beurskoersen staat dagelijks een tabel met: aantal hectare bos dat verloren is gegaan, aantal diersoorten dat verdwenen is, aantal hectaren woestijn dat er is bijgekomen, hoeveelheid uitgestoten CO2 en aantal kinderen die die dag gestorven zijn door eenvoudig vermijdbare oorzaken
(25 april) De autobelasting wordt berekend volgens gewicht van de auto x CO2 uitstoot x fijn stof x aantal gereden kilometer. De enige manier om de verkeersknoop op te lossen is minder rijden met lichtere en zuiniger wagens. Alle kosten van autoverkeer moeten ingerekend worden dus zal het duurder worden. (een kilometerheffing is ook een goed idee natuurlijk)
(24 april) de regering rapporteert elk jaar aan het parlement over de vooruitgang van de Human Development Index en Happy Planet Index van ons land. Deze moeten elk jaar verbeteren, het BNP wordt niet langer gebruikt om vooruitgang te meten
(23 april) in elk containerpark komt een hoekje waar mensen bruikbare spullen kunnen achterlaten én meenemen (en wat blijft staan gaat naar de kringwinkel)
(22 april) afschaffen van de eerste klasse wagons in de treinen en vooral meer capaciteit voorzien
(21 april) een GAS boete voor al wie nog tonijn verkoopt of serveert
(20 april) op alle voedselverpakkingsmateriaal komt een duidelijk logo zodat je weet of het al of niet in de PMD zak mag
(19 april)auto’s mogen in advertenties en reclamespots niet langer afgebeeld worden in de ongerepte natuur, maar enkel nog in de file
(18 april) wie minder elektriciteit gebruikt dan een vergelijkbaar gezin krijgt een lager tarief, wie meer verbruikt moet meer betalen. kwestie van energieverspilling te ontmoedigen
(17 april) een ingebouwde chip in elk blikje of petfles zodat zwerfvuil kan gelinkt worden aan wie het blikje of de petfles heeft gekocht
(16 april) we voeren een wettelijke maximum loon in. De hoogte ervan wordt bepaald door een breed participatief proces. Omdat grote rijkdom negatieve gevolgen heeft voor de samenleving en het milieu.
(15 april) bij elk stukje vlees dat je koopt krijg je een foto van het dier dat je zal opeten. zo worden mensen bewust van de herkomst (en de impact) van hun maaltijd
Finico, Imewo, TMVW, Westlede, Ivago, Digipolis enVeneco². Dat waren de punten gisteren op de commissie ‘verzelfstandiging’. Ik moet toegeven dat ik bij voordien ook niet precies wist waarover het allemaal zou gaan, maar beste lezer, het gaat om een aantal intercommunales waar de stad Gent in participeert.
Op de commissievergadering kwamen de bazen (natuurlijk allemaal mannen) toelichting geven bij de resultaten en plannen van hun respectievelijke bedrijf. Het leek bij momenten wel een aandeelhoudersvergadering met ingewikkelde slides en cijfers met veel nullen, vreemde afkortingen en Engelse termen zoals free float en return on investment.
Intercommunales zijn ooit opgericht omdat lokale overheden (steden en gemeentes dus) merkten dat het soms handiger is om een aantal taken zoals afvalverwerking of watervoorziening gezamenlijk aan te pakken. Sommige van die intercommunales zijn zeer grote bedrijven geworden, en er bestaan een ingewikkelde wetgeving om dit allemaal te regelen. Gent is onder andere aandeelhouder bij Westlede , een intercommunale die in opdracht van een aantal gemeentes enkele crematoria beheert, Digipolis is een informatica bedrijf dat alle ICT diensten van de steden Antwerpen en Gent voor zijn rekening neemt. Veneco verzorgt voor een hele reeks gemeentes diensten rond ruimtelijke ordening en economische ontwikkeling. TMVW is de water intercommunale in Ivago staat in voor afvalophaling en verwerking in Gent en Destelbergen. Belangrijk is ook Imewo, een distributienetbeheerder voor energie.
Ik moet wat voorzichtig zijn om me hierover uit te spreken, want ik heb me niet verdiept in het kluwen van aandeelhouders en belangen die hierbij betrokken zijn. Toch ben ik wat op mijn hoede als ik zie hoe ook Electrabel betrokken is bij Imewo en hoe Finiwo investeert in projecten van grote multinationals.
Steden halen inkomsten uit deze intercommunales en zijn hier afhankelijk van internationale evoluties op grondstoffen en financiële markten. Zo krijgt de stad Gent dit jaar geen divident van Electrabel Customer Services omdat de OLO (rente op overheidsobligaties) sterk is gezakt en heel wat klanten Electrabel de rug hebben toegekeerd. Is het gezond dat gemeentelijke inkomsten van dergelijke zaken afhankelijk zijn? En hoever zijn we hier verwijderd van het casinokapitalisme?
Ik kon dus niet altijd volgen, maar ik merk dat het over organisaties gaat met veel geld en macht, en ik ben er niet zo zeker van dat dit altijd in functie is van het algemeen belang. Het lijkt me ook niet simpel om dit allemaal uit te zoeken en te doorgronden, al hoop ik alvast over de energie-intercommunales wat info te vinden in het nieuwe boek van Tom De Meester dat ik net aan het lezen ben.
Ik ga niet beloven dat ik deze dossiers nu op de voet ga volgen, maar af en toe een kritische vraag stellen, dat wil ik toch blijven doen.
Wat heb ik nu de voorbije vijf jaar zoal gedaan om mijn voetafdruk te verkleinen? Er zijn vooreerst een reeks structurele acties, zoals het installeren van een regenton en compostvat. Het isoleren van de vloer met kurkkorrels, het vervangen van alle verlichting door LED of spaarlampen, het aanschaffen van een kleine superzuinige koelkast. Het installeren van een winterliving met pelletkachel en superisolerend glas en gordijnen was dan weer een belangrijke stap om het gasverbruik terug te dringen. Verder zelfvoorzienend worden voor elektriciteit door de installatie van 2 zonnepanelen en het weg doen van enkele energieverslindende toestellen. Voordeel van al deze acties is dat je ze één keer doet en er dan lange tijd een besparing mee realiseert. Omdat ik doorheen de vijf jaar regelmatig extra van die maatregelen heb genomen is de positieve impact ervan steeds groter geworden.
Van een andere orde zijn de nieuwe gewoontes. In mijn geval gaat het onder andere om volledig afzweren van vlees en vis en beperken van zuivel, het kiezen voor lokale en seizoensgebonden groenten en drinken van kraantjeswater. Afvalarm winkelen en wat kleren betreft kiezen voor tweedehands hoort daar ook bij. Het volledig overschakelen op openbaar vervoer en fiets (en 2 of 3 keer per jaar gebruik maken van een deelauto) maakt ook een groot verschil. De verwarming lager zetten in op de koudste dagen thermisch ondergoed gebruiken helpt ook. Niet meer vliegen is uiteraard ook zeer belangrijk. Tijdens het eerste jaar ging ik wat gewoontes betreft zelf nog een stapje verder dan vandaag, toen kocht ik geen kranten meer en at geen bananen of chocolade. Ondertussen ben ik iets soepeler geworden (al kies ik dan wel fair-trade), wat ook kan aangezien de impact van de structurele acties is gegroeid.
Tenslotte zijn er ook wel wat acties die eerder symbolisch of educatief zijn, maar niet zo’n grote (of meetbare) impact hebben op de voetafdruk. Denk maar aan de eigen moestuin op de parkeerplaats, het gebruiken van de hooikist, af en toe koken met de zonne-oven, de energiefiets om elektriciteit op te wekken of het gebruiken van leeslampjes met zonnecellen. Vaak zijn het wel die zaken die in de media de grootste aandacht krijgen, en mensen zich nog herinneren uit de TV-reeks.
Over symbolische acties gesproken; nog even een update van het experiment met de oesterzwammen waar ik enkele weken terug over schreef. Het pakket met stro en broedsel om zelf zwammen te kweken werkt prima.
Ondertussen heb ik al drie keer kunnen oogsten (ruim 2 kilogram), en wacht ik nu tot de volgende lading zal verschijnen. (wie meer info wil hierover kan een mail sturen naar: lieven.vanysacker [ad] telenet.be.
En dat is nu het leuke aan Low Impact leven, zelfs na vijf jaar zijn er nog steeds nieuwe dingen te ontdekken en uit te proberen.
1 mei 2008. Het begin van een avontuur waar ik nog regelmatig met verbazing naar terugkijk. Het was de start van een half jaar loopbaanonderbreking, en omdat 6 maanden niksen niet mijn ding is wou ik er een ‘projectje’ van maken. Na jarenlang werken rond de Ecologische Voetafdruk bij Ecolife leek het me een interessant experiment om te onderzoeken of het mogelijk is om te leven binnen de grenzen van 1 planeet. Dat wil zeggen; met een milieu-impact die zowat 75% kleiner is dan die van de gemiddelde Belg.
Omdat een jaar eerder Colin Beavan zijn project als No Impact Man was gestart dacht ik dat de naam Low Impact Man misschien wel geschikt was. Mijn plan was simpel, een jaar lang leven met een zo klein mogelijke voetafdruk. De eerste zes maanden tijdens de loopbaanonderbreking, de volgende zes maanden in combinatie met werken. Ik zou een blog starten over mijn project en mijn stille hoop was ook om in die eerste periode misschien een boek te kunnen schrijven over ecologisch leven.
Natuurlijk wisten wel wat mensen over mijn plan, waaronder enkele medewerkers van de VRT waarmee ik samengewerkt had aan de reeks ‘Iedereen Eco’. Ze hadden bij Canvas net wat geld van Hilde Crevits gekregen en zochten naar een idee om een programma rond milieu te maken. Zo kwamen ze bij mij terecht en maakten we de eerste afspraken over wat later het programma ‘Low Impact Man’ zou worden.
Enkele dagen voor de start van mijn project kreeg ik een telefoontje van de Morgen met vraag of ze een interview konden krijgen. Dat vond ik prima, al schrok ik even toen op die 30ste april meteen twee volle pagina’s verschenen.
Toen zat het spel op de wagen. Ik moest meteen naar Peeters en Pichal en op het startfeestje van 1 mei waren TV ploegen van Canvas, Karrewiet en Energy.tv, naast journalisten van Radio 2 en het Nieuwsblad. De volgende dagen kwam het VTM journaal langs, was ik op Studio Brussel, Radio Nostalgie en Q-muziek, met op zondag nog de Zevende dag. En dan ben ik ongeveer gestopt om de media-belangstelling bij te houden.
Ik het altijd wat absurd gevonden dat er zoveel aandacht was voor iemand die met zijn kinderen gewoon ecologisch probeert te leven. Er zijn tenslotte nog heel wat mensen die leven met een extreem kleine ecologische voetafdruk. Ik vermoed dat het de combinatie is van een interessant idee met de juiste tijdsgeest en het toevallige feit dat Canvas net wat subsidies kreeg en bij mij terecht kwam. Dit gaf me ook een kans – en een verantwoordelijkheid- om daar iets zinvol mee te doen.
De voorbije vijf jaar hebben mijn leven helemaal veranderd, en de volgende dagen ga ik hier wat terugkijken op deze periode. Met anekdotes, cijfers, reacties en overpeinzingen.
Hier kan je nog eens het filmpje bekijken van de start van dit experiment. De cijfers van de voetafdruk zijn ondertussen wel al wat verouderd.
Gisteren op de gemeenteraad wat discussie over de reglementen voor het subsidiëren van herbruikbare luiers en elektrische (bak) fietsen. De oppositie vindt dit allemaal toch wat overdreven, precies alsof ouders die hun kleuters met katoenen luiers in de bakfiets vervoeren stinkend (!) rijk worden door deze steun.
Het gaat steeds om kleine bedragen, in die mate zelfs dat ik me niet kan voorstellen dat iemand zal beslissen een bakfiets te kopen alleen maar omdat daar 125 euro subsidie tegenover staat. Dergelijke subsidies zijn vooral van belang om mensen die zo’n keuze overwegen een duwtje in de rug te geven. Een bakfiets of een elektrische fiets kost flink wat geld en dan maakt de subsidie de aankoop ietsje makkelijker. Voor de luiers gaat het over maximum 100 euro per kind. De voorziene bedragen per jaar zijn beperkt, zodat zo’n reglement geen gat in de stadskas kan slaan.
Dat de herbruikbare luiers echt wel een verschil maken zal uit volgende cijfers wel duidelijk worden. Een gemiddelde baby gebruikt 5 luiers per dag, wat ongeveer neer komt op gemiddeld 4250 luiers alvorens de baby zindelijk is! Het gewicht van een gemiddelde pamper (inhoud inbegrepen) is 250 gram, dus per kind met wegwerpluiers is dit 1062 kilogram restafval. Voor Vlaanderen alleen al is dit goed voor 70 000 ton wegwerpluiers per jaar. Dat is een rij vrachtwagens van Gent naar Hamburg (600 kilometer vrachtwagens neus aan neus) of een rij volle bakfietsen van Gent tot in Porto.
Je begrijpt dat daarom alleen al een goede zaak is om te kiezen voor wasbare luiers. Uiteraard vraagt het wassen van de luiers ook energie en water maar alle studies tonen aan dat het veel ecologischer is om herbruikbare luiers te gebruiken. Om wat duidelijker te zijn, de milieu-impact van katoenen luiers (wassen en drogen inbegrepen) is de helft van de impact van wegwerpluiers.
Andere voordelen zijn dat je per JAAR ongeveer 500 euro zal uitsparen door te kiezen voor katoenen luiers, en dat je nog meer kan besparen als je de luiers ook kan gebruiken voor een tweede baby. De vooroordelen over de ongemakken zijn ondertussen ook achterhaald. Je hebt tegenwoordig katoenen luiers die voorgevormd zijn, die er hip uitzien en zeer makkelijk te onderhouden zijn. En nog een voordeel, baby’s met katoenen luiers hebben minder last van huiduitslag én worden sneller zindelijk.
Als ik een baby zou zijn, ik zou wel weten wat te kiezen, een bakfiets én katoenen luiers.
Net als de andere nieuwe leden van de raad van bestuur van Ivago was ik deze morgen uitgenodigd op de bedrijfsrondleiding. Ivago staat voor ‘Intergemeentelijke Vereniging voor Afvalbeheer in Gent en Omstreken’ en verzamelt jaarlijks zo’n 160 000 ton afval. Het ophalen en verwerken van dit afval kost zo’n 1 miljoen euro per week. Of anders uitgedrukt 195 euro per inwoner per jaar.
Twee derden van de kosten worden gedragen door de stad Gent, verder zijn er inkomsten van enkele andere aansloten gemeentes, Fostplus, de verkoop van huisvuilzakken (3,7 miljoen), opbrengsten van bedrijfsafval, energierecuperatie en verkoop van een aantal reststromen (zoals papier en metaal). Ivago heeft zo’n 400 werknemers, waarvan er honderd dagelijks de straat op gaan om zwerfvuil te verwijderen en straten en pleinen schoon te houden.
Veel cijfers om te zeggen dat iedereen die een peuk op straat gooit, of achterloos zijn blikje in een parkje gooit mee de kosten opdrijft. Idem voor wie de moeite niet doen om het afval te sorteren.
Het afval verhaal is al even complex als het energieverhaal en daarom is er geen eensgezindheid om de afvalberg te bedwingen. Sommigen leggen alle schuld bij de producten van het verpakkingsmateriaal, maar is het de schuld van Coca-cola als een consument zijn pet-flesje op de grond gooit? Sommigen vinden dat er te weinig vuilniskorven zijn, maar uit studies blijkt dat teveel van de bakken ervoor zorgt dat mensen er hun huisvuil in gaan kieperen en dus niet meer bijdragen aan de kosten. Anderen vinden dat vuilniszakken gratis moeten zijn, en dat mensen dan minder zullen sluikstorten, maar hoe zit het dan met het principe van de ‘vervuiler betaalt’? Dat de overheid ook een grote rol speelt is duidelijk, waarom hebben we hier geen statiegeldsysteem op blikjes en petflessen zoals wel het geval is in Zweden. Of waarom hebben we geen totaalverbod op plastic zakjes zoals ondertussen al vijf jaar met succes het geval is in Rwanda?
En dan is ook hier de vraag wat de rol van de stad in zo’n hele problematiek is, rekening houdende met vooral Vlaamse en Europese wetgeving. Volgende week hebben we de volgende raad van bestuur van Ivago. Ik ben benieuwd of het zal lukken om daar wat Low Impact principes te introduceren.
Het is al langer duidelijk dat we zelf aan de slag zullen moeten gaan als we een ecologischer en sociale wereld willen. En dat aan de slag gaan kan je op heel wat manieren bekijken. Laat ik het vandaag eens hebben over het meest concrete niveau, wat we kunnen doen met onze handen.Een kleine greep uit steeds meer initiatieven.
Ik kader van 100 jaar Vooruit kan je er binnenkort terecht in de Cooperette, een plek voor het kopen en uitwisselen van producten, diensten en skills. De Cooperette is een levendige plek voor doeners, workshops, open labs, coöperatie en alternatieve ruilsystemen. We streven naar een duurzaam geproduceerd en lokaal aanbod. Kunstenaars en specialisten (Maison Caro, Topo Copy, Sara Vrugt, Made by Oya, De Invasie…) delen er hun kennis en laten sporen na in de vorm van How-to-handleidingen, zelfmaak-kits, boeken en andere producten. Zo groeit het aanbod van de Cooperette ook mee met VOORUIT100.
De activiteiten/workshops van de Cooperette vind je terug in deze agenda. In dezelfde Vooruit kan je ook terecht voor het betere naaiwerk met Ijverige Wijven en een heuse SEW-IN, tevens is er een ongezien Repareerfeest.
Vanaf volgende week kan je ook terecht bij Timelab (ook in Gent) voor Time Fest. Onder de noemer ‘dagen voor verzet’ is er een uitgebreid programma met onder andere een 3D print jam, en een workshop om je eigen robot te maken (met afvalspullen), een makershop waar je aan de slag kan om Juweeltjes, electronics en design in elkaar te knutselen. Allemaal doe het zelf dus.
Wat meer in de luwte kan je ook terecht in Buurtcentrum Godshuishammeke waar op donderdag 25 april opnieuw een naaiateljeetje en doe-het-zelf-fietskliniek doorgaat. Van 10 tot 20 uur kan je er terecht om kleren te herstellen, aan te passen en te pimpen, en dat kan je combineren met een opknapbeurt van je fiets. Die dag kan je ook materiaal ruilen. (Adres: Godshuishammeke 20, 9000 Gent)
Overal in het land zie je meer en meer van dit soort acties opstarten. Ze maken duidelijk dat de groep mensen die het gehad heeft met de consumptie- en wegwerpsamenleving groeit. Aan ons om duidelijk te maken dat dit geen hype is maar het begin van een grotere omslag.
Het ideetje van de GAS-beloning lokt wel wat discussie uit, of bijvoorbeeld de overheid een rol moet spelen bij het opvoeden van de mensen. Natuurlijk blijft het een basistaak van ouders om kinderen waarden mee te geven, maar je kan niet ontkennen dat de overheid nu al een belangrijke rol speelt door de organisatie van het onderwijs. En natuurlijk zijn ook alle vormen van boetes manieren om ongewenst gedrag te doen uitdoven, dus een groot verschil met beloningen is er misschien niet.
Wat ik wel geloof is dat we op zoek moeten gaan naar andere manieren om problemen aan te pakken. Zo ben ik ook voorstander van het experiment in Gent om in een parkje eens een tijdje het afval niet op te ruimen. Hier stellen ook nogal wat mensen dat dit niet zal werken omdat ‘afval afval aantrekt’ of omdat dit parkje een ‘magneet zal worden voor nog meer afval’. En wellicht zijn die beweringen wel gebaseerd op een realiteit, maar dit wil niet zeggen dat er geen andere realiteit zou kunnen zijn. Want het is duidelijk dat de traditionele aanpak zoals dagelijks opruimen, meer afvalkorven en boetes ook niet helpen. Als we de dingen blijven doen zoals we ze altijd hebben gedaan dan zullen we de resultaten krijgen die we altijd gekregen hebben. Wie weet gaan mensen door geconfronteerd te worden met hun eigen gedrag daar eens over nadenken.
Daarom denk ik dat we de volgende jaren nog meer onze kijk op de dingen zullen moeten opentrekken en ruimte maken voor ideeën die op het eerste gezicht controversieel zijn. Allicht zal zo’n experiment regelmatig mislukken, maar als we daar dan iets uit leren zetten we een stap vooruit.
Als het gaat over opvoeden kunnen we ook hier de vraag stellen of er andere manieren mogelijk zijn. Daarom nog enkele recente links. Zo is er de vzw MamAditi. Dit is een vzw die natuurlijk opvoeden promoot. Jonge moeders die vaak eenzaam zijn in hun manier van opvoeden vinden elkaar dankzij deze vzw. Zij wisselen ervaringen uit omtrent onderwerpen die in onze maatschappij nog steeds een beetje taboe zijn: langvoeden, rapley-methode, draagdoeken, samen slapen, ecologisch luieren,…
Een andere organisatie is La Leche League. Dit is een organisatie die vrouwen begeleidt bij borstvoeding. Vaak kan een borstvoedingsstart zeer moeilijk verlopen en in onze maatschappij wordt een jonge moeder in die situatie snel verleid door de overstap naar kunstvoeding, door het gebrek aan correcte informatie.
Hoe Griet en Stefan en hun kinderen proberen in hun dagelijks leven de omslag te maken kan je lezen op hun blog. Kortom zoeken en proberen lijkt me gezonder dan vasthouden aan methodes die toch niet werken.
