de bloemetjes en de bijtjes

Dat bijen het niet makkelijk hebben is de voorbije jaren meermaals in het nieuws gekomen. Dat bijen levensbelangrijk zijn voor het overleven van de mensen wist Einstein al. Als de bijen er niet meer zijn, dan zijn wij vier jaar later aan de beurt.

Dat het wat dit betreft vijf voor twaalf is mag duidelijk zijn: al vijftien jaar doet zich over de hele wereld een angstaanjagend fenomeen voor; honderdduizenden kolonies van honingbijen lijken van de aardbodem te verdwijnen. Een virus? De grote hoeveelheden pesticiden? De industrialisering van de honingsector? Gevolgen van de klimaatverandering? Of een combinatie van dit alles.

Niemand lijkt een antwoord te hebben. Maar één ding staat als een paal boven water: het lot van de natuur en van de mens is nauw verbonden met dat van de bijen. Daarom is het heel belangrijk dat heel veel mensen zich bewust worden van deze problematiek. Vanaf 20 maart wordt dat een stukje makkelijker dank zij deze film van regisseur Markus Imhoof, een fascinerende reis naar de betoverende wereld van de bijen…

Dus een paar suggesties. Bekijk nu al in je agenda wanneer een vertoning in je buurt is en nodig meteen wat vrienden uit om samen te gaan kijken. Geef mensen die jarig zijn een gratis ticket voor deze film, neem je kinderen mee, spreek erover bij de bakker in op de bus, je kan ook zelf een voorstelling organiseren (aanmelden via de link van de film). Nu de bijen al honderdduizenden jaren voor ons zorgen mogen we ook wel eens iets terugdoen. Om met Einstein af te sluiten: ‘de wereld zal vernietigd worden door degenen die kwaad doen, maar door zij die erop doe te kijken zonder iets te doen’.

4 juli 2033: de redding van de mensheid?

Na heel wat discussie is dan toch beslist dat gestart zal worden met de bouw van drie ‘Lylipads’, dit zijn drie drijvende Ecopolisen voor klimaatvluchtelingen. Omdat er nog steeds schrik is dat de klimaatopwarming die nog niet gestopt is, voor grote problemen kan zorgen is een project gestart om alvast het voortbestaan van de mensheid te verzekeren.

Voorstellen om grote ruimtesteden te bouwen of onderaardse verblijven in granietrotsen uit te houwen, hebben het niet gehaald. Uiteindelijk is gekozen voor een ontwerp van de hand van Vincent Callebaut een Belgisch architect. Enerzijds omdat het om een betaalbaar ontwerp gaat en het ook daarnaast ook rekening houdt met een mogelijk stijgende zeespiegel. De drie Lylipads zullen gebouwd worden in Noorse Fjorden en normaal gezien in 2035 of 2036 klaar moeten zijn.

In een Lylipad kunnen zo’n 50 000 mensen permanent wonen en leven. Het hele ontwerp is zelfvoorzienend wat betreft water, voedsel en energie (een beetje zoals mijn stobalenhuisje). De mensen wonen rond een centrale zoetwatervijver en bevat ruimte om toch een deel van de fauna en flora mee te nemen, net  zoals een moderne ark van Noah. Zowel voor de uitwerking van de vorm als het gebruik van materialen is heel erg gekeken hoe de natuur werkt. Een denkwijze die ook wel Biomimicry wordt genoemd en nu een erg belangrijke bron van innovatie vormt.

Ik ben persoonlijk niet zo zeker of dit nu de goede keuze is. Er zijn toch tekenen dat we de stijging van de temperatuur al vertraagd hebben en zelfs bij de meest pessimistische prognoses gaat men ervan uit dat er nog redelijk wat zone geschikt zullen blijven voor menselijke nederzettingen. En wie weet hoe verloopt het leven met zo veel mensen op een beperkte ruimte in volle zee?

Over de manier waarop de in totaal 120 000 bewoners zullen worden geselecteerd is goed nagedacht. Om te vermijden dat enkel  mensen met invloed of geld kunnen meevaren zal dit gebeuren via een mondiale loterij. Daarbij zal iedereen van 0 tot 60 jaar evenveel kansen hebben. Tevens zal erop gelet worden dat de bevolking van elke varende stad een doorsnede is van de wereldbevolking. Wie door het lot wordt uitgekozen kan natuurlijk weigeren, dus het zal wel een tijdje duren voor de hele procedure is afgewerkt.

Eenmaal de bevolking geselecteerd en de Lylipads klaar worden ze op drie verschillende oceanen uitgezet. Benieuwd hoe dit gaat aflopen…

23 oktober 2018: hoop in Gent

De gemeenteraadsverkiezingen van vorige zondag hebben voor een aardverschuiving gezorgd. De rechtse coalitie die in 2012 de macht nam is nu overtuigend weggestemd. Een gezamenlijke lijst met mensen van Groen!, het vroegere SP-A en een heleboel middenveld-organisaties heeft bijna zestig procent van de stemmen behaald. Een duidelijk keuze van de Gentenaar voor een sociaal en ecologisch beleid. Elke De Cruyenaere is de eerste vrouwelijke burgemeester van de stad sinds 1804 (!) en kiest meteen voor een ander beleid. Zo zijn er enkele verrassende namen opgenomen in het kabinet, Annelies Beke is schepen van cultuur geworden, Marleen Temmerman schepen van welzijn en geluk, Tom Balthazar is schepen van autonome energievoorziening en CO2 reductie en boer Michiel is de nieuwe schepen van stadslandbouw. Met Debbie Eraly is voor het eerst in Vlaanderen ook een schepen van transitie en herstel aangeduid.

Het nieuwe college wil volop inzetten in ‘het vergroten van de lokale veerkracht van de stadsdelen in de moeilijke overgang naar een olie-onafhankelijke samenleving’. De bekommernis is op termijn een stad ’waar actief gekozen wordt voor het bestrijden van ongelijkheid en het benutten van het aanwezige menselijk kapitaal. Geluk en welzijn zijn belangrijk dan status en rijkdom’. Deze fragmenten uit het beleidsakkoord geven alvast de toon aan. In elk stadsdeel wordt begin volgend jaar een burgerparlement verkozen. Ik denk erover na om me hiervoor ook kandidaat te stellen.

Op verschillende plaatsen in de wereld wordt trouwens heel verschillend gereageerd op de PC (dit is de afkorting die meestal gebruikt wordt om de Permanente Crisis te beschrijven die ondertussen al zes jaar bezig is).  In de Verenigde staten zijn er honderden groepen van Survivalist ontstaan. Het gaat om kleine groepjes blanken die stukken grond bezetten en volledig zelfvoorzienend zijn voor water en energie. Ze hebben grote voorraden voedsel, wonen gedeeltelijk in bunkers en zijn zwaar bewapend. Er zijn al verschillende incidenten gemeld waarbij uitgehongerde mensen uit te steden werden neergeschoten in een poging om wat voedsel te bemachtigen.

Het filmpje hierboven toont hoe wanhopig sommige individuen zijn in hun poging om te overleven. Voor zover de berichten volledig en betrouwbaar zijn is de chaos het grootst in de Verenigde Staten, een land waar ongeveer 200 miljoen vuurwapens circuleren!  In de meeste Latijns-Amerikaanse en Afrikaanse landen blijkt het gemeenschapsgevoel te zorgen voor meer overlevingskansen. In Europa is het plaatje nogal verdeeld. Er is enerzijds sprake van meer en meer Gated Communities, anderzijds zijn er ook brede bewegingen van onderuit waar solidariteit en verbondenheid de belangrijkste waarden zijn.

Ik ben in elk geval opgelucht dat er hier in Gent een nieuwe dynamiek van hoop is ontstaan. Vele deskundigen gaan ervan uit dat de PC nog meer dan een decennium kan aanslepen en nog een stuk erger kan worden, de beste kansen hebben die gemeenschappen die kiezen voor samenwerking.