uitgestelde koffie

De volgende keer dat ik iets ga drinken in een café ga ik alvast informeren of ze ook uitgestelde koffie hebben. Het is een idee dat gisteren plots overal opdook in de media. Het concept zou ontstaan zijn in Napels en gaat er van uit dat je naast het drankje dat je voor jezelf bestelt, je  er nog eentje (of meer) extra betaalt. Deze drink je echter niet op, maar is dan voor daklozen of mensen met weinig centen die komen informeren of er een ‘uitgestelde koffie’ is. Alweer een nieuwe vorm van ‘delen’.

Je weet dus niet zelf aan wie je een koffie schenkt, en de drinker van de uitgestelde koffie weet ook niet van wij hij of zij het drankje heeft gekregen. Het model vertrekt van vertrouwen in de bar (die de uitgestelde koffie ook daadwerkelijk gaat weggeven), en kan ook toegepast worden in restaurants. Er zit wel een caritatief kantje aan en dit lost uiteraard de structurele problemen van de toenemende armoede niet op, al kan het aan de andere kant geen kwaad om wat generositeit te tonen.

Het is dus afwachten of het idee na Italië en Nederland nu ook hier ingang zal vinden. Het lijkt me wel iets om hier daar horeca zaken te zien met aan hun deur een bordje “hier uitgestelde koffie te verkrijgen”.

Een volgende stap is dan om niet alleen een koffie te delen, maar misschien ook eens het gesprek aan te gaan met mensen die het niet zo makkelijk hebben. Zou wel eens heel boeiend kunnen zijn.

alles is politiek

Goed nieuws voor wie het politieke nieuws (of de propaganda) op mijn blog wat beu geraakt. (je kan het nu trouwens gewoon in de krant lezen) Vanaf heden besteed ik terug aandacht aan andere aspecten van het low impact leven. Want werken aan de wereld kan gelukkig ook op vele andere manieren. Wie zich daarvoor wil engageren krijgt kansen genoeg. Als we gewoon eens kijken naar de komende dagen dan is heel wat te doen.

Vandaag is het bijvoorbeeld werelddag van Verzet tegen Armoede. Jammer genoeg stellen we vast dat in eigen land de armoede groeit en steeds meer mensen treft. Verontwaardiging hierover is een eerste stap maar er zal vooral gekozen moeten worden voor een structurele aanpak (die dan wel weer van politieke keuzes zal afhangen).

Donderdag 18 oktober is er nieuwe editie van Zuiddag, waarbij duizenden jongeren een dag zullen werken ten voordele van projecten in Venezuela. Want ook wereldwijd neemt de armoede toe. Dit jaar doet ook dochter Marieke mee (waar ik natuurlijk trots op ben). Over geëngageerde jongeren gesproken, vrijdag is het dan weer dag van de jeugdbeweging. Dergelijke beweging zijn niet te onderschatten als het gaat over opbouw van de gemeenschap en engagement. Dus ben ik ook trots op zoon Adam die meedoet met deze dag.

Op zaterdag 20 oktober in Gent is er de voorstelling van de film ‘Muffin Man’. Ik mag daarbij de inleiding verzorgen, en naast een oproep voor – jawel – vormen van burgerlijke actie zoals die van Steven De Geynst wil ik het zeker hebben over de mogelijkheden van lokale besturen om zelf een strategie te ontwikkelen rond voedselverspilling.

Graag vermeld ik ook nog het transitiefestival op 26 oktober in de Vooruit in Gent. Een unieke dag voor het brede publiek waar je kan zien wat er allemaal aan het gebeuren is. Zelf ben ik er ook met de transitiegroep Gent, Green Track en het Ministerie van Ideeën. De vele initiatieven die je op het festival kan leren kennen zijn de voorbode van de veranderingen waar we voor staan, en dus een aanrader voor vers verkozen politici.

Dus ja, politiek heeft met veel meer te maken dan met partijen en gemeenteraden. Het gaat over vele keuze die je dagelijks maakt, in de winkel, op het werk, in de bank, in je buurt, je vereniging, je engagement. Toch wel een leuke gedachte dat je op die manier elke dag je democratische rechten kan gebruiken.

 

voor Parwais Sangari

Zo, Marieke is net vertrokken voor een werkkamp in Frankrijk en Adam is nog de rest van de week in de Ardennen met zijn scoutsgroep.  Als ouder kan ik daarbij heel gerust zijn dat hun kampen op veilige manier zullen verlopen.

Terwijl ik dit schrijf zit Parwais Sangari op een vliegtuig naar Kaboel. De jongen is nauwelijks drie jaar ouder dan Marieke en is als 16-jarige in België aangekomen, nadat zijn vader is vermoord in Afghanistan. Zijn aanvraag tot erkenning als vluchteling is na vier jaar afgewezen dus moet hij terug. Het commissariaat voor de Vluchtelingen zegt dat er geen redenen zijn om Kaboel als onveilig te beschouwen! Parwais sprak ondertussen goed Nederlands, en had een job als lasser. Een knelpunt beroep trouwens, we zullen hem nog missen.

Wat in de hele discussie over asiel en migratie nauwelijks aan bod komt is het grote verhaal. Hoe komt het dat er geweld is in landen als Afghanistan? Hoe komt het dat er zulke immense verschillen zijn tussen rijke en arme landen? Hoe komt het dat vaak de landen met veel grondstoffen (denk maar aan Nigeria, Congo) de grootste armoede cijfers hebben? Hoe komt het dat wij wel, als we op pensioen zijn bijvoorbeeld, massaal kunnen gaan wonen naar warme landen? Hoe komt het dat we in onze eigen geschiedenis ook golven hebben gekend waarbij mensen uit de armoede wegvluchten op zich te vestigen in bvb de Verenigde Staten, en we nu andere mensen ditzelfde recht ontzeggen? Hoe komt het dat we hier denken dat er niemand meer bij kan,  terwijl de landen die de grootste groepen vluchtelingen opvangen de armste landen zijn? Hoe komt het dat wij de beste gronden mogen inpikken in het Zuiden voor ons veevoer, bloemen, boontjes en tabak en dan verwonderd zijn dat boeren daar geen inkomen meer kunnen verwerven? Hoe komt het dat we denken dat we met wetten mensen gaan kunnen tegenhouden als de groep mannen en vrouwen die geen toekomstperspectief hebben elke dag groeit? Hoe komt het dat we liever energie stoppen in het tegenhouden van klimaatvluchtelingen dan écht iets te doen aan de opwarming van de aarde? Veel vragen die jammer genoeg te weinig aan bod komen.

Op de kaart van deze website kan je zien hoe de vluchtelingen verspreid zijn op de wereld. De site bevat nog een aantal kaarten en gegevens die duidelijk maken dat ook wat dit verhaal betreft we maar een zeer beperkt beeld van de realiteit te zien krijgen.

Dus de mensen die klagen over de regen, of het toch maar niks vinden dat ze moeten betalen voor vuilniszakken kunnen maar best beseffen dat miljoenen mensen andere zorgen aan hun hoofd hebben. We hebben er alle belang bij te beseffen dat dit ook onze problemen zijn.

 

 

17 juni 2034: de grote reis

Vandaag voel ik me opgewonden als een jong veulen. Binnen een uurtje vertrekken we naar Oostende om daar op de boot te stappen naar Cartagena (Colombia). Het is al dertig jaar geleden dat ik een grote reis heb gemaakt en het was een oude droom om nog eens naar Latijns-Amerika terug te keren. Ik ga trouwens niet alleen, Marieke en Klaas zijn ook mee. Marieke heeft drie maanden vrij genomen en in het onderwijs worden dergelijke lange reizen sterk aangemoedigd. Klaas is nu vijftien en zal achteraf wel in de klas een heel project over zijn reis moeten uitwerken, zodat zijn klasgenoten mee kunnen genieten van zijn ervaringen. Voor Gert-Jan was het wat moeilijk om mee te gaan omwille van zijn werk, dus die blijft thuis.

We gaan met een redelijk klein vrachtschip, er zullen zo’n 60 passagiers meevaren en daarnaast zit er in het ruim een lading derde generatie warmtepompen van Daikin.  Bij de terugreis zal de boot – naast de passagiers – vooral bananen en cacao meebrengen. Hoewel de internationale handel fel is verminderd is die niet stilgevallen. We zullen 12 tot 15 dagen op de boot zitten, een beetje afhankelijk van de wind. Want het vrachtschip is uitgerust met zeilen om zo weinig mogelijk biodiesel te gebruiken.

De overtocht is niet goedkoop (ook omwille van de klimaattaks), maar je krijgt korting als je een paar uur per dag bepaalde taken uitvoert. Zo gaat Klaas elke dag twee uur meehelpen in de keuken en Marieke werkt mee in de onderhoudsploeg. Ze zal dus in de machinekamer mee te motoren onderhouden. Ik wou zelf ook wel iets doen, maar mijn kinderen drongen er op aan dat ik van deze reis zou genieten. Om het simpel te zeggen, ze hebben met gewoon verboden om klusjes te doen onderweg.

Dus zal ik veel tijd hebben, ik heb een hele (digitale) bibliotheek mee en enkele lege schriften. Het lijkt me een goede gelegenheid om eens terug te kijken op mijn leven. Ik ben tenslotte 74 en mijn lichaam wil niet altijd meer mee. Op de boot is er elke dag een uurtje internettoegang via satelliet zodat mijn lezers toch regelmatig nog een stand van zaken kan doorsturen.

Eenmaal we in Cartagena zijn gaan we verder met de trein langs de kust naar Quito (een reis van 2 dagen), dan blijven we een drietal weken in Ecuador. Een van de reisdoelen is Guasuntos. In januari 1997 ben ik daar geweest en heeft Marieke, die toen iets meer dan een jaar was, haar eerste stapjes gezet. We verwachten niet direct nog mensen terug te zien uit die periode, maar je weet maar nooit natuurlijk.

De uiteindelijk bedoeling is om dan via Peru in Bolivia te raken. Het zal nog een flinke trip zijn met bussen en treinen. Toch wil ik nog een keer terug naar de plaatsen die in ’87 zo’n diepe indruk op mij hebben gemaakt. De mijnwerkers in hun kartonnen huisjes op de gure Altiplano, de jeugdige actievoerders in Cochabamba, de boeren in Potosi. Het zijn die ontmoetingen die me als 27 jarige jongeman hebben gemaakt tot wie ik nu nog ben. Het contrast met de rijkdom in mijn zorgeloze jonge jaren kon niet groter zijn. Toen is me duidelijk geworden dan het probleem niet enkel armoede was, maar ook onze rijkdom.

Ik merk dat als ik hierover begin te schrijven, ik moeilijk te stoppen ben. Maar Klaas komt de kamer binnengestormd, ‘komaan opa, we moeten vertrekken onze trien naar Oostende wacht niet’.

wordt niet te rijk!

Goed gevulde dag vandaag. Net een gesprek gehad met een topman van een groot bedrijf  in Antwerpen over een droom om de wereld te veranderen. (sorry, ik kan er nu niks meer over zeggen…maar als er concreet nieuws is kan je het hier als eerste lezen).

Dan naar huis om een ploeg te ontvangen van de RTBF, ze maken een programma over ‘simplicité volontaire’ en komen ook bij mij terecht. Daarna naar de Kouter in Gent om over hete kolen te lopen in kader van een actie van Netwerk Vlaanderen. Bedoeling is om het investeringsbeleid van de grote banken aan de kaak te stellen.

Wie wil weten wat het beroep ‘Low Impact Man’ trouwens  inhoudt, hier een overzichtje van wat ik aan het doen ben tegenwoordig. Voorbereidingen van de Low Impact zone op het Dranouter festival inclusief tweede Belgisch kampioenschap energiefietsen.  Werken aan een vormingspakket voor TransitieNetwerk Vlaanderen.  Schrijven aan het Low Impact boek voor kinderen. Dat moet begin september klaar zijn, dus onze teksten moeten binnen zijn einde juni. (Ter opwarming, een van de mooie illustraties van het boek, gemaakt door Tinne Van den Bossche).

Tussendoor zijn er dan nog lezingen en workshops, zoals morgen op de Low Impact Day in Antwerpen. Regelmatig trainen voor de marathon van 20 juni. Dan zitten er nog wat projecten in de pijplijn o.a. met de theatersector, het huis van Alyn en de stad Gent.

Tussendoor is er  een verkiezingscampagne bezig  met nu de voorbereiding van de tweede golf van de  Low Impact campagne met nieuwe affiches en een filmpje!

Tot slot nog dit; ik kreeg een uitgebreide mail van Alexa (uit Wallonië) die vond dat we wat meer de nadruk moeten leggen op het feit dat mensen in armoede een kleinere voetafdruk hebben. Want uit onderzoek blijkt inderdaad: hoe rijker iemand wordt hoe groter de ecologische voetafdruk. Dit is natuurlijk geen pleidooi om nog meer armen te hebben (in dit land gaat het al over 15% van de bevolking).  Maar ook een persoonlijk aandachtspunt. Ik ben wel met van alles en nog wat bezig maar wil zeker niet te rijk worden. (met 1 500 euro netto per maand kom is mooi toe).  Als ik hoor dat een Senator meer dan 5 000 euro netto verdient lijkt me dat geen goede zaak. Nog iets om op te nemen in mijn programma…

dag van de armoede

Enkele dagen geleden was ik met de kinderen aan het praten over geld en rijkdom. Adam dacht dat het wel een goed idee zou zijn om een job te zoeken waar ik meer zou verdienen, “want dan kunnen we veel meer kopen en doen”. Op zich geen abnormale vraag van een elfjarige jongen. Ik ben meteen naar de onderstaande website gegaan om samen met hen te kijken hoe rijk we nu echt zijn. Toen bleek dat ik met een maandinkomen van 1500 euro bij de rijkste 10% van de wereldbevolking hoor was hun reactie helemaal anders. “Als het zo zit, dan hebben we wel genoeg”. Op dezelfde site konden we trouwens zien dat er 450 miljoen mensen zijn die moeten rondkomen met minder dan het zakgeld dat Marieke krijgt. Bekijk hier zelf hoe rijk je bent.

Vandaag is het dus opnieuw de internationale dag van de armoede.  Net zoals zoveel zaken tegenwoordig is ook de armoede ‘geglobaliseerd’. Je treft overal armoede aan. In ons eigen land, een van de rijkste landen van de wereld leeft 10% van de mensen in armoede. En het cijfer neemt toe. In Europa zijn er bijna 80 miljoen armen, in de Verenigde Staten meer dan 36 miljoen. Wereldwijd spreken we over 1,3 miljard armen, mensen die moeten rondkomen met minder dan 1 euro per dag. (ter info, aan een hond of kat hier bij ons wordt meer besteed).

De ecologische problemen die er nu aan komen zullen het aantal armen nog laten toenemen. Klimaatverandering, stijgende voedselprijzen, verlies aan biodiversiteit. We zullen de rekening moeten betalen en zoals steeds zal die rekening doorgeschoven worden naar de armsten.  Daarom is het klimaatprobleem ook en vooral ook een sociaal probleem.

De tip van de week is dus: wordt niet te rijk!  (en zeker niet schandalig rijk) want dat is niet goed voor je ecologische voetafdruk.

Blog Action Day 2008 Poverty

Vandaag zullen duizenden bloggers overal in de wereld aandacht besteden aan de armoedeproblematiek. Bedoeling is om op die manier de aandacht van het brede publiek te richten op dit zeer belangrijke thema. De bijdragen zijn o.a. hier en op MO* te vinden.
 
Verklein je Ecologische Voetafdruk

Als er armoede is, dan komt het omdat de rijkdom slecht verdeeld is. De Ecologische Voetafdruk toont ons op welke manier dit gebeurt. Als we de beschikbare bioproductieve grond van deze planeet verdelen over alle aardbewoners dan is er 1,6 hectare beschikbaar voor elk van ons. Dit zou genoeg moeten zijn om een huis te bouwen, voedsel, hout en katoen te kweken en ook ons afval en de CO2 emissies van ons energiegebruik te absorberen. Maar de realiteit toont dat de verdeling erg ongelijk is. In de Verenigde Staten is de gemiddelde voetafdruk bijna 10 hectaren, in Europa iets meer dan 5 hectaren, in Azië gaat het over 1,3 hectaren, in Afrika over 1,2. Als mensen in Malawi en Peru moeten overleven met een voetafdruk van minder dan 1 hectare is dit omdat er andere mensen (vooral in de rijke landen) een te groot stuk innemen van wat er beschikbaar is. We moeten niet enkel vechten tegen armoede, maar misschien nog meer tegen rijkdom.

Veel mensen vragen zich af of het mogelijk is om een goed leven te met een kleine voetafdruk. Dit is nu net waar ik de voorbije zes maanden mee bezig ben. Ik koop niks nieuw (enkel tweedehands), eet geen vlees en vis meer, ik gebruik regenwater voor het toilet, ik gebruik het openbaar vervoer en de fiets voor mijn verplaatsingen, ik eet lokale en seizoensgebonden producten, ik vermijd verpakking, gebruik zo weinig mogelijk elektriciteit en isoleer mijn huis. En ja, ik heb nog steeds een comfortabel (niet luxueus) en gezond leven, samen met mijn kinderen. En ja, ik merk dat er nog meer mensen zijn die kiezen voor een dergelijke levensstijl.

Een goed startpunt dus om armoede te bestrijden is dus ruimte maken voor andere mensen en je eigen ecologische voetafdruk verkleinen. Meer info op globalfootprintnetwork Wil je weten hoe rijk je bent ga dan even naar globalrichlist

Subscribe to Lowimpactman’s Weblog by Email