aan de grote klok

Ik heb het eerder al gemeld, als burger (met veel tijd) kan je alle vergaderingen die we in de gemeenteraad of de commissies houden achteraf opnieuw beluisteren. Daarnaast wordt van de vergaderingen een verslag gemaakt. En soms is zo’n verslag behoorlijk gedetailleerd. Neem onderstaand fragment uit het verslag van de commissie van 16 april, waar het nieuwe reglement rond herbruikbare luiers aan bod is gekomen.

9. Stedelijk subsidiereglement voor de aankoop van herbruikbare luiers. — Goedkeuring (2013_GR_00511)

Raadslid Steven Vromman wijst er als ervaringsdeskundige op dat het reglement zegt dat ‘luiers die voor verschillende kinderen binnen hetzelfde gezin gebruikt worden, worden niet als tweedehandsluiers beschouwd’ en wijst erop dat gezien de soms ingewikkelde moderne gezinssamenstellingen hier  misschien meer duiding nodig is.

Schepen Tine Heyse geeft toe dat er misschien wat uitleg bij tweedehands kan en dat dit nog eens goed bekeken moet worden en dit misschien op een eenvoudiger manier omschreven kan worden.

Voorzitter Riebbels vraagt of de heer Vromman zelf een suggestie heeft als ervaringsdeskundige.

Raadslid Vromman bekent geen ervaringsdeskundige te zijn in ingewikkelde gezinnen.

 Afspraak. De bepaling ivm gezinnen en tweedehands luiers wordt nader bekeken.

Het hoeft dus niet altijd saai te zijn. Zo hebben we gisteren een uitgebreide discussie gehad op de commissie cultuur over het feit dat bij de voorbije 1 mei festiviteiten ‘de internationale’ is gespeeld door de stadsbeiaardier.

Zowel NV-A als het Belang hadden toch vragen over het politiek karakter hiervan en of het wel gepast is zo’n lied te spelen op kosten van de stad. Wat dan weer aanleiding gaf tot boeiende kwesties over welke liederen dan al of niet vertolkt zouden kunnen en mogen worden. Ongetwijfeld een thema waar vele Gentenaars wakker van liggen (let op de woordspeling).

Op de banken van Groen vroegen we ons meteen af welk lied wij dan wel eens willen laten spelen op die beiaard. Misschien ‘laat ons een bloem’ van Louis Neefs, of ‘vluchten kan niet meer ‘ van Frans Halsema. Of misschien toch ‘Its not easy being Green‘ door Kermit de kikker.

gezocht: M/V voor verandering

Terwijl mijn eerste slaplantjes op de vensterbank al flink aan het groeien zijn, zijn de kinderen begonnen aan een weekje logeren bij vriendjes, weekends met scouts en cursussen speelpleinmonitor. Ik zal ze dus niet vaak zien deze vakantieweek. Wat maakt dat er tijd is om met wat andere zaken bezig te zijn. Verder werken aan ’2019′ bijvoorbeeld, het theaterstuk voor kinderen, waarvan ik kan melden dan Jill Peeters en Nic Balthazar zich hebben geëngageerd om meter en peter te zijn van het project. De première is voorzien op 16 oktober in Antwerpen.

Ook officieel is de opstart van GREENTRACK, een initiatief van de stad Gent en een aantal Gentse kunstorganisaties. De bedoeling van Greentrack is initiatieven nemen om de Gentse kunstensector te ondersteunen in een transitie naar een duurzame en olie-onafhankelijke manier van werken. Een ambitieus project waaraan ik  zal mee werken de volgende maanden (jaren). Bij de volgende editie van Couleur Café doe ik mee met het opzetten van een eco-dorp met allerlei low-tech oplossingen, en ook voor Dranouter 2012 zitten groene ideeën in de pijplijn.

Nog een nieuwtje, het eerste LIM boek krijgt een tweede druk. De 4000 exemplaren zijn de deur uit en omdat Okra de volgende jaren intensief rond milieu gaat werken is beslist een goedkope (en geactualiseerde) versie van het boek uit te brengen. Samen met Okra zal ik trouwens nog een aantal initiatieven uitwerken om de 55plussers aan het Limmen te krijgen.

Ik ben er soms nog verbaasd over hoe het LIM-winkeltje blijft draaien. Ik dacht dat na de uitzendingen op TV de vraag naar lezingen en andere zaken wel stilaan zou uitdoven, maar het tegendeel is waar. Het is een beetje cynisch natuurlijk, maar hoe slechter het gaat met de wereld, hoe meer vragen ik krijg…  Dit is ook goed nieuws natuurlijk, want zelfs al krijgt het thema in de media minder aandacht, meer en meer mensen, organisaties en bedrijven beseffen dat radicale veranderingen nodig zijn, en dus gaan ze op zoek naar inspiratie en oplossingen.

Dus voor wie op zoek is naar een zinvolle job, volgens mij is er nog een groot potentieel voor ecocoaches, transitie-adviseurs, procesbegeleiders, dakboerinnen, eco-comedians, groene energiespecialisten, wijkontwikkelaars, fietsherstellers, transitie-kunstenaars, overlevings-begeleiders, herstellers van alles en nog wat, low-impact reisbureaus, olie-afkick specialisten, bioboeren, isolatiewerkers,  bedenkers van dingen die nog niet bestaan, verhalenvertellers, champignonkwekers, optimisten en verbinding-herstellers.  Waar je hiervoor kan solliciteren is niet duidelijk, maar je kan er gewoon aan beginnen. En op een dag is het je job.

dagje Eco-kunst

Vandaag was ik erbij op het de reflectie en actiedag  ’van denken naar doen’ in het Stuk in Leuven. Actoren uit zowel de kunstensector als het brede socio-culturele veld kwamen samen om na te denken over de rol van de sector in de noodzakelijke transitie naar een meer duurzame en rechtvaardige samenleving. Met meer dan 200 mensen in elk geval een grote opkomst van een heterogene groep, wat op zich al hoopgevend is.

Eerst kwam de introductie van Peter Tom Jones over het de ernst van het klimaat-probleem en het belang een bottom-up benadering van Transitie (ook al omdat hij kon melden wat iedereen al ongeveer wist, de klimaattop in Durban zal opnieuw geen akkoord opleveren). De presentatie van Peter Tom, met weer wat nieuwe cijfers en rapporten kan je trouwens hier bekijken. Daarna kwam Guy Gypens van het kaaitheater een visie tekst voorstellen over de mogelijke rol van de kunstensector met een aantal doelstellingen voor de volgende jaren. Dan waren er tien workshops waarin goede praktijken werden voorgesteld. Eentje ervan is het ‘Jonge Sla’ project waar ik zelf ook aan meewerk. Via dit project bieden we een hele reeks instrumenten en methodieken aan om de kunstensector te ondersteunen in de zoektocht naar een meer duurzame kunstenpraktijk.

Na de middag waren er dan een hele reeks workshops rond diverse onderwerpen. Naast de klassieke thema’s voor de kunstensector zoals mobiliteit, verlichting en materiaalgebruik voor decors, was er ook een interessante groep rond communicatie. In feite begon de groep over communicatie maar eindigde in een gesprek over innerlijke transitie en zingeving.  De vraag was een beetje hoe zorgen we ervoor dat iedereen de klik gaat maken en zijn/haar gedrag gaat afstemmen op de ecologische uitdagingen waarvoor we staan. Welk nieuw verhaal kunnen we gaan vertellen om iedereen mee te krijgen?

Gaandeweg het gesprek is echter duidelijk geworden dat deze ‘missionering’ ook niet werkt. Je kan mensen niet ‘dwingen’ tot ander gedrag met rationale argumenten, maar ook niet met doemscenario’s en zelfs financiële straffen of beloningen lijken nauwelijks te helpen. En dus ging het gesprek meer en meer over innerlijke verandering en verbondenheid. We zullen niet 1 verhaal moeten vertellen, maar iedereen kan zijn eigen verhaal vertellen. En als we willen dat de anderen (de vervuilende consumenten met hun grote 4×4  bijvoorbeeld) naar ons luisteren zullen wij eerst naar hen moeten luisteren.  Andere kernbegrippen die naar boven kwamen waren verbondenheid en verbinding maken. Samen een verhaal maken over het ‘goede leven’ én beseffen dat we dit enkel samen kunnen doen.

Klinkt misschien een beetje wollig, maar naar mijn gevoel is dit wel de doorbraak die we nodig hebben. Naast nadenken over zuinig LED-verlichting en transport met een koolzaadvrachtwagens zijn dit het soort gesprekken die we overal moeten voeren om tot verandering te komen. Thuis aan de keukentafel, evengoed aan het koffie-machien op het werk of in de wachtrij aan de supermarkt. Een boeiende uitdaging. Tot slot nog een uitspraak die viel: ‘iedereen is een kunstenaar’. Aan de slag dus maar zou ik zeggen.

Fotoshoot

Gisteren is mijn woonkamer even omgevormd tot een fotostudio. (met als gevolg een tijdelijke toename van het elektriciteitsverbruik) Fotograaf Piet kwam langs om een foto te maken die moet dienen voor de promotie van de Low Impact Man theatertournee. Deze tournee start in september is nog een stapje om nog meer mensen te bereiken (met als uiteindelijk doel: het sportpaleis natuurlijk).

Het nieuwe programma breng ik samen met een saxofonist en moet een combinatie worden van eco-codemy, muziek en samenzang, interactieve spelletjes met het publiek, sterke beelden en cijfers, nieuwe inzichten en een warme oproep om aan zelf aan de slag te gaan. Een paar stukjes ervan zijn al uitgetest op Ecopop, een volgende voorstelling komt er op 20 maart in Tilburg. Deze keer met aangepaste cijfers en grappen voor de locals…

De goesting om dit te doen heeft trouwens veel te maken met de kans die ik kreeg in het najaar 2009 om samen met Dimitri Leue een theatertournee te doen in Vlaanderen. Met 55 voorstellingen van Tegen De Lamp zijn we in zowat alle culturele centra te gast geweest.

Als ik vandaag  een culturele tip mag geven; wie de kans heeft om het nieuwe stuk van Dimitri – samen met zijn oom Warre Borgmans – te gaan bekijken moet dit zeker doen. De tournee van ‘het Lortcher syndroom’ is bijna afgelopen, maar het stuk wordt volgend jaar hernomen. Een ontroerende en grappige voorstelling over de vader-zoon relatie en over dementie. Prachtige muziek ook van Toon Offeciers. Trouwens, ook in die voorstelling kan Dimitri het niet laten om een toespeling te maken over de opwarming van de aarde. Hij zal altijd een beetje Don Kyoto blijven.