daden van verzet

Gisteren zijn naar schatting twee miljoen mensen op straat gekomen om wereldwijd te protesteren tegen de macht van Monsanto. Deze mars tegen Monsanto wil duidelijk maken dat wij niet kiezen voor een voedselindustrie die gericht is op machtconcentratie en winst. Dat wij niet geloven dat alles overlaten aan de ‘vrije markt’ de beste oplossing is. Dat wij niet tolereren dat overheden enkel nog de belangen van de grote spelers behartigen. Dat wij verontwaardigd zijn over het patenteren van leven en het nemen van onnodige risico’s door het inzetten van meer en meer technologie. Wie nog eens alle argumenten op een rij wil lezen: ga naar De Wereld Morgen. Ook in Antwerpen is er actie gevoerd (ik zal er niet bij kunnen zijn wegens de hele dag vergadering met de fractie in Gent).

Een andere vorm van verzet zie je hier. Hoe een kleine groep mensen zich blijft verzetten tegen de onverzadigbare honger van de politieke en economische machten die in naam van de waanzin en tegen alle gezond verstand in blijven inzetten op groei en daarmee mens en natuur vernietigen. Kijk dit filmpje helemaal uit, en denk dan even wat jij kan doen via Doel2020.

wildgroei of wildbreien?

Op vraag van uitgeverij  Zwerk doe ik mee aan een zogenaamde ‘blogtournee’. Dit wil zeggen dat een aantal bloggers (in dit geval tien) elk om beurt een stukje schrijven over een nieuw boek.  Aangezien zo’n tournee bijzonder Low Impact is ga ik graag in op de uitnodiging. Ik voel me zelfs vereerd als enige Belg aan deze tournee deel te kunnen nemen.

Het gaat over een stevige kanjer van ruim 400 bladzijden met de titel ‘Wildgroei’ en de ondertitel ‘Overbevolking en de ontwrichting van milieu en samenleving’.  De cover (en de achterflap) maken heel duidelijk wat de centrale stelling is van Rob Hengeveld; we zijn met te veel.

Er zijn ondertussen heel wat publicaties over specifieke problemen zoals klimaatverandering, verlies aan biodiversiteit of het uitgeput geraken van grondstoffen. Hengeveld slaagt er in al deze domeinen te bundelen en voegt er vaak nog een historische en natuurkundige laag aan toe. Voor mensen wiens leefwereld beperkt is tot shoppingcentra en vliegreizen zal dit boek vakkundig de droom-van-altijd-meer-en-beter aan diggelen slaan. Al vrees ik dat deze mensen al na enkele bladzijden ophouden met lezen. Het geschetste beeld van de situatie van de planeet is dan ook bijzonder deprimerend.

Daarbij krijg ik het gevoel dat Hengeveld net iets te hard probeert zijn centrale stelling te bewijzen. Zelfs al geeft hij aan dat energiegebruik, vleesproductie en watergebruik sneller groeien dan de bevolking,  hij blijft elk hoofdstuk afsluiten met de conclusie dat de bevolkingsgroei de motor van is van alle vormen van uitputting en vervuiling. Ik ben het er mee eens dat de groeiende bevolking een versnellende factor is voor de milieu-uitdagingen, maar het economisch en financieel systeem gebaseerd op groei en rente blijft hier grotendeels buiten beeld. Concreet is de bevolking de voorbije 50 jaar met een factor 2,4 toegenomen, en de milieubelasting per hoofd met een factor 3. Dan is toch duidelijk wat het zwaarste doorweegt.

Doorheen het boek stelt Hengeveld dat we op een humane manier de bevolkingsaantallen moeten verminderen, bij voorkeur tot ongeveer 1 miljard zielen. Tijdens het lezen was ik dan ook benieuwd welke methodes hiervoor zouden worden voorgesteld. Maar na het omslaan van de laatste pagina wordt het duidelijk. Rob Hengeveld wil alleen het probleem aankaarten en biedt geen concrete pistes om het aan te pakken. Toch wel jammer na het doorworstelen van 400 pagina’s kommer en kwel.

De belangrijkste vraag die na het lezen van dit boek bij mij naar bovenkomt is: wat moeten we met zo’n verhaal? Wat gaan lezers doen als ze de deprimerende hoeveelheid problemen hebben doorworsteld en niet echt een aanzet tot mogelijke oplossingen aangereikt krijgen? Gaan ze, voor zover mogelijk, beslissen om dan maar zelf geen kinderen meer op de wereld te zetten? Gaan ze plots hevig actie voeren om bevolkingsvermindering te bepleiten? Of is de kans niet groter dat ze met een diepe zucht de Ikea catalogus bovenhalen en snel wat spullen kopen nu het nog kan?

Met alle respect voor het titanenwerk van Rob Hengeveld, dit is voor mij een zoveelste ‘vijf voor twaalf’ boek dat eerder zal leiden tot apathie en moedeloosheid. Het is zelfs een goed argument voor al wie onbeperkt wil consumeren en vervuilen want ‘het is toch de schuld van de groeiende bevolking’.

Wellicht is dit niet echt de bedoeling van een blogtournee maar een aanrader zou ik het boek niet noemen, tenzij je je nietsvermoedende overconsumerende schoonbroer (zwager) eens flink wil laten schrikken. Zelf denk ik dat de tijd van de alarmkreten voorbij is -  ze halen toch niks uit. Het is eerder tijd om uit de depressie te stappen en in het volle besef van de hachelijke situatie waarin we ons bevinden aan de slag te gaan. Duizenden mensen in België en Nederland kiezen elke dag voor een ander bewustzijn, andere waarden en een ander gedrag. Ze starten met autodelen en tuinnieren, ze delen maaltijden en boeken met hun buren, ze investeren in coöperatieven of starten hun eigen bedrijfje, ze durven dromen van een rechtvaardige en duurzame wereld en ze beseffen dat we die enkel realiseren door elke dag de handen uit de mouwen te steken. Ze willen hun kinderen (en dat zijn er inderdaad best niet al te veel) andere verhalen vertellen.

Het lezen van Wildgroei kan een bijdrage leveren om de ernst van de situatie te onderstrepen, maar met een clubje vrienden een avondje Wildbreien zal misschien meer positieve energie opleveren.

De andere blogbesprekingen kan je de volgende dagen hier volgen:

Di 21 > eenbeetjegroener.blogspot.nl
Wo 22 > duurzaamnieuws.nl
Do 23 > kleanworldwide.nl
Vr 24 > lowimpactman.be
Ma 27 > thinkecodesign.nl
Di 28> mjvdl.com
Wo 29 > sargasso.nl
Do 30 > gelezengoed.blogspot.com
Vr 31 > elseboutkan.nl
Ma 3 > mariekedegroot.com
Di 4 > zwerkconnect.nl

aan de grote klok

Ik heb het eerder al gemeld, als burger (met veel tijd) kan je alle vergaderingen die we in de gemeenteraad of de commissies houden achteraf opnieuw beluisteren. Daarnaast wordt van de vergaderingen een verslag gemaakt. En soms is zo’n verslag behoorlijk gedetailleerd. Neem onderstaand fragment uit het verslag van de commissie van 16 april, waar het nieuwe reglement rond herbruikbare luiers aan bod is gekomen.

9. Stedelijk subsidiereglement voor de aankoop van herbruikbare luiers. — Goedkeuring (2013_GR_00511)

Raadslid Steven Vromman wijst er als ervaringsdeskundige op dat het reglement zegt dat ‘luiers die voor verschillende kinderen binnen hetzelfde gezin gebruikt worden, worden niet als tweedehandsluiers beschouwd’ en wijst erop dat gezien de soms ingewikkelde moderne gezinssamenstellingen hier  misschien meer duiding nodig is.

Schepen Tine Heyse geeft toe dat er misschien wat uitleg bij tweedehands kan en dat dit nog eens goed bekeken moet worden en dit misschien op een eenvoudiger manier omschreven kan worden.

Voorzitter Riebbels vraagt of de heer Vromman zelf een suggestie heeft als ervaringsdeskundige.

Raadslid Vromman bekent geen ervaringsdeskundige te zijn in ingewikkelde gezinnen.

 Afspraak. De bepaling ivm gezinnen en tweedehands luiers wordt nader bekeken.

Het hoeft dus niet altijd saai te zijn. Zo hebben we gisteren een uitgebreide discussie gehad op de commissie cultuur over het feit dat bij de voorbije 1 mei festiviteiten ‘de internationale’ is gespeeld door de stadsbeiaardier.

Zowel NV-A als het Belang hadden toch vragen over het politiek karakter hiervan en of het wel gepast is zo’n lied te spelen op kosten van de stad. Wat dan weer aanleiding gaf tot boeiende kwesties over welke liederen dan al of niet vertolkt zouden kunnen en mogen worden. Ongetwijfeld een thema waar vele Gentenaars wakker van liggen (let op de woordspeling).

Op de banken van Groen vroegen we ons meteen af welk lied wij dan wel eens willen laten spelen op die beiaard. Misschien ‘laat ons een bloem’ van Louis Neefs, of ‘vluchten kan niet meer ‘ van Frans Halsema. Of misschien toch ‘Its not easy being Green‘ door Kermit de kikker.

de toekomst heroveren

Op de laatste editie van het Groene Boek, twee weken geleden, kregen alle bezoekers een exemplaar van een boekje van Harald Welzer. Dit is niet enkel de auteur van een redelijk beangstigend boek ‘klimaatoorlogen’, maar sinds kort ook de bezieler van een nieuw initiatief met de naam Futurzwei.

Vooreerst beschrijft Welzer kort en helder de bekende problemen van de groeidwang, de gevolgen van het consumentisme, de eindigheid van de beschikbare hulpbronnen enzovoort. Maar stelt hij, zelfs al hebben we nu onweerlegbare kennis over de onhoudbaarheid van ons model, we blijven verder hetzelfde pad bewandelen. Reeds veertig jaar vertellen wetenschappers en NGO’s dat het einde nabij is, dat het vijf voor twaalf is en dat ons steeds meer rampen te wachten staan. Veel indruk maakt dit blijkbaar niet.

Dit komt volgens Welzer omdat we vast zitten in “een verhaal dat ons vormt naar begrippen als vooruitgang, oneindigheid en groei“. Alle verhalen die het hebben over een rampzalige toekomst worden daarom niet opgepikt. Wat we dus nodig hebben is dus niet nog meer onheilspellende voorspellingen, maar een “visie op de toekomst die gevoelsmatig en identiteitsdragend is”.  De basisvraag is hoe we in pakweg 2050 zouden willen leven, wat het goede leven dan precies wil zeggen. Welzer denkt dat we dan niet bij begrippen als groei zullen uitkomen, maar dat eerder concepten als verantwoordelijkheid, rechtvaardigheid en kleinschaligheid naar boven zullen komen.

Hij doet een oproep voor nieuwe praktijken en nieuwe denkbeelden. “Het uitvinden van een samenleving na de groei is een project van de burgers, waarvan de realisatie aan niemand uitbesteed kan worden”.  Hij ziet dat er overal groepen en burgers bezig zijn met nieuwe projecten rond delen, eigen voedsel- en energieproductie, onthaasting, vrijwillige soberheid enzovoort. Deze missen echter een “omvattend politiek programma, dat duidelijk maakt dat het hier om een tegenontwerp gaat tegenover de op groei gebaseerde maatschappij.”

Het boekje ‘de toekomst heroveren’ is de vertaling van de inleiding op het boek ‘Futurzwei Zukunftalmanach’ waarin Welzer 72 verhalen beschrijft die volgens hem passen in het nieuwe discours, en waar andere vormen van samenleven en economie worden uitgeprobeerd. Je ziet dergelijke verhalen ook bij het Ministerie van Ideeën, of op Everydaystories of Worldchanging. Verandering die start niet uit angst voor klimaatchaos maar als culturele uitdaging, verandering die leuk en fascinerend is.

Je kan het boekje bestellen via Oikos, want mijn samenvatting bevat slechts enkele van de vele inspirerende ideeën. Een aanrader voor wie het wat gehad heeft met de tot vervelens toe herhaalde meningen over de crisis in al zijn vormen.

hoeveel is genoeg?

Een van de betere boeken die ik recent heb gelezen is ‘Hoeveel is genoeg’ van Robert en Edward Skidelsky. Het boek gaat over de vraag “wat hebben we nodig om goed te leven” en maakt duidelijk dat het huidige model van competitie, concurrentie en groei een heilloze weg is die ons helemaal niet gelukkiger maakt.

De twee auteurs (vader en zoon), beginnen hun verhaal bij Keynes die in de jaren 30 voorspelde dat we binnen de eeuw – nu dus ongeveer – niet meer dan vijftien uur zouden moeten werken dankzij verdere productiviteitswinst én het bereikt hebben van alle essentiële behoeften. Wat Keynes niet had voorzien is dat we blijkbaar nooit genoeg hebben en dus maar blijven werken om overbodige spullen te kopen.

Volgens de Skidelsky’s heeft dit te maken met een trekje van de mens zelf (op zoek gaan naar status en bezit) dat echter door het kapitalistische model sterk is uitvergroot, waardoor alle andere waarden zowat naar de achtergrond zijn verdwenen. Het is een analyse die je meer en meer hoort, onder andere bij Sedlacek,  Achterhuis en Verhaeghe.

In het boek wordt redelijk kritisch geschreven over de klimaatactivisten die de grenzen aan de groei (en de CO2 uitstoot) aangrijpen om economische groei in vraag te stellen. Uiteindelijk stellen ze, moeten we niet kiezen voor genoeg omwille van een wetenschappelijke noodzaak, maar omwille van ethische redenen. Want stel dat er toch plots een manier gevonden wordt om CO2 makkelijk te verwijderen, zullen we dan weer door gaan met produceren en consumeren? Daarom pleiten ze voor het aanpassen van het typische ‘milieubewustzijn’ tot ‘goedlevenmilieubewustzijn’. Een handig woord is het niet, maar wel  een interessante denkpiste.

In het boek proberen ze ook aan te geven wat nu de ‘basisgoederen’ zijn die je nodig hebt om te kunnen spreken van een goed leven. De vertaling is een beetje ongelukkig, maar ik gebruik de termen uit het boek. Dit zijn ze:

• gezondheid (niet alleen lichamelijk, maar ook vrij van stress en welvaartziektes)
• geborgenheid (daarmee bedoelen ze vooral omschrijven als zinvol werk)
• persoonlijkheid (vrijheid om bijvoorbeeld je eigen huis te bezitten)
• harmonie met de natuur
• vriendschap
• echte vrije tijd

Je kan het evengoed met andere termen formuleren, maar wat zeker duidelijk is, je hebt geen grote ecologische voetafdruk nodig om goed te kunnen leven. Er zitten trouwens ook wat suggesties in over hoe de overheid de voorwaarden hiervoor zou kunnen voorzien. Een interessant boek om cadeau te doen aan collega’s of vrienden die blijven zweren bij materiële groei als enige manier om vooruit te komen.

5 jaar LIM: de eindbalans

Een allerlaatste terugblik op de voorbije 5 jaar. Mijn leven is grondig veranderd, ik heb een andere job, ik heb veel mensen leren kennen en mijn dagelijks leven ziet er anders uit dan voordien. Hoe is het nu met mezelf?

De eerste woorden die bij me op komen zijn voldoening en dankbaarheid. Ik heb een grote mate van vrijheid omdat ik enerzijds niet zoveel nodig heb, en anderzijds nu heel erg zelf bepaal waar ik mijn tijd aan besteed. Elke dag is weer anders, elke week ziet er verschillend uit.  De ene keer trein ik van de ene kant van het land naar de andere om mijn verhaal te doen, de andere keer overleg ik met organisaties uit Gent of ben ik betrokken bij een of andere actie. Maar ik heb voldoende tijd om vrienden te zien, te sporten, te lezen en te niksen. Ik heb financieel niks te kort, en al schommelt mijn inkomen van maand tot maand, dit zorgt niet voor stress of onzekerheid.

Ik heb veel waardering gekregen. Soms onverwacht als iemand me aanspreekt omwille van een blogberichtje of als iemand na een lezing een compliment komt geven. Het feit dat 2495 mensen voor mij hebben gestemd vorig jaar is een uiting van steun voor wat ik doe en waar ik voor sta. Precies dank zij dat draagvlak kan ik nu zelfs op lokaal vlak hier en daar kleine dingen veranderen (en hopelijk ook wel grotere de komende jaren).

Ik heb enorm veel gekregen. Bijna dagelijks krijg ik suggesties van websites met interessante info, of boeken die ik zou kunnen lezen. Links van sites of ideeën om mijn voetafdruk te verkleinen. Ik deel al deze info – vooral via deze blog- en als ik terugkijk naar de 1 598 berichten die er nu opstaan is het een schatkamer geworden van goede ideeën en praktijken (vooral dank zij de vele input van anderen).

En daar bovenop heb ik het geluk te leven in een van de welvarendste regio’s ter wereld. Ik voel me veilig en gezond, ik kan als het nodig is beroep doen op uitstekende gezondheidszorg, ik kan mijn kinderen naar een prima school sturen. Ik kan vrij mijn mening uiten, heb in de buurt voldoende groen. (dit zijn zo ongeveer de basisvoorwaarden die volgens Robert en Edward Skidelsky horen bij het ‘goede leven’ – een dezer dagen schrijf ik meer over dit boek)

Soms voelt het niet goed om het zo goed te hebben terwijl er zoveel ellende en onrecht is op deze planeet. De beste remedie daarvoor is delen wat ik heb en vechten tegen het onrecht.

5 jaar LIM: de neveneffecten

Mijn persoonlijk projectje (en vooral de media-aandacht ervoor) zorgden wel voor enkele onverwachte neveneffecten. Bijvoorbeeld Lieven Scheire, zelf letterlijk een neveneffect, die me vraagt een middag mee te knutselen aan een nieuw type zonne-oven. Of het reclamebureau van Volvo dat me vraagt of ik het zie zitten om een week lang de nieuwe Volvo uit te proberen om daar dan een reclamespot van te maken. Waarbij de interesse wel afnam toen ik verklaarde bereid te zijn als ik die auto een week lang mocht laten staan en op de radio de voordelen van de fiets mocht uitleggen.

Nog zo’n vreemd geval, een evenementenbureau dat me uitnodigt op de avant-première van een nieuwe Harry Potter film. Wellicht was ik per ongeluk op een lijst van BV’s terecht gekomen. Deze uitnodiging heb ik wel aangenomen – vooral om mijn kinderen een plezier te doen – om met de plooifiets op de rode loper te kunnen rijden. Wellicht heeft geen van de vele filmfans me herkend, maar dit geheel ter zijde.

Een vraag de Mexicaanse regering om naar de klimaattop te vliegen om daar in een nevenpanel 20 minuten te spreken over mijn experiment, een vraag van Canvas om naar Brazilië te vliegen voor het programma ‘Brazilië voor beginners’. Dit soort dingen heb ik natuurlijk niet gedaan, al heb ik wel getwijfeld over de kans om het regenwoud met eigen ogen te kunnen zien – nu het er nog is.

Ik heb ook een stil vermoeden dat ik een populair thema ben bij allerhande werkjes van scholieren en studenten. Heel regelmatig krijg ik mails (of berichten via Facebook) of ik even enkele vragen wil beantwoorden voor ‘werkje’ voor school. Tientallen studenten uit verschillende opleidingen journalistiek zijn hier al langs geweest voor interviews in geschreven, auditieve of visuele vorm. Vandaag komen er trouwens ook enkele langs van Narafi uit Brussel.

Goede doelen en niet-gouvernementele organisaties vinden me ook wel als ze ergens een ‘gezicht’ of wat steun zoeken. En aangezien ik daar meestal ja op zeg heb ik meegewerkt aan acties van Velt, Ello-Mobile, de Sea-first foundation, Natuurpunt, 11-11-11, Kleur Bekennen, New-B, Eva, Gents-Milieu Front, Broederlijk Delen, Week van de Amateurkunsten, OKRA en vele anderen.

Een absoluut hoogtepunt was natuurlijk het telefoontje van Nathalie Meskens (toen ze nog helemaal niet zo bekend was als vandaag) om eens met haar collega actrices mee te denken over een toneelstuk over voeding en reizen. Daarvoor alleen al zou een mens (of althans zeker een man) Low Impact willen worden. Voor de televisielozen; Nathalie is de dame helemaal links.

5 jaar LIM, de boer op

De eerste vraag voor een lezing kreeg ik van JNM, ze hadden een zomerweekend eind juli 2008 en vonden het wel een goed idee om daarvoor de Low Impact Man uit te nodigen. Ik weet nog dat we toen buiten in het gras zaten en ik een hele reeks vragen kreeg van een dertigtal enthousiaste jongeren. Het was best een interessante babbel, zeker voor mij, en ik naar ik mag hopen ook voor het publiek.

De stormloop begon echter na de uitzending van de LIM reeks op Canvas. Scholen, milieuraden, verenigingen en bedrijven namen contact met me op om mijn verhaal te komen vertellen. In 2009 ging het over 74 lezingen waaronder enkele in Amsterdam. De meest bijzondere vraag kwam echter van Dimitri Leue (ook wel bekend van zijn Don Kyoto voorstelling). Hij vroeg me om mee te spelen in een ecologische theatervoorstelling. Voor de duidelijkheid, ik was vanaf 1 november 2009 terug deeltijds aan de slag bij Ecolife.

Zijn vraag was om in februari en maart 2009 twee voltijds mee te repeteren, samen met Jonas Van Geel en Toon Offeciers, en dan in de periode september-november mee op tournee te gaan. Het feit dat ik geen serieuze theaterervaring had was voor Dimitri geen bezwaar en na overleg met Ecolife heb ik toen beslist om de sprong te wagen. Daarvoor opnieuw stopte ik twee maanden met werken, en sprak af om vanaf 1 september er helemaal mee stoppen. Want ik kon niet blijven komen en gaan natuurlijk.

De twee repetitiemaanden waren ongetwijfeld een van de boeiendste van de voorbij vijf jaar. Dagelijks met de trein naar Antwerpen om daar bij Rataplan te repeteren met 3 prettig gestoorde hypercreatieve collega’s. Mijn rol was om ervoor te zorgen dat de voorstelling zo ecologisch mogelijk zou zijn en tijdens het stuk de nodige inhoud te brengen over de ecologische kwesties.  Om de tournee te kunnen doen op koolzaadolie gingen we zelfs ons eigen koolzaad zaaien (nuja) in de Westhoek.

Uiteindelijk zijn er 55 voorstellingen gespeeld tijdens een kleine drie maanden, en heb ik op die manier toch heel wat Vlaamse Culturele Centra leren kennen. Het is niet makkelijk te beschrijven hoe intensief zo’n tournee is, maar uren hebben we zitten kaarten (terwijl we met energiefietsen de batterijen voor de voorstelling moesten opladen), uren hebben we in de bestelwagen gelachen en gepraat, en voor de voorstellingen was er steeds een voetbalwedstrijdje.

Het is ook deze ervaring die ervoor gezorgd heeft dat ik een tijdje later gestart ben met de Low Impact Man show, om zo nog een tweede keer de Culturele Centra te kunnen bezoeken. Wat lezingen betreft is het aantal blijven toenemen – al dacht ik zelf dat na de uitzendingen de interesse wel zou afnemen. Voor zover ik de tel heb correct heb bijgehouden heb ik sinds de voorbije vijf jaar 594 keren het publiek heb toegesproken in verschillende vormen en bevonden zich 52 725 mensen in het publiek. Bij deze, een bedankje als je daar zelf ooit bij was. Zoals al eerder vermeld zal het aantal lezingen in de toekomst wat verminderen, maar wees gerust, de mensheid is nog niet van mij af.

5 jaar LIM: de start

1 mei 2008. Het begin van een avontuur waar ik nog regelmatig met verbazing naar terugkijk. Het was de start van een half jaar loopbaanonderbreking, en omdat 6 maanden niksen niet mijn ding is wou ik er een ‘projectje’ van maken. Na jarenlang werken rond de Ecologische Voetafdruk bij Ecolife leek het me een interessant experiment om te onderzoeken of het mogelijk is om te leven binnen de grenzen van 1 planeet. Dat wil zeggen; met een milieu-impact die zowat 75% kleiner is dan die van de gemiddelde Belg.

Omdat een jaar eerder Colin Beavan zijn project als No Impact Man was gestart dacht ik dat de naam Low Impact Man misschien wel geschikt was. Mijn plan was simpel, een jaar lang leven met een zo klein mogelijke voetafdruk. De eerste zes maanden tijdens de loopbaanonderbreking, de volgende zes maanden in combinatie met werken. Ik zou een blog starten over mijn project en mijn stille hoop was ook om in die eerste periode misschien een boek te kunnen schrijven over ecologisch leven.

Natuurlijk wisten wel wat mensen over mijn plan, waaronder enkele medewerkers van de VRT waarmee ik samengewerkt had aan de reeks ‘Iedereen Eco’. Ze hadden bij Canvas net wat geld van Hilde Crevits gekregen en zochten naar een idee om een programma rond milieu te maken. Zo kwamen ze bij mij terecht en maakten we de eerste afspraken over wat later het programma ‘Low Impact Man’ zou worden.

Enkele dagen voor de start van mijn project kreeg ik een telefoontje van de Morgen met vraag of ze een interview konden krijgen. Dat vond ik prima, al schrok ik even toen op die 30ste april meteen twee volle pagina’s verschenen.

Toen zat het spel op de wagen. Ik moest meteen naar Peeters en Pichal en op het startfeestje van 1 mei waren TV ploegen van Canvas, Karrewiet en Energy.tv, naast journalisten van Radio 2 en het Nieuwsblad. De volgende dagen kwam het VTM journaal langs, was ik op Studio Brussel, Radio Nostalgie en Q-muziek, met op zondag nog de Zevende dag. En dan ben ik ongeveer gestopt om de media-belangstelling bij te houden.

Ik het altijd wat absurd gevonden dat er zoveel aandacht was voor iemand die met zijn kinderen gewoon ecologisch probeert te leven. Er zijn tenslotte nog heel wat mensen die leven met een extreem kleine ecologische voetafdruk. Ik vermoed dat het de combinatie is van een interessant idee met de juiste tijdsgeest en het toevallige feit dat Canvas net wat subsidies kreeg en bij mij terecht kwam. Dit gaf me ook een kans – en een verantwoordelijkheid- om daar iets zinvol mee te doen.

De voorbije vijf jaar hebben mijn leven helemaal veranderd, en de volgende dagen ga ik hier wat terugkijken op deze periode. Met anekdotes, cijfers, reacties en overpeinzingen.

Hier kan je nog eens het filmpje bekijken van de start van dit experiment. De cijfers van de voetafdruk zijn ondertussen wel al wat verouderd.

boek, boeken, geboekt

Gisteren op het Groene boek was de verleiding weer groot. Je kon er tussen de lezingen en debatten door rondneuzen tussen de interessante boeken rond sociale en ecologische thema’s. Ik heb mezelf voorgenomen om zo veel mogelijk te weerstaan aan de verleiding, wat maar met mate gelukt is. Je kan hier de volgende weken dan weer wat boekbesprekingen verwachten.

Maar graag vandaag wat aandacht voor boeken die minder in de picture komen.

‘Vos Eenoog doet niet meer mee‘ is een (voor-)leesboek voor jong en oud. Zeven dierenverhalen waar de het vooral voor het zeggen mensen amper aan bod komen, en waar een leeuw besluit om vegetariër te worden. Alle info kan je hier vinden.

Een boek van een andere aard is het ‘wandelboek’ van Nick Meyen. De titel is ‘wandelen met Flora’ en het gaat over een wandeling van twee mensen met hun tweejarige dochter de Pyreneeën. Op vraag van de auteur heb ik daarvoor volgende quote aangeleverd:

De omwentelingen waar we voor staan zullen zich niet enkel afspelen op vlak van energievoorziening, financiële systemen en voedselproductie. Minstens even belangrijk zijn de veranderingen in ons bewustzijn, in onze relatie met anderen, onze relatie met de natuur. Ik ben ervan overtuigt dat het opnieuw voelen van verbondenheid met het ecosysteem waarin we leven cruciaal zal zijn om een nieuw evenwicht te vinden. Tijd doorbrengen in de natuur, wandelen met onze kinderen zou wel eens even belangrijk kunnen zijn als het verkleinen van onze ecologische impact. Daarom hoop ik dat veel mensen geïnspireerd geraken door de beelden en gedachten uit dit boek

Wie zicht verder wil verdiepen in wondere wereld van wandelen en natuur en kinderen kan zich verdiepen in het werk van  Richard Louv . En wat natuureducatie integreren in het onderwijs betreft kan je meer vinden bij David Selby. Van het boek van Nick is er ook een facebookpagina met een filmpje enzo.