een zoethoudertje van Electrabel

Ik probeer me de scène voor te stellen. Nu al meer dan 600 klanten per dag hun contract met Electrabel opzeggen begint er toch wat ongerustheid in de rangen van het bedrijf te sluipen. Dus organiseert de baas marketing een brainstorm over de kwestie. Tien heren in maatpak moeten een oplossing bedenken.

Na wat flauwe ideeën over reclamecampagnes – het is jou energie, maar ons geld -  oppert iemand het idee om de prijzen te verlagen. De baas marketing kan met moeite zijn woede verbergen: “prijzen verlagen? dat nooit, vergeet niet dat we onze aandeelhouders een maximale winst hebben beloofd, we kunnen deze arme mensen toch niet in de kou laten staan”. Hij zich niet bewust is van zijn mooie woordspeling. “we moeten gewoon een manier vinden waardoor onze klanten met plezier veel te veel betalen.”

“Maar” oppert iemand anders “waarom zouden mensen bij ons klant blijven als de concurrenten goedkoper zijn?” “Dat is nu juist onze winstmodel; veel te veel geld vragen voor energie van reeds lang afgeschreven kerncentrales. Het geeft ons al jarenlang miljardenwinst opgeleverd, deze aanpak moeten we behouden”.  De hele tafel knikt instemmend. Terwijl een van de jonge medewerkers twee klontjes suiker in zijn koffie doet zegt hij: “we moeten gewoon onze klanten zoethouden, zodat ze zonder morren te veel blijven betalen”.

De baas reageert opgetogen: “zoethouden, dat is het juiste woord, bedankt”. En al snel vliegen de ideeën de kamer rond. We stoppen in elke brievenbus een lolly, we delen eetbare gesuikerde folders uit, of we geven de mensen zogezegd korting met chocolade muntstukken. Stilaan krijgt het idee vorm.

In alle belangrijke station zetten we een ploeg mensen die snoepzakjes uitdeelt. We steken er een foldertje bij rond energiebesparing – dat leest toch niemand- en iedereen mag dan het zakje komen vullen met echte snoepjes. We laten speciale snoepstandjes maken, huren hostessen in met blauwgestreepte pakjes. En we doen een speciale mailing naar de tandartsen, want die zullen in hun handen wrijven als we tonnen suikergoed uitdelen.

De oudste man aan tafel merkt voorzichtig op dat het wel een leuk idee is, maar dit wel een bom geld zal kosten.  “Natuurlijk” schatert de baas “meteen een goede reden om onze prijzen nog wat op te trekken, meer nog de kosten van de actie trekken we af van de belastingen”. Alom gejuich rond de tafel.

 

LAAT JE NIET ZOETHOUDEN DOOR ELECTRABEL. KIES ECHTE GROENE STROOM.

stop Electrabel

Op de radio hoorde ik al dat de regering bovenstaand spotje ongepast vindt. Het feit alleen al dat ze erop reageren toont aan hoe gevoelig het hele dossier ligt. En dat Greenpeace zijn toevlucht neemt tot zulke filmpjes is nog klein bier in vergelijking met de gigantische misleidingscampagnes die door de nucleaire sector worden opgezet (het Nucleair Forum weet je wel), die dan nog eens betaald worden met overheidsmiddelen.

Over het algemeen ben ik redelijk genuanceerd en bereid om mijn eigen standpunt te heroverwegen, maar als het over kernenergie in het algemeen en Electrabel in het bijzonder gaat kan ik me wel eens opwinden. Hoe durven deze mensen de toekomst van vele tientallen komende generaties hypothekeren om de eigen buitensporige winsten te kunnen behouden? We kunnen perfect zonder kernenergie, het is enkel een kwestie van 5 minuten politieke moed ten opzichte van een arrogante Franse multinational.

Maar visie en politieke moed zijn ver te zoeken in deze tijden. Ik durf wedden dat de regering Di Rupo straks uitpakt met een halfslachtige oplossing waarbij de keuze voor energiebesparing en hernieuwbare energie alweer wordt uitgesteld.   Ik vrees dus dat er nog veel van dit soort filmpjes nodig zullen zijn. Tenzij wij, consumenten nog massaler Electrabel de rug toekeren. Dus blijven overschakelen naar andere leveranciers! Vergelijk hier de verschillende leveranciers en kijk hier waar je echte groene stroom kan vinden.

Oja, voor mensen uit het Gentse, vanavond is er bij me thuis een transitieconcertje van Michael Holt (op hernieuwbare energie) wie er bij wil zijn is welkom.

record voor groene stroom?

 

Het ziet er naar uit dat het record van de grootste groepsaankoop in ons land binnenkort zal gebroken worden. In de provincie Oost-Vlaanderen zijn er al meer dan 50 000 kandidaten en de oproep loopt nog enkele dagen. De heisa rond Electrabel de voorbije weken zal er natuurlijk niet vreemd aan zijn.

Hoewel deze acties in elk geval goed zijn om de positie van de monopoliespeler te verzwakken is het resultaat niet perse beter voor het milieu. Want overschakelen naar de groene stroom van Essent of Nuon is nauwelijks beter dan die van Electrabel (zie de ranking van Greenpeace). Dus maar hopen dat de provincie kiest voor echte groene stroom. Wie nog wil meedoen kan inschrijven via deze link.

En voor de Antwerpenaars is er ook goed nieuws, op 1 juli start daar een nieuwe groepsaankoop. Misschien goed voor alweer een nieuw record?

consumer power?

Interessante ontwikkelingen op de energiemarkt de voorbije weken. Vooreerst een regering die een vuist maakt tegen de hoge energieprijzen, al zal er toch niet veel aan te doen zijn als de olieprijzen op de wereldmarkt opnieuw gaan stijgen door een economische opleving, een internationaal conflict of het kleiner worden van de reserves.

Maar dan de reactie van de monopoliespeler Electrabel die haar beste juristen inzet om ondanks de regeringsmaatregelen op de valreep een prijsverhoging aan te kondigen. En dan, de massale reactie van de klanten die met duizenden tegelijk hun contract met Electrabel opzeggen. Waardoor deze laatste een charme offensief inzet, en een kleine tegemoetkoming voorstelt als een groot gebaar.

Wat leren we hieruit?  Dat het dan toch mogelijk is dat consumenten een vuist kunnen maken (al is Electrabel wel heel ver is moeten gaan voor de ogen opengingen) en dat zelfs het arrogantste bedrijf klanten nodig heeft om te overleven. Anderzijds is de motivatie van 99% van de mensen de financiële winst, al vermoed ik dat er heel wat meer van de overstappers zijn die nu ook kiezen voor groene stroom.  Tenslotte is in heel het debat niet gesproken over de noodzaak van een flinke besparing op ons energieverbruik zelf. En dat is natuurlijk jammer, want zelfs al kunnen we tijdelijk de factuur even drukken,de echte energiecrisis moet nog komen. Laat ons hopen dat consumenten dan niet enkel naar de portemonnee kijken.

 

360 000 kilogram greenwashing

Mensen die me kennen weet dat ik over het algemeen een rustige mens ben. Toch kan ik af en toe eens boos worden. Bijvoorbeeld als er weer eens een auto op het fietspad staat, of er een boekje van Electrabrol in de bus zit. Ik heb namelijk 3 stickers op de brievenbus om te vermijden dat er ongeadresseerd drukwerk binnenkomt. Het lijkt er op dat de laatste tijd de bedelers in Gent zich daar steeds beter in houden.

Behalve Electrabel, die doen maar op natuurlijk. Dus kreeg ik 48 pagina’s onzin in de bus. Het boekje wordt op 4,5 miljoen exemplaren gedrukt en weegt 80 gram, tel maar uit, dat is 360 000 kilogram.  Ik heb dus gebeld naar Electrabel om uitleg te vragen. Na één keer doorverbinding kreeg ik iemand aan de lijn die zich verontschuldigde en vertelde dat dit te maken heeft met de verdeler van de blaadjes, maar “het zal niet meer gebeuren”. Aha.

Als ik het boekje van nader bekijk dan staat er dat  het verdeeld wordt via bpost !  Dus bel ik ook naar bpost. Hier duurt het wat langer om de juiste persoon aan de lijn de krijgen (ik heb de nieuwe CD van Scala nu wel gehoord). Een samenvatting van de conversaties:

Gesprek 1:

- mevrouw, ik heb ongeadresseerd drukwerk ontvangen ondanks een sticker op mijn bus, op de publicatie staat: verdeeld door Bpost.

- daar kunnen wij niks aan doen

- maar er staat op ’verdeeld door bpost’

- dat ligt dan aan de postbode, u moet het aan de postbode melden

- excuseer,  maar ik dacht dat de postbode in dienst was van de post, dan zijn jullie er toch verantwoordelijk voor dat de regels worden gerespecteerd

- ja, maar dit is geen reclame

- hoezo, het boekje staat vol publiciteit en is van een bedrijf waar ik geen klant van ben

- maar het is informatie van algemeen nut

- excuseer, het is leugenachtige informatie van een privé-bedrijf, dit wil ik niet, daarom wil ik dat ook de postbode de sticker respecteert. Zal er nu iets gebeuren?

- sorry ik kan u niet verder helpen, ik zal u doorverbinden.

Gesprek 2.

Ik leg de zaak uit. Deze keer iemand die niet probeert te ontkennen dat dit eigenlijk niet kan.

- dus u begrijpt dat het niet kan, en wat er nu gebeuren?

- wij zullen het melden aan het postkantoor van Sint-Amandsberg

- en moet iedereen dat dan individueel doen die dit boekje niet wil ontvangen?

- tja, dat weet ik niet

- gebeurt er nog iets met mijn klacht

- u krijgt een dossier nummer, als het nog eens gebeurt dan moet u ons opnieuw verwittigen.

Allez, een mondige burger zijn is niet steeds makkelijk, maar zal misschien toch wel iets opleveren. Ik heb ook de gebruikelijke klacht gestuurd naar ’milieutoezicht@gent.be’  (Gentenaars, gelieve hetzelfde te doen, als er meerdere mensen dit doen moet de stad een boete uitschrijven), en ik zal het verhaal ook eens doorspelen aan Peeters en Pichal en Inspecteur De Caluwe.

Trouwens, wie echt wil weten hoe groen Electrabel is kan hier eens kijken. En nu ben ik weer helemaal rustig