lastige vragen

Ik blijf geduldig wachten op de beloofde antwoorden van het Nucleair Forum, maar het ziet er naar uit dat dit ijdele hoop  zal zijn.  Als ik echter de gestelde vragen even bekijk, dan zijn er toch een aantal kritische stemmen te lezen (jaja Björn, goed gewerkt). Jammer genoeg zijn de antwoorden op die vragen een staaltje van rond de pot draaien, informatie achterhouden of eenzijdige informatie verstrekken.

Bij Jong Groen hebben ze dit ook gemerkt, en dus hebben ze zelf een lijstje met antwoorden opgesteld. Zo kan je er lezen hoe Pjotr uit Tsjernobyl een vraag stelt over de veiligheid en Aaila uit Finland over de vierde generatie kerncentrales. Goed gedaan en dit zonder de enorme budgetten van het Nucleair Forum.

Van Siegfried Bracke heb ik ook nog geen antwoord gehad om mijn vraag over de privacy. Ik heb hem wel even op de radio gehoord over zijn kandidatuur voor de burgemeestersjerp in Gent. Tja, volgens mij zou Siegfried de geknipte man zijn om voor het nucleair forum te werken. Op radio 1 zegt hij bijvoorbeeld dat hij de koepeltekst van groen-sp.a heeft gelezen en hij tot zijn ontzetting leest dat ze alle auto’s uit de stad willen.  Ziehier wat er in de koepeltekst staat over mobiliteit:

Op mensenmaat wil ook zeggen dat we onvoorwaardelijk gaan voor een autoluwe en groene stad. Hierbij kiezen we resoluut voor de zachte weggebruiker en voor de versnelde uitbouw van een fijnmazig openbaar vervoernet (tramnet) in combinatie met veilige fietsinfrastructuur binnen alle woongebieden. Dat beleid wordt ondersteund door een gedurfd parkeerbeleid.

Hieruit concludeert de heer Bracke dat men alle auto’s uit de stad wil. Waarom er dan nog een gedurfd parkeerbeleid moet komen is mij niet zo duidelijk. Wat wel duidelijk is, in de komende campagne zal blijkbaar niet op een leugentje meer of minder gekeken worden. Je zou van een intellectueel als Bracke een iets eerlijker houding verwachten, maar als het om macht gaat speelt dit niet meer.

Het beste dat we kunnen doen is blijven vragen stellen, tot we echte antwoorden krijgen.

een LIM op klompen

Gisteren de hele dag op stap geweest en dus geen tijd gehad om een berichtje te schrijven. In de voormiddag was ik op een heel bijzondere plek (daarover schrijf ik morgen meer), in de namiddag en avond was ik in Utrecht. Ik was er op uitnodiging van Philippe, een Vlaamse ondernemer die deel uitmaakt van een netwerk ‘vernieuwing in werk‘. Het netwerk bestaat uit ruim driehonderd mensen uit het Nederlandse bedrijfsleven en consultants die samen willen nadenken over onze manier van werken. Naast het gebruiken van de Franse taal voor het woord  fruitsap wordt in die kringen vooral veel Engels gebruikt. Het gaat er over work-live balance, over bouncen van ideeën, communities, de Twitter Fountain, KPI’s en andere zaken. Mijn niet gelaten want ik ken ook wel enkele Engelse woorden zoals Footprint, Overshoot, Downsizing en Stady State Economy om er maar een paar te noemen.

De bijeenkomst ging door in het imposante hoofdkantoor van Cap Gemini waar Phillippe ervoor had gezorgd dat ze als introductie op een sessie rond mobiliteit de Low Impact Man – helemaal uit België – hadden uitgenodigd.   Ter voorbereiding hadden ze alle deelnemers gevraagd een mobility footprint  (MF) in te vullen. Een andere aanpak zoals de mobiliteitsvoetafdruk van de kleine Aarde die de impact van je mobiliteit in hectare uitdrukt. Deze MF bekijkt hoeveel beslag je legt op de vervoersinfrastructuur uitgedrukt in tijd en ruimte. De gemiddelde Nederlandse werknemer heeft een MF van 1, en naargelang je eigen verplaatsingsgedrag kan het meer of minder zijn. Het leuke was dat iedereen bij binnenkomst een badge kreeg met daar op de eigen score. En daar liepen dus mensen rond met een 2 of 3 of zelfs 4 of hun badge (zelf kwam ik uit op 0,1). Dat was alvast een goed element voor gesprek en awareness. (ik zou normaal gezien bewustzijn schrijven)

Ik heb mijn tijd gebruikt om het probleem wat breder te schetsen. De uitdagingen van onze tijd, de onmogelijkheid van exponentiële groei,  de onduurzaamheid van ons financieel economisch systeem, het probleem van olie enzovoort. (Aangezien in dergelijke gezelschappen druk getwitterd wordt kon ik trouwens meteen erna op de Twitter Fountain de reacties zien.) Uit het gesprek dat daarop volgde blijkt dat bij deze groep ondernemers er zeker openheid is om de fundamenten van ons model minstens in vraag te stellen. Het gesprek ging al heel snel in de richting van hoe en wat kunnen we dan doen om de sence of urgency te vergroten, om het bewustzijn rond ecologische problemen te vergroten en om ondernemen fundamenteel duurzamer te maken. Vragen waar geen pasklaar antwoord op is. Toch ging deze groep alvast starten met een experiment om de eigen mobiliteitsvoetafdruk te verkleinen door maandelijks de verplaatsingen te registeren en van daaruit op zoek te gaan naar alternatieven.

Ik hoop alvast dat hier iets van blijft hangen. Veel mensen waren in elk geval onder de indruk van de informatie dat iemand met een inkomen van 30 000 euro hoort bij de 5% rijksten van de wereld. En dan heb ik de situatie nog wat onderschat, want in feite ben je dan bij de 3,8% rijksten. De test kan je hier doen. Ter afscheid kreeg ik een ruiker bloemen (ik vrees met het vliegtuig ingevoerde bloemen gekweekt met veel pesticiden door onderbetaalde arbeiders… ik kreeg ondertussen al een berichtje dat het om verantwoorde bloemen gaat) en een paar gele klompjes. Die passen prachtig bij mijn geitewollensokken.

1 maand LIM: afval en mobiliteit

Wat afval betreft zijn de resultaten van de eerste maand behoorlijk. Het restafval beperken tot 1 kilogram is net gelukt. De kinderen hebben hun kamer op het eind van de maand nog eens grondig opgeruimd. Aangezien ze dit niet elke maand doen moet het lukken om de volgende maanden de restafval fractie nog wat te verkleinen. PMD is niet voor niks de Perfect MijDbare fractie. Geen drankblikjes, geen pet-flessen, enkel kroonkurkjes, 2 kleine blikjes van tomatenconcentraat en enkele bakjes van aarbeien. Dat is het ongeveer. Glas ziet er niet zo goed uit. Het gaat vooral om flessen van wijn (meestal gekregen op het feestje) die je niet terug kan geven. Mocht iemand dergelijke flessen verzamelen om bvb wijn te maken, laat maar weten! Afvalpapier is flink verminderd, belangrijkste reden is het lezen van de krant in de bib.

Voor mobiliteit is het niet helemaal gelukt om alles zonder auto te doen. Ik heb 6 kilometer meegereden met huisbaas Jan om de regentonnen te gaan halen, en de terugkeer van de Kaaihoeve met de auto is ook goed voor 22 km. Wel wordt die rit gedeeld door 3 mensen, dus de voetafdruk-impact zal beperkt zijn. Ik heb ongeveer 725 kilometer met de trein gereden, waarvan de meeste ritten eigenlijk in opdracht van de VRT waren. Bus, tram en metro zullen goed zijn voor zowat 80 kilometer.

Op basis van al deze cijfers heb ik ook mijn voetafdruk herberekend. Dit komt aan bod in een volgende stukje, samen met een lijstje van ‘zondes’ die ik de voorbije maand heb begaan. Kwestie van de spanning er wat in te houden…