veel te doen

Ik heb me voorgenomen me toch wat meer te concentreren op positieve voorstellen en alternatieven. We kunnen blijven klagen over alles wat er mis loopt, maar gewoon al voor de eigen gemoedsrust kan het beter zijn om ons te concentreren op wat goed loopt.

Ik ben opnieuw gestart met mijn mini-moestuin in potten op de binnenkoer. Ik kader van een nieuw initiatief van de week van de smaak schrijf ik regelmatig voor de nieuwe moestuinblog.  Wie weet is de week van de smaak ook een stukje geïnspireerd door de transitie-gedachte nu ze met deze blog veel aandacht aan besteden aan het zelf gaan tuinieren. Ook positief is dat er daarbij heel wat aandacht is voor vegetarisme en Low-Impact voeding.

Nog een initiatief die pogingen doet om dan rond mobiliteit de mentaliteit wat te veranderen. Het gaat over de ‘groene halte’. Dit is een initiatief van de trein-tram-bus beweging met als doel de combinatie van openbaar vervoer en wandelen te promoten. Dit door wandelroutes uit te stippelen die starten bij een halte van de bus of trein en die eindigen bij een andere halte. Dit maakt het mogelijk op een makkelijke manier onbekende plekjes te gaan ontdekken. Op 8 en 9 mei worden een hele reeks Groene halte activiteiten georganiseerd. Zelf zal ik er ook bij zijn in de Kalkense meersen.

Tenslotte nog iets voor de jongere lezers. Van 5 tot en met 10 juli organiseert Broederlijk Delen samen met een hoop andere organisaties opnieuw een wereldkamp. Een unieke gelegenheid om dieper in te gaan om wat er vierkant loopt in de wereld en wat je er zelf aan kan doen.

En dit is maar een zeer kleine greep van de vele acties her en der. Geen tijd om cynisch te worden dus, maar tijd voor positieve actie.

lentekriebels

Een weekend met  iets hogere temperaturen en wat zon, dat doet een mens denken aan de lente. Op de boerenmarkt kon ik dan ook niet weerstaan aan de jonge slaplantjes en heb ik er vijf mee naar huis genomen. Meteen een gelegenheid om wat compost te oogsten uit het compostvat en opnieuw te starten met mijn indoor-moestuintje. Binnen enkele weken kan ik dan wellicht starten met het outdoor moestuintje in potten (want open grond heb ik niet).  De kwetsbare slaplantjes staan hier naast mij aan mijn bureau, ook de kamerplanten kregen een iets grotere pot en wat verse vruchtbare grond om verder te kunnen groeien.

Het zelf kweken van groenten op kleine schaal is niet alleen een rustgevende bezigheid, maar zal misschien in de toekomst nog meer nodig zijn als we niet langer beroep kunnen doen op goedkope olie die zorgt voor massa-productie en massa-transport van voedsel. Aandacht voor korte keten en meer voedselautonomie zijn dan ook onderdelen van de Transitie-aanpak. Zo zijn er al heel wat mooie voorbeelden van eetbare stadsparken, moestuinen op daken en balkons. Om goesting te doen krijgen, nog een voorbeeldje van de Transitie site van Gent.

Stap 19; je eigen groenten

Het moestuin experiment deze zomer was misschien geen groot succes, maar toch blijf ik een groot voorstander van zelf groenten en kruiden kweken. Op die manier ben je zeker van lokale en seizoensgebonden producten met een lage ecologische voetafdruk (en zonder pesticiden). Door bezig te zijn met planten, aarde en water kan je wat voeling krijgen met de natuur en de seizoenen. En tuinieren bij volkstuinen heeft als bijkomend voordeel dat je een heleboel mensen leert kennen. Dat het bij mij niet zo goed is gelukt heeft vooral de maken met tijdsgebrek. Als je een moestuin wat deftig wil onderhouden moet je er vooral regelmatig aandacht aan besteden. Dus eenmaal ik op pensioen ga waag ik een nieuwe poging. Ondertussen heb ik in huis nog steeds wat kruiden in een bloembak, kweek ik eigen kiemen, en de selder doet het prima in de voormalige gft-bak.

Dat ik niet echt groene vingers heb, heeft mijn familie ook begrepen. Dit weekend kreeg ik nog van mijn petekind een startersdoos ‘MIJN TUIN, zelf groenten en bloemen kweken!’. Dit is een pakket voor kinderen vanaf zes jaar met zaden, zaadmatjes, een zaadlint, een tuinplan en tips. Op een zeer eenvoudige manier kan je hiermee zelf aan de slag. Het zou trouwens wel eens kunnen dat we allemaal weer een beetje tuinier zullen moeten worden, eenmaal het aanbod van goedkope olie afneemt. Want nu is de hele landbouw gebaseerd op goedkope fossiele brandstof voor machines, serres, transport en bemesting en dit zal niet kunnen blijven duren. In Cuba hebben ze noodgedwongen hun landbouw moeten omschakelen toen de goedkope olie uit de voormalige Sovjet-unie wegviel. Gevolg; zowat de helft van de groenten die nodig zijn om de mensen van Havana te voeden worden in de stad zelf gekweekt. In kleine stadstuintjes, op balkons en daken. Als ik een bescheiden tip mag geven: radijsjes zijn een makkelijke teelt om mee te starten. Tips over ecologische tuinieren voor gevorderden kan je onder andere vinden op www.velt.be

Afscheid van de moestuin

Nog meer afscheid. Vandaag ben ik een laatste keer naar mijn moestuintje geweest, om de resterende rode bieten te oogsten. Enkele selderplanten en een rabarber heb ik nog meegenomen, en ga ik proberen binnenshuis te laten overleven.

Als ik een eerlijke evaluatie maak van mijn moestuinexperiment dan moet ik besluiten dat een moestuin niet echt mijn ding is. Het lukte me niet genoeg om regelmatig naar de tuin te fietsen om er de nodige zorg en aandacht aan te besteden. Ik ben er van overtuigd dat met je handen in de grond werken een positieve invloed heeft. Maar in mijn manier van leven krijg ik het niet ingepast. Als ik op pensioen ga kan ik het nog eens proberen natuurlijk.

Een positieve ontdekking was echter het sociale leven op de volkstuinen. De joviale babbels met collega’s, de niet aflatende steun en goede raad van André (mijn moestuinpeter zeg maar), de cafetaria die veel weg heeft van een Oostenrijkse wijnstube, de leuke activiteiten zoals het streekbierenfeest en het prachtige Halloweenfeest waar ik met de kinderen aan heb deelgenomen. Kortom, een boeiende wereld van vrijwilligerswerk, soms ook wat geklaag en geroddel, vooral veel vriendschap en geniet-momenten in de tuin met een glaasje wijn. Ik ben dan ook blij met plannen van de stad Gent om nog meer volkstuinen aan te leggen. Want wat mij betreft: hoe meer volkstuinen hoe meer vreugd!

Leve het werk van den Akker.

Vandaag weer kennisgemaakt met een fascinerende wereld; die van de Gentse volkstuinen. Opgericht in 1932, in tijden van economische crisis en ter bevordering van de maatschappelijke zedelijkheid.

Op zoek naar een stukje grond om zelf wat groenten te telen was ik te gast bij André Rombaut, parkbeheerder van volkstuinen Slotenkouter in Sint-Amandsberg. Een prachtig domein van 3 hectaren met in totaal 94 tuintjes.  Wat me positief verraste is de evolutie binnen de volkstuinen om meer en meer ecologische te gaan telen. Naast het sociale aspect (op zaterdagmorgen is de cafétaria open), een economische aspect (eigen groenten kweken kan financieel interessant zijn) is er dus ook een ecologische dimensie. Als dit geen duurzaam project is! Er is zelfs een mondiale dimensie, zowat 10% van de leden zijn allochtoon zijn én de groep ondersteunt een moestuinproject in de Filippijnen.  

Ik heb me meteen ingeschreven op de wachtlijst, in de hoop toch nog deze zomer een klein stukje te kunnen bewerken. Volgens de kenners zou ik best beginnen met radijzen, de makkelijkste der teelten. Of ik zal kunnen meedingen in de wedstrijden voor grootste zonnebloem of zwaarste pompoen is zeer de vraag. Maar het idee om binnenkort misschien zelfgekweekte boontjes te kunnen kweken maakt me al gelukkig.

In afwachting van het echte werk kan ik best al wat studiewerk doen; het beste handboek rond ecologisch tuinieren is te vinden bij Velt.