te veel calorieën?

Nog steeds een beetje blogvakantie, dus alweer een filmpje. Of hoe je de calorieën van kerst weer kwijt kan geraken op de trap…

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=ZosBOC0fh2w

sneller dan de trein…

Mijn laatste werkdag van het jaar zit erop, tenminste  wat betreft lezingen en shows. Ik heb zeker begrip voor de staking die aan de gang is maar ik wou de leerlingen in Brugge toch nog een paar dingen meegeven voor hun vakantie begint. De heenreis heb ik dus makkelijk kunnen regelen via de Letsgroep. Tegelijk had ik meteen een goed gesprek en bleek tijdens het rijden dat de dame in kwestie eigenlijk op dezelfde school moest zijn.

De laatste twee klimaatshows in Brugge waren niet de beste (de leerlingen waren al iets te veel in vakantiestemming), en om kwart over twaalf kon ik de terugreis aanvatten. Ik moest wel een stukje wandelen om een goede plek te vinden, maar toen ik op de juiste weg richting autostrade mijn bordje ‘GENT’ bovenhaalde gebeurde het onvoorstelbare. De eerste auto die voorbij reed stopte. Straffer nog, het was gewoon een bekende die behoorlijk dicht bij mij in de buurt woont. Mijn lift ervaring heeft dus nauwelijks 10 seconden geduurd. (terwijl ik rekende op sappige anekdotes van reacties van bestuurders of ontmoetingen met nobele onbekenden). Maar zo simpel is het dus.  Meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen, behalve dat het weer een gezellige babbel was.

Misschien moet ik dit wat meer uittesten, want liften werkt!

vraagt en ge zult krijgen

De geplande treinstaking zorgt weer voor enkele kopbrekers. Zo wordt ik donderdag verwacht in een school in Brugge voor de laatste 2 klimaat shows van het jaar. Als trouwe klant van de NMBS kan ik best wel leven met wat vertragingen enzo, maar als ze helemaal niet rijden zal ik toch een alternatief moeten zoeken, en dan liefst eentje dat wat ecologisch is. Ik kan bijvoorbeeld via autodelen een auto gebruiken. Maar dan zit ik daar toch maar alleen in de file natuurlijk. Dus heb ik even een oproepje gedaan via een paar netwerken: de Lets groep en Facebook.

En kijk, binnen de tien minuten kreeg ik verschillende oplossingen aangeboden. Een ervan was een tip om met de fiets langs het kanaal naar Brugge te rijden. Twee mensen boden me bed aan in Brugge om al de avond voordien de verplaatsing te maken (wie weet mensen die me eens in mijn ondergoed willen zien?). Iemand anders suggereerde een poging te wagen via roadsharing. Ik heb dit even bekeken, maar op het eerste gezicht vond ik geen oplossing, al is een site die meer aandacht verdient. Naast een grapjas die me een ezel wou aanbieden voor de verplaatsing kwam het beste voorstel toch binnen via Lets. Ik kan gewoon meerijden met iemand die met de wagen vanuit Gent naar Brugge gaat. En als we in de file zitten dan hebben we alvast een babbel, en als ik een beetje te laat kom op de school, heb ik een goed excuus.

Mijn plan is trouwens om nadien terug naar Gent te liften. Een methode die ik als student vaak heb gebruikt, en waarbij ik benieuwd ben of dit nu nog werkt. Een verslagje volgt…

Moraal van het verhaal, alles wat we nodig hebben is er, je moet het alleen vragen (en weten dat mensen ook nee kunnen zeggen). Of hoe een staking ons kan helpen om na te denken over nieuwe oplossingen.

met de duim vooruit

Niet echt tijd om een bericht te schrijven, dus speel ik even leentjebuur. Een bericht dat ik mocht ontvangen van Hans. Ooit mocht ik daar eens mijn verhaal vertellen en nu zie ik regelmatig leuke berichten opduiken van hun lokale groep ‘op kleine voet’. Vandaag zat dit in de mailbox, past mooi in het mobiliteitsgesprek dat hier bezig is… (en straks neem ik alweer de trein richting Hasselt, voor een eerste Low Impact optreden in een jeugdhuis, nee liften ga ik nu niet proberen) (bedankt Hans!)

Wat doet een mens die zijn bus heeft gemist ? Om te beginnen : Duimen dat de bus vertraging heeft. Reikhalzend uitzien. Hopen, tegen beter weten in. Met mijn duimen staan draaien.

Deprimerende gedachten houden mij onder de duim : Nog drie kwartier wachten op de volgende bus. Dat is veel. En ik had nog zoveel te doen. En ik sta hier langs die drukke steenweg. Gezellig is anders. Niet eens een bushokje. Wat ga ik nu uit mijn duim zuigen ?

De eerste stap is de moeilijkste. Weg van het oorspronkelijk plan. Weg van de veilige bushalte. Daar stopt tenminste nog een bus. Stap stap stap. Ik ben toch al in beweging. Het heft in eigen handen. Stap stap. Auto’s rijden mij rakelings voorbij. Moet ik niet links van de baan lopen ?

Ineens word ik twintig jaar jonger. Ik zie mijzelf terug liften tussen Geraardsbergen en Gent. Het geld voor de trein spaarde ik voor wat anders. Zou ik ? Wordt dat nog gedaan ?

De eerste twintig auto’s rijden mijn uitstalraam voorbij. Mijn vriendelijke glimlach suggereert nochtans betrouwbaarheid en mijn achteruitwandelen gehaastheid. Ik merk dat velen een stuk over de middellijn gaan rijden om mijn uitgestoken duim te ontwijken. Ook heel wat verontschuldigende gebarentaal, dat is wel fijn.

Een lichtblauwe Opel Corsa. Sorry voor de rommel zegt hij. Op de passagierszetel liggen schroevendraaiers en een hamer. Achteraan nog klusgerief. ‘Vruuger’ heeft hij ook nog ‘veul ottostop’ gedaan. Nen Brusseleir in de Vlaamse Ardennen op weg om zijn huurders te bezoeken. Zonder waarschuwing draait hij een klein baantje in, weg van de steenweg, en dan nog een kleiner, doodlopend. Opeens bekruipt mij een ongemakkelijk gevoel. Even later sta ik opgelucht te kijken naar overhangende boomtakken die op electriciteitsdraden rusten. ‘Mijn huurder weet niet aan wie hij het moet melden’ verklaart hij.

Een glimmende zwarte Audi. Sorry voor de rommel zegt zij en legt een verzameling kinderprulletjes op de achterbank. Ook wat aan de ruiten kleeft en wat aan mijn voeten ligt hoort bij een gezin met jonge kinderen. Vorig jaar zijn ze uit Gent naar Parike komen wonen. In een huis met een grote tuin temidden van de koeien. Zoveel fijner voor de kinderen om hier op te groeien. Werken doen ze nog steeds in Gent. Tot aan de kerk van Parike ? Fijn, dankuwel.

Een grijze peugot. Sorry voor de rommel zegt hij en legt een stapel papieren op de achterbank. Een leraar uit Geraardsbergen, geeft al vijftien jaar les in Oudenaarde. Eerst tien jaar ‘in de privé’ gewerkt. Bij goed weer gaat hij ook wel eens met de fiets gaan werken. 50min langs de kleine baantjes. “Met de racefiets”, verklaart hij glimmend. Hij kijkt geamuseerd opzij als ik hem vertel dat ik net ook met een lerarenopleiding ben gestart. “Module één ?” Wie weet worden we nog collega’s. Hij zet mij af op enkele meters van de bushalte waar ik gewoonlijk afstap.
Van toeval gesproken.

men zegge het voort

groetjes,

Hans