15 000 kinderen sterven van honger en dorst

Met excuses voor deze titel, maar terwijl de goegemeente zich vooral druk maakt over de Gordel of de mogelijke dopingperikelen van Armstrong is er nog een andere realiteit. Eentje die we allemaal wel kennen maar waar we liefst niet te veel aan herinnerd worden.

Er was dit kort en triest bericht in de Morgen deze week over een meisje van 3 in Schaarbeek dat me aan deze ongemakkelijke waarheid deed denken. Een kind dat sterft omdat het onvoldoende voedsel of water heeft is wel het ergste wat je als ouder kan overkomen. Goed voor een volledige kolom in de krant.

Maar het drama dat zich in een rijhuis in Schaarbeek afspeelde herhaalt zich elke zes seconden. Jongens en meisjes die nog geen 5 jaar zijn en het niet halen omdat ze niet genoeg te drinken of te eten hebben. Zelfs al zouden hun ouders hemel en aarde willen verzetten om hun kinderen te redden. Ze hebben niks om hun kinderen te geven.

Dit zijn dus 15 000 kinderen per dag.  Als elk kind dat zo sterft op dezelfde manier de krant zou halen dan heb je een turf van 2 500 pagina’s. Enkel gevuld met hetzelfde bericht: Meisje/Jongen sterft van honger en dorst. Elke dag opnieuw.

Inderdaad een ongemakkelijk bericht. Zelf heb ik in mijn leven nog geen dag echt honger gehad, ik ben geboren langs de goede kant van het lot. Ik hoor bij de 20% van de wereldbevolking die 80% van de beschikbare middelen gebruikt. Heel veel kan ik er misschien niet aan doen. Maar regelmatig eens stilstaan bij deze onrechtvaardigheid kan wel een reden zijn om er op alle mogelijke manieren iets aan te doen. Daarom is het voor mij ook makkelijker om te pogen te wereld te veranderen dan de wereld te aanvaarden zoals hij is.

En wie van oordeel is dat het al bij al toch goed gaat in deze wereld zou die krant van 2 500 pagina’s eens in de bus mogen krijgen.

groene loper in Rome?

Vandaag begint het eerste groene filmfestival van ons land. Met de groene loper werken een hele reeks organisaties samen om een week lang boeiende ecologische en maatschappelijke films te vertonen. Er staan heel wat interessante prenten op het programma. Jammer genoeg zal ik er zelf niet bij kunnen zijn, want ook deze week zijn er zes voorstellingen van Tegen De Lamp. De reeks begint trouwens goed op te schieten, nog 13 voorstellingen te gaan, en dan is het onherroepelijk gedaan. Wie de voorstelling alsnog wil zien moet zich stilaan gaan reppen.

Morgen start ook de voedseltop in Rome, een internationale conferentie die het schandaal van de honger moet aanpakken. Maar net als voor de top in Kopenhagen zijn de vooruitzichten niet zo gunstig. Het zijn vooral de rijke landen die zich niet willen engageren, voor de simpele eis om de honger uit de wereld te bannen tegen 2025. Ook een eerder gemaakt belofte om dit jaar 20 miljoen dollar te investeren om de ergste noden te lenigen staat nu weer op de helling.  Wie denkt dat dit veel geld moet ook weten dat eind dit jaar de banken enkel in Wall street 30 miljard dollar zullen uitkeren aan bonussen voor hun top personeel. Het is soms moeilijk om niet moedeloos of cynisch te worden bij dat soort berichten.

Toch weiger ik me helemaal machteloos te voelen. Ik heb alvast de petitie van Avaaz tekenen om onze leiders onder druk te zetten. Ik steun 11-11-11 in hun werk en probeer in mijn dagelijks leven te doen wat ik kan. Of het zal voldoende zijn is zeer de vraag, maar ik vind het nog altijd makkelijker om te proberen te wereld te veranderen dan om vrede te nemen met de huidige toestand.