positieve actie

Nu we toch bezig zijn met andere ideeën, hier is er nog eentje. De ‘snelheidsloterij’. Er zijn ondertussen heel wat straten waarin camera’s zijn voorzien die de snelheid van chauffeurs meten en indien nodig de nummerplaat fotograferen om een boete te kunnen uitschrijven. Vanuit het principe ‘als we de daders straffen, dan houden ze er wel mee op’.

Een experiment in het Zweedse Hastighets toont aan dat het ook andersom werkt. Zo werden alle auto’s op een stukje weg gefotografeerd en kregen alle chauffeurs die zich aan de snelheidslimiet hielden een ticket voor een tombola. Gevolg, de gemiddelde snelheid op dit stuk weg ging met 22% naar beneden, en heel wat chauffeurs reageerden positief op de actie. Hier zie je hoe het in zijn werk gaat.

In Gent start er binnenkort nog een experiment rond verkeer en leefbaarheid. Er zullen drie leefstraten worden ingericht. Deze straten worden geknipt voor het autoverkeer en er komen  mobiele boompjes, moestuinen, picknicktafels en barbecues. Via bakfietsen en cargofietsen kunnen grote aankopen (gezamenlijk) georganiseerd worden, en de bewoners krijgen voor deze periode een abonnement voor het openbaar vervoer en toegang tot een deelauto.

Het project wil niet enkel de auto-mobiliteit verminderen maar ook mensen terug op straat krijgen en het contact tussen bewoners bevorderen. Het idee is gegroeid in de transitiegroep rond mobiliteit die een hele reeks interessante pistes hebben uitgewerkt in ‘de fiets van Troye’.

Het slagen en voortzetten van het project is afhankelijk van het draagvlak van de bewoners en de evaluatie. Als er voldoende enthousiasme is kan het project uitgebreid worden en nog een voorbeeld zijn van hoe met weinig middelen heel veel verandering mogelijk is.

voor een echt nieuw jaar

De mens is toch een raar beestje. We wensen elkaar eerst een goede gezondheid toe en zorgen dan meteen voor een piek van fijn stof. Want de gewoonte om elk jaar opnieuw steeds meer vuurwerk af te steken verhoogt de concentraties van dit gevaarlijke goedje met een factor 40. Het eerste uur van het nieuwe jaar is daarmee meteen het ongezondste. Daarnaast is er nog een flinke opstoot van CO2 emissies bij vuurwerk, zo lees ik op TreeHugger dat er voor 100 gram zwart buskruit 49 gram of CO2 vrij komt.  Het stadsvuurwerk in Gent was goed voor 12 000 vuurpijlen (20 000 euro), zo’n vuurpijl bevat al snel 50 gram buskruit.

Ik zal me wellicht niet populair maken als ik het vuurwerk in vraag stel, maar ik ben als gemeenteraadslid toch ook verantwoordelijk voor de gezondheid van de burgers? En we willen Gent toch echt klimaatneutraal maken? En we kunnen als creatieve en innoverende stad toch ook totaal nieuwe manieren vinden om feestjes te bouwen? In plaats van te doen wat elk stad doet (vuurwerk, kerstmarkt, ijspiste en reuzenrad) kunnen we toch veel origineler (en duurzamer) uit de hoek komen? Laat de creatieve geesten uit de stad eens een dagje brainstormen en je krijgt een heel nieuwe aanpak.

Met vuurwerk is het zoals met de schaatsbanen, winkelcentra, vliegvakanties en zovele dingen in onze wereld. Hebben we ze wel echt nodig? Of moeten we daarmee een leegte opvullen in onszelf of in onze relaties met anderen? Als je kijkt naar de toename van de hoeveelheid vuurwerk zou het ook wel eens kunnen dat de leegtes alsmaar groter worden. Of misschien is deze opstoot van vuurpijlen nog een laatste stuiptrekking van een afbrokkelende levensstijl. Net zoals de Romeinen aan de vooravond van de val hun rijk de grootste feesten organiseerden? Misschien willen we onszelf hiermee vastklampen aan het idee dat er geen vuiltje aan de lucht is. (let op de woordspeling)

Ik stel me het eindejaar binnen enkele jaren anders voor. Het zal wellicht zacht weer zijn, heel veel mensen hebben hun fiets versierd met kleine kaarsjes of led-lichtjes. Om middernacht gaan heel wat mensen rinkelend rondfietsen in de stad om elkaar een fijn jaar te wensen. De stadscomponiste schrijft een speciaal muziekstuk en iedereen die een instrument speelt doet mee.  Op straat, voor het open raam, op de bootjes op het water; overal klinkt magische muziek, terwijl de lichtgevende fietsen voor een visueel spektakel zorgen. En dan wordt het grootste dessertbuffet aller tijden georganiseerd. In plaats van in de eigen living het dessert te nemen zet iedereen een tafeltje buiten met daarop zelfgemaakte lekkernijen. Vrolijke mensen groeten elkaar, proeven van de ongeziene diversiteit van zoetigheden en heffen het glas met de buren. En dat allemaal zonder vuurwerk. Wie doet mee?

bij de politie

Het moest er eens van komen zeker? In Brussel rijden met de fiets is nu eenmaal niet zonder risico’s. Gisteren ben ik – zonder veel erg – aangereden op weg van het Centraal Station naar de Erasmus Hogeschool. Een zwarte BMW komt van rechts zonder kijken de straat ingereden. Ik kan uitwijken naar links maar de neus  van de wagen botst behoorlijk stevig tegen mijn achterwiel. Ik spring in een reflex van de fiets (dat is ook een voordeel van een plooifiets) en begeef me naar de wagen in kwestie.

De blanke goed geklede  man van middelbare leeftijd steekt verontschuldigend  zijn handen in de lucht en wil doorrijden.  Ik wordt een beetje kwaad en dwing hem om op zijn minst uit te stappen. Hij zegt nog 2 maal sorry (in het Frans) vraagt niet hoe het met mij is en zegt dat ik van links kwam dus kan hij er niks aan doen. Hij komt ook niet kijken naar mijn fiets waarvan de achtervork geplooid is en stapt weer in zijn auto. Ik maak nog snel een foto van de nummerplaat voor hij vertrokken is.

En dat alles in enkele seconden. Daar sta je dan, met een onbruikbare plooifiets, hopeloos te laat voor mijn lezing. Dus begint het het flink te regenen.

Met die lezing is het nog wel goed gekomen maar erna besluit ik meteen naar de politie te gaan om klacht in te dienen. Aan het kantoor op de Kolenmarkt is het behoorlijk druk en mag ik een formuliertje invullen en even in de wachtzaal gaan zitten. Een half uurtje later mag ik bij de officier van wacht voor de verklaring.  Als ik mijn fiets in de wachtzaal wil laten staan, suggereert een agent om die maar goed bij te houden. Je weet maar nooit, zelfs in een politiekantoor.

Veel kijk ik niet naar politieseries, maar ik het kan je verzekeren, alle clichés kloppen! Een te klein kantoor, met oude TL-lampen en een kapotte tegelvloer. Metalen kasten van voor de tweede wereldoorlog, een computer waarvan je blij mag zijn dat hij nog werkt. Een komen en gaan van collega’s met meldingen van een gestolen geldkoffertje en een overval op een winkel. Een triestige knipperende kerstversiering die wellicht is blijven hangen van vorig jaar en bekertjes met klef water. Alles klopt, behalve de knappe blonde agente die me diep in de ogen zou moeten kijken bij het verhoor. Maar Stijn, de officier van wacht doet zijn job prima. Als hij ziet dat ik in Tielt ben geboren gaat het verhoor zelfs verder in het West-Vlaams.

Maar wat ik na de verklaring vooral wil weten is wat er nu met de chauffeur in kwestie gebeurt. Wordt hij op de vingers getikt, moet hij instaan voor de schade, krijgt hij een paar uurtjes gemeenschapswerk of tenminste een GAS-boete?  Stijn zegt dat de man in kwestie met een lease auto rijdt (van KBC lease) en de verzekeringen onderling wel de schade vergoeden. Het parket komt enkel tussen als er lichamelijke schade is. De man zelf zal wellicht niks moeten betalen, geen boete, geen schade.  Toch een beetje vreemd als je bedenkt dat een tiener die een sms stuurt vanop de fiets een boete kan krijgen van 50 euro, en een manoeuvre uitvoeren dat zware lichamelijke gevolgen zou kunnen hebben ongestraft blijft.

Na een uur was ik klaar in het kantoor en kreeg ik de nodige papieren. Geen kwaad woord dus over deze mensen die in moeilijke omstandigheden hun job doen. Ik heb de fiets dezelfde avond nog binnengebracht in de fietswinkel in Gent. Daar zullen ze een bestek opmaken en dan moeten de verzekeringen beslissen over herstellen of vervangen. Ondertussen heb ik een vervangplooifiets (aan 2,5 euro per dag), uiteraard aan te rekenen aan de veroorzaker van het ongeluk. Ik ga ook nog eens informeren bij de fietsersbond – waarvan ik lid ben – of er nog iets kan gebeuren.

Accidents can happen, maar het zou op zijn minst al een stap vooruit zijn mochten alle weggebruikers  rekening houden met elkaar. In zo’n geval is ‘je suis désolé’ en doorrijden toch wat mager.

stad van de toekomst

Gisteren was het echt genieten in de stad. Je kon er voelen wat voor energie er vrij komt als de auto voor 1 dag de plaats moet ruimen voor openbaar vervoer, fiets en voeten. Het goede weer zorgde er mee voor dat er duizenden en duizenden fietsers in de stad reden. Je zou je al een beetje ongerust maken over mogelijke fiets-files als echt iedereen gaat fietsen.

Hoewel, volgende foto (waar ik zelf ook op sta) toont duidelijk hoeveel ruimte wordt ingenomen als 60 mensen zich gaan verplaatsen met verschillende vervoermiddelen.

Voor de gelegenheid heb ik dit weekend de LIM-mobiel  aangepast tot een rijdende discobar. Ook al omdat het in de campagneperiode verboden is mensen iets te geven (bvb een zelfgedraaide smoothie). Hieronder kan je enkele seconden meeluisteren naar een zelfgetrapte versie van Simon and Garfunkel. Want op de rommelmarkt kon ik enkele LP’s op de kop tikken (o.a. Bob Dylan en Tina Turner) goed om helemaal nostalgisch te worden.

Terwijl de mensen op de mobiel aan het fietsen zijn is het wel handig om een praatje te slaan over energie, de manier waarop we er nu mee omgaan en hoe we er in de toekomst zullen moeten mee omgaan. En het valt toch op dat veel mensen er vanuit gaan dat we het anders (dus met minder) zullen moeten doen in de toekomst. Het is een beetje grappig om te zien hoe federale politici hun best blijven doen om te zeggen dat er geen bevoorradingsproblemen zijn en ze de prijzen onder controle hebben terwijl veel mensen al lang beseffen dat het goedkope energieverhaal aan zijn einde komt. Misschien moeten die politici zich wat meer met de fiets onder de mensen mengen (en dat niet alleen op de jaarlijkse autoloze zondag)

Wie de tweede campagnenieuwsbrief nog niet heeft gelezen heeft kan hier klikken.

op een ander paard wedden

Dat auto’s niet echt efficiënt zijn als je de verhouding energieverbruik/prestatie gaat vergelijken wisten we al langer. Dat Volkswagen nu openlijk toegeeft dat hun auto’s een belachelijk voorbeeld zijn van ‘overkill’ bewijzen ze met deze advertentie. Het is wellicht een goede truck om bezitters van paarden te verleiden deze auto te kopen, een uiting van maatschappelijk verantwoord ondernemen kan je dit model moeilijk noemen.

Trouwens, Volkswagen doet het helemaal niet goed wat milieu betreft. Zo zal de nieuwste Golf niet uitgerust zijn met de recente benzine besparende technieken (die ze wel kennen bij VW)  en zo een derde meer CO2 uitstoten dan nodig. Je kan de achtergrond van het dossier lezen op de site van Greenpeace.

Het blijft toch een beetje vreemd hoe belangrijk de plaats is van de auto in onze manier van denken. In het debat tussen De Wever en Almaci onthou ik vooral dat Bart De Wever het bestrijden van de files (zij het met de foute plannen) belangrijker vindt dan de gezondheid van een half miljoen mensen. Tussen haakjes, ik heb veel respect voor Meyrem Almaci, een van de enige politici die niet onderuit gaat in een debat met De Wever. Als ik in Antwerpen zou wonen, ze had mijn stem.

Wat Gent betreft heb ik wel een voorstel om de rollen eens om te draaien. Misschien moeten we eens een proefproject opzetten om aan enkele oversteekplaatsen steeds groen licht te geven voor fietsers en voetgangers. Er zijn wel paaltjes voorzien met knoppen waar de automobilisten moeten op duwen om een minuut groen licht te krijgen. Enja, ook als het regent zullen ze moeten uitstappen om op het knopje te duwen.  Ik weet uit ervaring dat dit best wel te doen is met een goede regenjas.

Fietsconcert

Vandaag een specialeke op Dranouter. Een extra concert enkel en alleen voor de festivalgangers die met de fiets zijn gekomen. Zelf mocht ik de fietsstoet op sleeptouw nemen naar de geheime concert locatie. Zo’n honderd enthousiaste rinkelende fietsers.
Een positieve actie dus die gesmaakt wordt door de deelnemers.
Het concert zelf van de groep met de zeer toepasselijke naam velo verte/strong> verloopt met de nodige ambiance.

SAVEM

Er zijn vele manieren om een broer te verliezen. Dit overkwam ook Joris, die twintig jaar geleden zijn broer verloor toen ze samen op weg waren met de fiets. Het is een van de vele treurige gevallen die nog bijna dagelijks voorvallen op onze wegen. Joris is nu erg actief met de vereniging SAVEM wat staat voor Save Them. Op zijn site staat een charter rond veilig verkeer, kan je een veel te grote verzameling foto’s bekijken van bermrouw en via deze link zien waar er al jonge verkeersslachtoffers gevallen zijn.

Savem organiseert op 2 juni een ‘Rinkeltoer’ in Gent, een fietstocht om aandacht te vragen voor verkeersveiligheid. Respect voor de manier waarop ouders (en verwanten) van verkeersslachtoffers zich inzetten.

 

nog meer fietsplezier

Nu het dan toch over fietsen gaat wil ik graag nog enkele berichtjes doorspelen die ik in mijn mailbox heb gevonden.

Ik heb hier eerder al eens geschreven over bamboe-fietsen. Dat deze tak van eco-design ondertussen een flinke sprong voorwaarts heeft genomen mag blijken uit volgend model gemaakt door een student design in Sidney. Alexander Vittouris heeft een schitterende ligfiets gemaakt van bamboe. Van zoiets krijg ik toch het water in de mond. (met dank aan Johan voor de tip)

Wie zelf eens wil proeven van de vele voordelen van ligfietsen kan misschien eens langs gaan op de Velomobiel testdag van de Gentseliggers. Op 27 februari kan je dan allerlei mooie ligfietsen uitproberen in en rond Vinderhoute.

Vanuit Berchem komt ook een mooi initiatief. Een groep mensen wil zich inzetten om fietsvakanties met kinderen te organiseren en promoten. De groep noemt zich ‘Rijwind’ en organiseert tijdens de paasvakantie een eerste fietsvakantie in groep. Een boeiend experiment dat alle steun verdient. Wie interesse heeft kan terecht op een info vergadering op 24 februari in Berchem.

In Gent gaat het Gents Milieufront van start met een bakfietscampagne. Ze willen de groeiende groep gebruikers van bakfietsen ondersteunen en de drempels voor het gebruik ervan verlagen. Als alles goed gaat organiseren ze zelfs een samenaankoop voor bakfietsen.

Dus, als je dit leest (en ondertussen op de radio hoort over de staking van het openbaar vervoer in Brussel én de reuzenfiles op de snelwegen én de stijging van benzine en diesel) dan is het duidelijk: het tijdperk van de fiets moet nog goed en wel beginnen! Ik kijk er alvast naar uit.

fiets van de week

Vandaag heb ik meegelopen met de 10 kilometer van Gent. Niet mijn allerbeste tijd (48 minuten), maar in elk geval een goede training voor de marathon van 20 juni. We waren trouwens met een vijftal lopers van Groen! aanwezig. De campagne trekt zich dus stilaan op gang.

Als alles goed gaat ga ik zaterdag kennismaken met een bijzondere man en een bijzondere fiets.Het gaat om een Argentijnse jonge ingenieur (Nicolas Masuelli) die erin geslaagd is om fietsen te maken van … bamboe.  Na veel experimenteren heeft hij een reeks prachtige fietsen gemaakt en is gestart met een fietswinkel.

Het vraagt ongeveer 3 weken werk om een frame te maken, elk frame is anders en kan aangepast worden aan de wensen van de gebruiker. Naast het feit dat deze fietsen er heel bijzonder uitzien zijn het natuurlijk pareltjes van eco-design. Blijkbaar is bamboe al gebruikt voor het maken van fietsen eind 1800, maar nu blijkt het mogelijk te zijn om moderne en stevige fietsen te maken van een hernieuwbaar materiaal.

Meer info en foto’s kan je hier zien. Zaterdag komt Nicolas naar Gent, hopelijk mag ik een proefritje maken.