de laatste show

Zaterdagavond heb ik de laatste avondvoorstelling van de Low Impact Man klimaatshow gebracht in de theaterversie. Ten minste de laatste avondvoorstelling, want er zijn nog twee schoolvoorstelling in Tienen en dat zit het tweede seizoen erop. In totaal zal ik de voorstelling samen met muzikant Flor 61 keer gebracht hebben (zo’n 12 000 toeschouwers). En dan is op zich al een heel pak meer dan ooit gedacht toen ik in 2010 ben ingegaan op de vraag van Dranouter om een ‘festival’ versie van mijn lezing te brengen. Dus ben ik op zoek gegaan naar een muzikant-entertainer, hebben we liedjes gemaakt, grapjes en teksten geschreven en waren we vertrokken.

Met de auto (op koolzaadolie) met daarin het materiaal en de instrumenten reden we naar De Panne en Hamond-Achel, van Leuven naar Torhout. Onderweg gesprekken over de toestand van de wereld, in het terugrijden nabespreking van de voorstelling en de ontvangst ter plekke. En net zoals in 2009 toen ik met Dimitri Leue en Jonas Van Geel op tournee ging heb ik weer een hele reeks culturele centra leren kennen. Waarbij toch opvalt dat er Vlaanderen toch wel een uitgebreide infrastructuur aanwezig is voor de kunstensector, en het begrip ‘vegetarische maaltijd’ soms erg ruim wordt opgevat.

Ik blijf natuurlijk wel nog lezingen geven en de aangepaste solo-versie voor OKRA is nog op veel plaatsen te zien. Anderzijds zorgt de politieke wending in mijn leven ervoor dat ik minder en minder de boer op ga om mijn verhaal te vertellen. Vooral ‘s avonds is er minder mogelijk.

Vanavond en morgenavond is er bijvoorbeeld weer gemeenteraad, en daar wordt ook wel af en toe een stukje show opgevoerd, dus zo’n grote verandering is het misschien nog niet.

improviseren

Dit was de opdracht die ik had gekregen voor gisterenavond: ‘lezing omtrent praktische tips voor particulieren hoe ze hun ecologische voetafdruk kunnen verkleinen’ Een opdracht in kader van de Colruyt Academy, een initiatief van de winkelketen waarbij een hele reeks workshops worden georganiseerd voor de klanten.  Een ruim aanbod met thema’s als koken, make-up, wassen van a tot z en het abc van bier.

Bij dergelijke opdrachten heb weinig voorbereidingswerk omdat ik ondertussen wel een hele reeks presentaties op mijn computer heb met praktische en andere tips. Dus volstaat het meestal om op de trein de juiste presentatie te kiezen en nog wat aan te passen. Bij deze lezing was ik echter niet helemaal gerust omdat ik in het aanbod op hun site dit thema niet kon terugvinden, ook al omdat er geen namen van lesgevers zijn vermeld. Dus had ik de dag ervoor nog even gebeld om zeker te zijn. Maar jawel, ze verwachtten me daar, verder kreeg ik nog een mail om te vragen of ik zeker ook iets wou zeggen over afval. Geen probleem, dit komt ook wel even aan bod in de presentatie (ongeveer 5 van de 50 slides).

Toen ik dan ter plekke kwam en de brochure in handen kreeg bleek dat ik geprogrammeerd stond voor: ‘Verminder de afvalberg bij je thuis. Gemiddeld gooit een Vlaming jaarlijks 6 kg perfect eetbaar voedsel in de vuilnisbak. Jij niet meer na deze workshop.’ Het was dus ongeveer een kwartier voor aanvang dat me duidelijk werd wat van mij verwacht werd. In zo’n geval is er geen tijd voor discussie of ophelderen van misverstanden dus diep ademen en nadenken, hoe kan ik hier twee uur geven over afval. Terwijl het publiek binnenkwam heb ik nog snel wat steekwoorden op papier gezet en een paar sites opgezocht.

En dan kon ik beginnen voor een groep van 20 dames en 1 heer. Gelukkig had ik nog wat cijfers en info in mijn hoofd van de film van de Muffin Man, gelukkig stelden ze veel vragen over plastiek en composteren, gelukkig liet mijn geheugen me niet in de steek en wist ik nog wel wat cijfers over de afvalberg te citeren, gelukkig vond ik snel het youtube filmpje over de plastiek vervuiling van de oceanen, gelukkig kon ik vertellen over de manier waarop ik mijn eigen afvalbergje onder controle probeer te houden. Kortom, de twee uur waren behoorlijk snel om en de mensen waren best tevreden. Al kon ik niet antwoorden op de vraag hoe lang je een blikje tonijn kan gebruiken na de houdbaarheidsdatum (waarmee ik wel even het tonijnverhaal kon vertellen).

Moraal van het verhaal, zorg dat je duidelijk weet wat er van jou verwacht wordt. En vertrouw er op dat het dan soms nog anders kan lopen. Steeds klaar zijn voor het onverwachte kan geen kwaad.

mijn eerste loonbriefje

Deze week gevonden in mijn postbakje, het eerste loonbriefje als gemeenteraadslid. Het is vergelijkbaar met de meeste loonbriefjes, namelijk het vraagt enig ontcijferwerk om het echt te begrijpen. Maar het is me wel gelukt. Voor cijfer liefhebbers hier de details.

Bij de rubriek PG-GRRL (Presentiegelden-raadsleden gemeenteraad) krijg ik voor januari 3 x 124,98 x index 1,6084 = 603,06 – 225,24 (inhouding belastbaar) met als netto-resultaat: 377,82 euro.

De rubriek PGCOMM (Presentiegelden-raadsleden commissies) bevat voor vorige maand 6 x 99,98 x index 1,6084 = 964,86 – 360,38 (belastbaar) dus netto= 604,48 euro.

Dus krijg ik op mijn rekening het ronde bedrag van 982,30 euro. Daarvan gaat dan 313,58 euro naar Groen (20% van 603,06 + 964,86). Maar dat is blijkbaar dan weer in te brengen als beroepskost dus zou ik grotendeels via de belastingen in 2014 moeten terugkrijgen.

Dit bedrag kan van maand tot maand wat wisselen, soms is er wel eens een commissie meer of minder en niet elke gemeenteraad duurt twee avonden (hoop ik toch). Dit inkomen is niet genoeg om voltijds politieker te worden, en misschien maar best ook, kwestie van nog wat andere activeiten uit te voeren.

Wat werkzaamheden betreft heb ik gisteren wel een behoorlijk blunder gemaakt. Voor de sessie in het winkelcentum Kortrijk – die ik hier nog heb aangekondigd – was ik gewoon een maand te vroeg op de plek van afspraak. Fout ingeschreven in mijn agenda… en het stomme is dat ik meteen had gezien mocht ik de link die ik zelf gebruikt heb goed gelezen hebben. Maar goed, dankzij Facebook waren de verloren uurtjes in Kortrijk goed voor een kopje thee met een oude bekende. Waarbij iemand meteen de suggestie meegaf: Bart: “Zou aan ieder van de bevolking verplicht moeten worden: 1 x per jaar vier uur zonder zin of doel ergens per ongeluk rond lopen. Zien welke creatieve en sociale uitspattingen dan al dan niet plaats vinden.”

Een mooie suggestie voorwaar. De lezing gisterenavond voor de managers en directeurs bij Amelior is goed verlopen. Achteraf kwamen meerder mensen vertellen over hoe ze ook genieten van werken in de tuin of geloven dat het allemaal wat trager zou mogen gaan. Nu maar hopen dat ik een paar mensen op nieuwe gedachten heb gebracht.

 

 

nummer 500 en 501

Het is geleden van 29 juni 2009 dat er zoveel bezoekers naar mijn blog zijn gekomen. Toen is een Low Impact Man reportage uitgezonden in Italië, en zijn er 4 399 Italianen op deze blog komen kijken (ze zullen er wel niet veel van begrepen hebben). Maar gisteren zijn hier 3 690 bezoekers langs geweest, 5 keer meer dan een normale dag. Uit de vele reacties  onthou ik vooral die van Mattias, die denkt dat ik door de blogpost van gisteren toch gewoon het politieke spel meespeel en het beter is te focussen op eigen verwezenlijkingen en voorstellen dan aandacht te geven aan wat ik niet goed vindt.

En gelukkig zijn er nog andere zaken waarover ik kan over schrijven. Gisteren heb ik bijvoorbeeld in Roeselare lezing nummer 500 gehouden. Dit voor een groep meisjes (en enkele jongens) eerste jaar BSO. Niet evident voor die jongeren om anderhalf uur te luisteren naar verhalen over de wereld en het klimaat, maar ze deden zeer goed mee, en ik had achteraf toch het gevoel een zinnige bijdrage te hebben geleverd.

De allereerste lezing was ook voor jongeren, op 25 juli 2008 voor een groep JNM’ers. Toen had ik nog geen flauw idee van dat er steeds meer vragen zouden van komen, niet alleen van scholen maar ook van bedrijven, gemeentes, verenigingen enzovoort. De kleinste groep die ik ooit heb gesproken bestond uit 1 persoon, de grootste uit bijna  2 000 compostmeester. Ik ben zowat in alle parochiezalen van het land geweest, heb voor nonnen gesproken, politieke partijen en kleuters.Het is vooral dankzij die vele lezingen en shows dat ik van ‘Low Impact leven’ mijn beroep heb kunnen maken. Met dank dus aan de vele organisatoren.

Aangezien het mijn afwijking is dat ik nogal wat cijfertjes bijhoud (niet enkel de meterstanden dus) kan ik melden dat er zo’n 49 530 mensen mij levend hebben gehoord (minus degene die in slaap zijn gesukkeld). Het valt niet te becijferen of dit iets uithaalt, de gemiddelde voetafdruk in ons land is in die periode blijven stijgen. Toch krijg ik regelmatig mails of spreken mensen me aan dat ze zelf acties ondernemen om hun milieu-impact verkleinen. Eén keer kwam een jongen van een jaar of vijftien me na een lezing vertellen dat dit de eerste keer was dat hij geboeid was door een ecologisch thema. Dus misschien zijn die 49 529 anderen al lang vergeten waar het over ging, dan was het nog de moeite voor die ene jongen.

Ondertussen zijn er steeds meer mensen die de boer opgaan met hun eigen verhaal, denk maar aan de 18 vrijwilligers van OKRA, mensen als Green Evelien en anderen. Zelf stop ik er niet helemaal mee (al zal het aantal lezingen drastisch verminderen), maar straks ga ik in elk geval naar Wetteren voor nummer 501.

vliegende start

Samen met de scholen is ook het lezingenseizoen weer gestart, nog steeds een flink deel van mijn activiteiten. Gisteren was er meteen een vliegende start met 3 klimaatshows in Halle, goed voor in totaal ruim 1000 leerlingen. Vandaag en morgen ben ik terug in dezelfde school  en zal ik meteen de zwaarste klus van komend werkjaar hebben afgewerkt; zeven keer dezelfde show in 50 uur tijd.  Het is wel een snelle manier om flink wat jongeren (en hun leerkrachten) te bereiken al weet je nooit wat het effect hiervan is.

Ik heb nu ongeveer 450 keer mijn verhaal gedaan en ga stilaan de frequentie wat afbouwen. Uiteindelijk heb ik ook een flinke klus aan het lokale werk hier in Gent (onder andere bij Green Track) en had ik niet ooit een voornemen geformuleerd om naar de 30-uren werkweek over te stappen? Dus zeg ik nu regelmatiger nee, en probeer ik mijn agenda na 14 oktober niet te vol te plannen. Uiteindelijk kan de kiezer er ook voor zorgen dat na 14 oktober mijn avondagenda er helemaal anders zal uitzien (en dan mag ik meteen het 30-uren idee even vergeten).

Wat lagere scholen betreft is er vanaf 16 oktober alvast een alternatief. Dan gaat het stuk ‘2019’ in première en begint het aan een tournee door Vlaanderen.  Mensen uit het Antwerpse die graag de première meemaken: iedereen is welkom op 16 oktober. De toegang is gratis maar je moet wel reserveren via info@etaproducties.be of Denise Machiels  (03/226.42.00). Ik zal er zeker zijn.

volgend seizoen

Zo, ik heb net 2 x 17 handtekeningen gezet onder de contracten van de voorstellingen van de Low Impact Man theatershow voor het seizoen 2012-2013. Een beetje tot mijn eigen verbazing blijven gemeentes en culturele centra deze voorstelling boeken. Ik moet er wel bij zeggen dat het vooral om schoolvoorstellingen gaat, voor het grote publiek zijn er enkel voorstellingen in Halle, Meeuwen-Gruitrode, Leuven, Peer en Beernem. Daarnaast ga ik ook nog wel solo op pad (al probeer ik het aantal lezingen en shows te verminderen, want wie weet heb ik daar vanaf 14 oktober veel minder tijd voor).

Vanaf 16 oktober is er nog een nieuw aanbod. Dan gaat ’2019‘  in première, misschien wel het eerste Nederlandstalige ‘klimaatstuk’ voor kinderen. Ik heb het geschreven in opdracht van het Educatief Theater Antwerpen, binnenkort beginnen de repetities en vanaf 16 oktober zal deze voorstellingen op reis gaan naar de Vlaamse scholen. Best wel spannend. Wie de eerste voorstelling in Antwerpen wil meemaken kan nu al reserveren via de site van ETA.

En zo blijf ik nog even bezig om de medemens te laten zien wat we kunnen doen en waarom we het zouden moeten doen. Het sportpaleis is nog niet geboekt, al heb ik even gepolst bij Kris Wauters toen ik vorige week naast hem stond. Hij wist me te vertellen dat dit wel kan, maar héél duur is.

een vol hoofd

Het is een lange dag geworden,  in de overvolle prachtige aula in de Volderstraat in Gent. Met 450 bezoekers en 21 lezingen (schommelend tussen 3 en 18 minuten), 3 internetlezingen en een mini-optreden. Maar al bij was deze TEDx Ghent een geslaagde editie. Ik mocht zelf als eerste starten, wat toch een beetje spannend is, maar ik kreeg toch goede reacties op mijn korte lezing over ‘het einde van de wereld zoals we die kennen en een blik op de volgende’.

Het zal me niet lukken om alle lezingen te bespreken maar ik wil er wel enkele verhalen uithalen die ik zelf  interessant vond. Zo bijvoorbeeld Markus Kayser die een slimme manier heeft gevonden om iets te doen met de twee belangrijkste ingrediënten van de woestijn; zon en zand. Op dit filmpje kan je zijn ‘solar sinter’ zien. Een 3D printer die met de energie van de zon eenvoudige glas-sculpturen kan maken. Het leuke is dat hij alle kennis om dit te maken via internet heeft bij elkaar gezocht, en wel wat toepassingen ziet voor lokale gemeenschappen. Zo hoopt hij ooit op die manier huizen te bouwen in de woestijn.

De E-cube kende ik al langer, maar de presentatie van Michael Arens en Toon Vermeir gaf een mooi overzicht van de mogelijkheden van dit modulair, passief en zelfbouw woon-pakket. Het gaat om een basiswoning die je snel zelf in elkaar kan zetten (zoals op dit filmpje te zien is). Deze manier van werken zou het mogelijke moeten maken een huis (van 60 m²) te bouwen voor zo’n 60 000 euro. De jongens en hun team zijn op zoek naar middelen om dit idee verder te commercialiseren, ik vermoed dat er wel wat mensen zijn die zo’n huis zien zitten.

Na de middag nog een paar goede lezingen gehoord. Over Anna Coote (van de New Economics Foundation), over hun plan om stilaan over te schakelen naar een 21 uren week schreef ik hier eerder al. Haar verhaal sloot goed aan bij wat ik probeer te vertellen. Door minder te werken kunnen we onze levenskwaliteit verhogen, sociale tegenstellingen verkleinen én de ecologische voetafdruk beperken. De ondertussen behoorlijk bekende Leo Bormans bracht nog een variatie op het thema. Na het verschijnen van zijn bestseller ‘Geluk’ reist hij de wereld rond om zijn verhaal te vertellen. Vanuit zijn invalshoek maakte hij duidelijk dat we tot hiertoe de verkeerde keuzes gemaakt hebben door te kiezen voor geld, status en materiële voldoening. Terwijl de echt belangrijke dingen de relaties zijn, gezondheid, tevredenheid, zekerheid en zinvol werk.

Tussendoor waren er enkele nogal technische lezingen en ook een paar goeroe-achtig sprekers die het vooral moesten hebben van show eerder dan van inhoud. Toch moet ik concluderen dat ook op zo’n ‘high level’ evenement er duidelijk een nieuwe wind aan het waaien is. Ik sprak er ook even over met Leo Borgmans, over een groeiend bewustzijn en de veelheid van initiatieven die overal opduiken, gericht op andere waarden, op respecteren van ecologische grenzen, samenwerking en delen in plaats van competitie en individualisme.

Tijdens de dag heb ik nog wat babbels gehad (onder ander met de voortreffelijke presentator Lieven Scheire) en enkele steunbetuigingen gekregen voor de komende kiescampagne. Als afsluiter nog een lezing van Hans Rosling, een briljante wetenschapper die heel wat thema’s op een boeiende manier kan brengen.  (het zal wellicht nog even duren voor de lezingen van deze dag op internet staan, maar als het zo ver is zal je het hier wel kunnen volgen)

de appel valt niet ver van de boom

Gisteren zondag mag dan wel heel ontspannend geweest zijn, de nieuwe week dient zich iets meer gevuld aan. Ik vermoed dat ik heel wat kilometers zal afleggen op de trein. De ronde van Vlaanderen ziet er zo uit: van Gent naar Vorselaar-Hoogstraten-Gent-Rotselaar-Diepenbeek-Gent-Antwerpen-Gent-Tienen-Gent. Goed voor 7 lezingen en een paar begeleidingen.

Mijn plannen om dit jaar wat minder te werken zijn ver naar de achtergrond verdwenen. Maar er is toch verandering op komst. Wat lezingen betreft zullen er dit jaar niet al te veel meer bijkomen. Waar ik vorig jaar 160 keer mijn verhaal heb gedaan is mijn plan om het voor 2012 te beperken tot 120 keer. En aangezien ik al over de 100 voorbije of geplande lezingen en shows zit kunnen er nog een twintigtal bij. In het najaar wil ik in elk geval voldoende tijd hebben om campagne te voeren. Wat erna komt weet nog niemand natuurlijk.

Deze week start ook een mini-reeks voor de provincie Vlaams-Brabant over hoe je kinderen kan aanzetten tot meer ecologisch gedrag. Het is trouwens een vraag die ik heel vaak krijg van ouders. Lichten die blijven branden, deuren die steeds openstaan en zeker tieners en douches, dat zijn heikele punten. Er zijn natuurlijk geen toverformules om kinderen dit soort waarden bij te brengen (zeker in een omgeving die vooral de nadruk legt op consumptie en directe bevrediging van elke impuls). Zelf geloof ik niet in de dwangmaatregelen of de morele vingertjes in de lucht. Soms is een goede spaardouchekop een betere oplossing en is een licht dat blijft branden minder verbruikend als het een LED-lamp is.

Naast het gedrag – waar niemand een foutloos parcours heeft- zijn er vooral de waarden en normen die je kinderen meegeeft. En dit is niet enkel door erover te praten, maar vooral door je eigen gedrag. Dus je  kinderen vragen om geen papiertje op de grond te gooien voor het milieu, maar wel zelf alle verplaatsingen met de auto doen is weinig geloofwaardig. En het duurt niet lang voor kinderen dit ook door hebben. De beste manier om ecologische kinderen te hebben is dus gewoon zelf ecologisch leven.

(de illustratie is van Tinne, die het LIM kinderboek illustreerde en tevens heel leuke workshops geeft voor kinderen)

leve LIMburg

Net een volle mailbox leeggemaakt, en nog geen antwoorden gekregen op de vragen die ik naar het Nucleair Forum heb gestuurd. Ze zullen veel werk hebben zeker, en ik lees op het site dat ze nu niet perse alle vragen zullen beantwoorden. “Uw reacties mogen geen inhoud bevatten die indruist tegen de openbare orde of de goede zeden, die discrimineert of op enig andere wijze onaanvaardbaar is in een democratische samenleving. Het Nucleair Forum heeft altijd en op ieder ogenblik het recht om vragen en reacties te weigeren en dus niet op het internet ter beschikking te stellen. Kwetsende, lasterlijke of beledigende uitlatingen die de eer en goede naam van iemand aantasten zijn niet toegestaan.” Ik blijf vragen stellen en hopen op een antwoord natuurlijk.

De voorbije twee dagen was ik op expeditie in Limburg, samen met Flor de recyclage man hadden we drie shows af te werken, twee in Overpelt en eentje in Hamont-Achel. Bij zo’n gelegenheden rijden we met de auto (op koolzaad van Beauvent), we hebben ook onze instrumenten mee, dus met de trein zou erg moeilijk zijn. Tijdens de lange ritten hebben we dan alle tijd om de hele wereld te bespreken. De nacht hebben we doorgebracht in een aangename Bed en Breakfast (een voormalige ingenieurswoning in Overpelt), waar ik dan even kan genieten van alles wat ik thuis niet heb (TV, espressomachine, grote koelkast, haardroger,…) Voor de duidelijkheid, de haardroger heb ik niet gebruikt hoor. Een beetje lastig was het ontbijt waar een bordje met ananas, kiwi, passievrucht en aardbei op ons stond te wachten. Op zo’n moment is het kiezen tussen twee belangen, exotisch fruit eten of het laten staan met het risico dat het weggegooid wordt. En dus heb ik opgegeten…

Tijdens de shows krijgen we wel eens originele suggesties vanuit de zaal. In Hamond-Achel was er mondige jonge dame die ons meteen de oplossing voor alle problemen van de hand deed. “het is de schuld van de oude mensen, zij hebben de miserie veroorzaakt en blijven veel te lang leven’  En aangezien voor een 16 jarige mensen als Luc en ikzelf zeker ‘oud’ zijn hadden we maar beter ter plekke een euthanasie-aanvraag ingediend. Een ander leuk moment was toen ik de naam vroeg aan een van de deelneemsters van de kwis. ‘Sint-Maria’ antwoordde het meisje, waarmee ze natuurlijk haar school bedoelde. De laatste voorstelling voor zo’n 200 leerlingen hebben ze bijna letterlijk de zaal afgebroken. Tijdens het slotnummer is een rij met enthousiaste scholieren pardoes achterover gevallen. (allez, het was een klein rijtje van drie zetels) Om maar te zeggen, je maakt wel eens iets mee…

In elk geval hebben we de voorbije dagen zo’n 520 jongeren ons verhaal verteld. Het is altijd afwachten of daar iets van blijft hangen natuurlijk en ook of de leerkrachten achteraf nog iets doen met de voorstelling. Maar zoals iemand me ooit vertelde, zelfs al heb je maar 1 iemand een nieuw inzicht meegegeven, dan loont het de moeite.

In elk geval gaan we graag naar LIM-burg. Het is trouwens ook de enige plek waar ze een LowImpactMan radio station hebben…

over kappers en verkiezingen

Zo, het lezingenjaar is weer gestart. Gisteren 260 medewerkers van een groot bouwbedrijf in Nederland, vandaag 170 toekomstige kapsters (en enkele toekomstige kappers) in Oudenaarde en morgen 150 zesdejaars in Gijzegem.  Daarmee hebben de bouwvakkers die naar de kapper gaan meteen een extra gespreksonderwerp. Dan moeten ze het niet enkel over het weer hebben , maar ook over het klimaat. In kader van mijn ‘dertig uren week’ wil ik het dit jaar iets kalmer aandoen met lezingen met een maximum van 120. Aangezien er nu al een zestigtal geboekt zijn zal die agenda snel vol zitten.

Een van de redenen dat ik wat minder wil werken zijn de komende gemeenteraadsverkiezingen. Want jawel, ik heb een beslissing genomen en mijn kandidatuur ingediend voor een plaats op de Sp.a-Groen lijst in Gent.  Binnen Groen (en andere partijen ook vermoed ik) verloopt het samenstellen van de lijsten via verschillende stappen. Alle leden van Groen Gent kunnen hun gemotiveerde kandidatuur stellen. Wat ik dus net gedaan heb. Dan gaat het ‘poll-komitee’ gesprekken voeren met deze kandidaten. Na de gesprekken gaat datzelfde komitee een modellijst samenstellen. Aangezien het een kartel lijst is zijn er maar 16 plaatsen voor Groen, netjes verdeeld over mannen en vrouwen. Die lijst zal dan op 10 maart voorgelegd worden aan het ledencongres.  Dus het duurt nog wel even voor duidelijk is of ik al of niet op de lijst ga staan.

Er is wel een verschil met vorige verkiezingen, toen was mijn plaats op de senaatslijst vooral ondersteunend en de kans op een mandaat nihil. Deze keer zou het anders kunnen zijn, want volgens de mensen van Groen is hier wel een kans op verkiezing tot gemeenteraadslid. Dus heb ik alle argumenten pro en contra op een rij gezet rond de vraag: wil ik eventueel de volgende 6 jaar een flink deel van mijn tijd in lokaal politiek werk stoppen?  Aangezien mijn kinderen er helemaal voor zijn (wellicht beseffen ze de gevolgen onvoldoende), en ik zelf echt wel geloof in het potentieel om van Gent een echte duurzame en sociale stad te maken heb ik ja gezegd.

Als ik op de lijst sta,  als ik verkozen wordt en als Sp.a-Groen in de coalitie zit, dan zal ik eens nadenken om in Gent een aantal steunmaatregelen op te zetten voor groene kappers en duurzame bouwvakkers. Ze zijn gewaarschuwd!