andere manieren gezocht

Het ideetje van de GAS-beloning lokt wel wat discussie uit, of bijvoorbeeld de overheid een rol moet spelen bij het opvoeden van de mensen. Natuurlijk blijft het een basistaak van ouders om kinderen waarden mee te geven, maar je kan niet ontkennen dat de overheid nu al een belangrijke rol speelt door de organisatie van het onderwijs. En natuurlijk zijn ook alle vormen van boetes manieren om ongewenst gedrag te doen uitdoven, dus een groot verschil met beloningen is er misschien niet.

Wat ik wel geloof is dat we op zoek moeten gaan naar andere manieren om problemen aan te pakken. Zo ben ik ook voorstander van het experiment in Gent om in een parkje eens een tijdje het afval niet op te ruimen. Hier stellen ook nogal wat mensen dat dit  niet zal werken omdat ‘afval afval aantrekt’ of omdat dit parkje een ‘magneet zal worden voor nog meer afval’. En wellicht zijn die beweringen wel gebaseerd op een realiteit, maar dit wil niet zeggen dat er geen andere realiteit zou kunnen zijn. Want het is duidelijk dat de traditionele aanpak zoals dagelijks opruimen, meer afvalkorven en boetes ook niet helpen.  Als we de dingen blijven doen zoals we ze altijd hebben gedaan dan zullen we de resultaten krijgen die we altijd gekregen hebben. Wie weet gaan mensen door geconfronteerd te worden met hun eigen gedrag daar eens over nadenken.

Daarom denk ik dat we de volgende jaren nog meer onze kijk op de dingen zullen moeten opentrekken en ruimte maken voor ideeën die op het eerste gezicht controversieel zijn. Allicht zal zo’n experiment regelmatig mislukken, maar als we daar dan iets uit leren zetten we een stap vooruit.

Als het gaat over opvoeden kunnen we ook hier de vraag stellen of er andere manieren mogelijk zijn. Daarom nog enkele recente links. Zo is er de vzw MamAditi. Dit is een vzw die natuurlijk opvoeden promoot. Jonge moeders die vaak eenzaam zijn in hun manier van opvoeden vinden elkaar dankzij deze vzw. Zij wisselen ervaringen uit omtrent onderwerpen die in onze maatschappij nog steeds een beetje taboe zijn: langvoeden, rapley-methode, draagdoeken, samen slapen, ecologisch luieren,…
Een andere organisatie is La Leche League. Dit is een organisatie die vrouwen begeleidt bij borstvoeding. Vaak kan een borstvoedingsstart zeer moeilijk verlopen en in onze maatschappij  wordt een jonge moeder in die situatie snel verleid door de overstap naar kunstvoeding, door het gebrek aan correcte informatie.

Hoe Griet en Stefan en hun kinderen proberen in hun dagelijks leven de omslag te maken kan je lezen op hun blog. Kortom zoeken en proberen lijkt me gezonder dan vasthouden aan methodes die toch niet werken.

10:10

Gisteren bezoek gekregen van Natalie, een enthousiaste studente geneeskunde die aan de slag gaat om ook hier de 10:10 campagne op te starten. 10:10 is een campagne die gestart is in Groot-Brittanië met als simpel doel: laat ons zoveel mogelijke mensen, bedrijven en groepen vinden die in 2010 hun C02 uitstoot met 10% willen verminderen. Hiermee wil men aantonen dat dit niet zo moeilijk is, en de druk op politici verhogen om zelf serieuze engagementen te nemen.

De campagne loopt ondertussen in 128 landen en daar mag België toch niet in ontbreken. Dus op 10 oktober zal ook in enkele steden actie gevoerd worden met als doel mensen aan te zetten tot concrete engagementen. Je kan op de Nederlandse site het materiaal bekijken. Er worden duidelijke checklijsten aangeboden met eenvoudige acties om je CO2 uitstoot te verminderen. Misschien wel bekend voor de meeste lezers van deze blog maar een goede manier om andere mensen rondom jou aan te zetten om iets te doen. Ik ga in elk geval ook iets doen op het 10:10 feest in Gent.

10:10 is er in Gent ook de verjaardag van Eva, een verjaardagsfeestje wat ik niet wil missen (en dat goed aansluit op de 10:10 doelen) maar daarover binnenkort meer.

Nog een laatste aanrader, ik schreef hier al eens over de nieuwe film van Coline Serrau.  Solutions Locales pour un désordre global. Think global, act rural. De film speelt deze en volgende week in Brussel (Vendöme), vanaf morgen ook in Sphinks in Gent. Meer info hier: http://www.solutionslocales.be/

de kinderen van Schoten

Voor de voorstelling in Schoten ben ik langs geweest bij ’ Vita et Pax’, een secundaire school in Schoten. Ik kreeg twee lesuren om  mijn verhaal  te doen aan de leerlingen van het vierde jaar. Bij het fietstochtje naar de school werd me al duidelijk wat voor leerlingen ik zou voorgeschoteld krijgen. Grote bosrijke domeinen met uit de kluiten gewassen villa’s, goed afgeschermd van de buitenwereld.

De leerkrachten vertelden me op voorhand dat dit geen doorsnee leerlingen zijn. Een aantal van hen krijgt op hun 18^de een terreinwagen cadeau (voor de veiligheid uiteraard). Een aantal onder hen hebben thuis een verwarmd zwembad. Toen men vanuit de school vorig jaar aan leerlingen vroeg om de ecologische voetafdruk te berekenen bleek dat een aantal ouders niet wilden meewerken. Doorgeven hoeveel energie ze verbruiken of hoe vaak ze het vliegtuig nemen is een” schending van de privacy”. Het zal ook wel toeval geweest zijn dat ik in de groep van een zestigtal leerlingen op het eerste zicht geen allochtonen zag.

Ik ben gestart met een poging om duidelijk te maken hoeveel geluk deze jongens en meisjes wel hebben. Ik vroeg hen of ze een idee hadden hoe rijk ze waren. Iemand dacht bij de 20% rijksten, iemand anders dacht eerder bij de 10% rijksten. Aangezien je met een maandinkomen van 3000 euro netto bij de 1% rijksten van de wereld bent zal dit voor de meesten uit de groep eerder zoiets zijn. Dan legde ik ze uit waarom ze ook dikke pech hebben. Ze zijn de generatie die geconfronteerd zullen worden met de gevolgen van de opwarming van de aarde, met de gevolgen van piek-olie, misschien wel de eerste generatie die het met minder zal moeten doen dan hun ouders.  De reacties op mijn verhaal waren gemengd. Een aantal maakten duidelijk dat ze niet geïnteresseerd waren, anderen waren oprecht geboeid. Bij het thema vliegen was er heel wat weerstand. Het idee dat er beperkingen zouden opgelegd worden aan het aantal vliegreizen omwille van milieuredenen leek hen onrechtvaardig. Tja, de spanning tussen eigenbelang en algemeen belang zeker.

Zelf vind ik dit ook niet eenvoudig. Dit zijn jongeren die opgevoed zijn in (materiële) weelde, die alle kansen krijgen op een goede vorming, die nu al ongeveer zeker zijn dat ze zich nooit financiële zorgen zullen moeten maken in hun leven. Hoewel ze profiteren van de ongelijke verdeling in de wereld zijn zij er niet persoonlijk verantwoordelijk voor.  Hoe kan je hen duidelijk maken dat ook zij deel zijn van een globaal ecosysteem, dat hun handelen een impact heeft en dat ook zij kwetsbaar zijn als het systeem crasht . Ik maak me niet te veel illusies, maar een meisje vertelde achteraf dat ze een lijstje punten had die ze met haar ouders wou bespreken. Dus hoop dat ik maar dat haar ouders de bezorgdheid van de dochter au serieus nemen, en ze niet afschepen met wat geruststellende woorden dat zij zich geen zorgen moeten maken.

De belangrijkste tip die ik ze kon meegeven is uiteindelijk: wordt niet te rijk, want hoe rijker mensen worden hoe groter hun ecologische voetafdruk…