schaats de aarde naar de maan

Het mag gerust 10 graden zijn buiten, het is kerstvakantie dus ‘gij zult schaatsen’. In elke stad of bijna ondertussen elk dorp is er tegenwoordig een kunstschaatsbaan aangelegd, met de nodige mogelijkheden tot consumptie en vertier op en rond de ijspiste. Ik ben wat aan het zoeken geweest naar het energieverbruik van dergelijke installaties, maar het is niet makkelijk de nodige informatie te vinden. De piste van Genk blijkt evenveel te verbruiken als het energie jaarverbruik van 5 gezinnen, dus spreken we al snel over 125 000 kWh. Maar het zou wel eens een pak meer kunnen zijn als het zo warm als deze kerst. (Het voordeel is dat ik nu als gemeenteraadslid vragen kan stellen, dus moet het mogelijk zijn binnenkort te weten te komen hoeveel de ijspiste in Gent dan wel kost aan energie.)

Naast, rond en boven de piste zijn er ook de spots, de bars met koelkasten en terrasverwarmers, de kraampjes met warme wijn en wafels, soms aangevuld met kermisattracties en nog een paar van die energieverslinders zoals ijssculpturenfestivals. Alle waarschuwingen van uit de hand lopende opwarming ten spijt blijkt de westerse mens zich weer te moeten overgeven aan een roes van kopen en consumeren. Zorgen de warme winters ervoor dat er minder kan geschaatst worden? Geen nood op elk Vlaams dorpsplein installeren we een energieverslindende ijspiste zodat de opwarming nog wat sneller gaat. Toekomstige historici zullen regelmatig hun wenkbrauwen fronsen als ze onze gewoontjes proberen te duiden.

Waar is mijn kindertijd gebleven waar we bijna elke winter gingen schaatsen op bevroren plassen in de buurt? Ik weet nog dat we enkele keren op de Damse vaart zijn gaan schaatsen. Het kon niet op bestelling, maar enkel als de natuur het toeliet. Zo’n vriesweek was dan steeds een feest, zonder discoballen boven ons hoofd, zonder tombola’s waar je auto’s (!) kan winnen, zonder glitter, zonder koopjesmarkt, zonder commercieel gedoe. Maar met veel  vrolijke mensen op het ijs midden in de natuur, waarbij we tegelijk beseften hoe machtig de natuurelementen zijn.  Als we terug thuis kwamen was er enkel een kop warme chocolademelk.

Het zijn herinneringen om te koesteren, ervaringen die je niet kan imiteren, nog niet met duizend ijspistes.

water, sneeuw en traagheid.

De douchescéne met Kobe bij me thuis is ondertussen uitgezonden en ook te bekijken op internet via deze link. Het zou kunnen dat dit de volgende dagen weer wat opmerkingen zal opleveren… Het lijkt me letterlijk en figuurlijk niet echt een filmpje dat ecologisch leven ‘sexy’ maakt (wat volgens sommigen de enige manier is om mensen ervoor warm te maken). Maar de dermatologe is duidelijk, minder douchen is beter voor de huid, en ik ben daar het levende bewijs van. Wie wil mag altijd eens komen voelen (aan mijn armen, waarvan de lipiden intact zijn!)

Wie op zoek is naar nog meer argumenten om mij gek te verklaren; hier is er nog eentje. Door de vrieskou is ook de waterton bij me thuis bevroren. En aangezien ik sinds 1 mei 2008 mijn toilet enkel nog heb doorgespoeld met regenwater stelt me dit voor bijkomende problemen. Zo is het niet meer mogelijk mijn emmers te vullen via het kraantje onderaan de ton. De enige mogelijkheid is de ton aan de bovenkant openmaken, het ijs kapot hakken en zo de emmers vullen. Op die manier heb  ik regenwaterspoeling ‘on the rocks’.  Ik weet het, een beetje overdreven misschien, maar nu het me al 31 maanden lukt om te spoelen met regenwater laat ik me niet afschrikken door een beetje vorst.

Wat sneeuw en vorst betreft, ik heb net een ritje met de bus achter de rug in een ondergesneeuwd Gent. Met twee bussen eigenlijk, want de eerst reed zich vast op een kleine helling. Na een tijdje was het overstappen geblazen en ook deze bus hield het na een tijde voor bekeken. Het laatste stukje ging dus te voet.  Maar ik heb genoten van de korte wandeling, eerlijk gezegd is zo’n sneeuwtapijt toch zalig. Het licht is heel mooi en de stad ziet er anders uit. Maar vooral ook trager, rustiger en stiller. Er zijn minder auto’s, en ze rijden heel traag en voorzichtig. Ze laten fietsers galant voorgaan en begrijpen dat hoe meer gas je geeft hoe sneller je vast komt te zitten. (een mooie metafoor voor ons huidig economisch model: hoe meer we gas geven hoe meer we vast zitten). Wat mij betreft mag deze sneeuwlaag nog een tijdje blijven liggen. Een goede manier van verplichte onthaasting voor iedereen. En wie door de sneeuw in de file zal staan raad ik aan om gewoon een dagje thuis te blijven en een mooie wandeling te maken. Er zijn verdorie nog andere dingen in het leven dan werken…

Aparte vakantiesouverniers…

Ik heb zoals aangekondigd waar mogelijk ook mijn eigen geproduceerd afval terug meegebracht uit Zweden. Een paar mensen vroegen zich al af waarvoor dat in godsnaam goed zou kunnen zijn. En zie, nu komt er een vraag van Prinses Linde over de ijsjes uit Stockholm. Even in het Zweedse afvalzakje duiken en hier heb ik het antwoord al. Het ijsje is gemaakt door Bonvita (Nederland). Ik moet toegeven dat ik echt roomijs wel lekkerder vind, maar ook dat zal veel te maken hebben met gewenning.

Nu ik er toch over bezig ben, een overzichtje van mijn vakantieafval: na het grondig sorteren van het zakje kom ik tot volgende fracties:

• papier en karton: 70 gram (ticketjes, verpakking, een koffiebekertje, servetten, teezakjes…)
• kroonkurkjes: 12 gram ofte 5 stuks (5 flesjes nogal flauw bier, ook een paar van het vat gedronken maar daar heb ik geen afval van mee gebracht)
• plastiek: 140 gram (wikkels van ijsjes, van kaas, brood,…)
• houten stokjes: 10 gram (van de ijsjes jawel, maar kan wel in de compostbak denk ik)

Een totaal dus van een kleine 250 gram. Wat ik niet heb meegebracht zijn de flessen van de pintjes (die worden in Zweden apart verzameld en gerecycleerd). Ik bracht ook enkele plattegrondjes mee o.a. van Stockholm en een paar folders van eco-initiatieven. Die hou ik nog een tijdje bij, dus dat beschouw ik (nog) niet als afval. De oefening om je afval op vakantie bij te houden en mee te brengen zou ik nu niet meteen als algemene regel voorstellen, maar het helpt verdorie wel om bewust om te gaan met afval. Zeker als het allemaal in de rugzak moet passen.

Heel goede punten krijgen ze in Zweden trouwens voor het recycleren van de blikjes en petflessen. Op de blikjes en sommige flesjes staat een statiegeld logo en in alle supermarkten staan er apparaten waar je het leeggoed in kan stoppen. In ruil ervoor krijg je omgerekend 5 of 10 eurocent terug. Waarom kan dit hier niet? Hadden ze maar eens zo’n toestellen op de Gentse feesten staan!