Het mag gerust 10 graden zijn buiten, het is kerstvakantie dus ‘gij zult schaatsen’. In elke stad of bijna ondertussen elk dorp is er tegenwoordig een kunstschaatsbaan aangelegd, met de nodige mogelijkheden tot consumptie en vertier op en rond de ijspiste. Ik ben wat aan het zoeken geweest naar het energieverbruik van dergelijke installaties, maar het is niet makkelijk de nodige informatie te vinden. De piste van Genk blijkt evenveel te verbruiken als het energie jaarverbruik van 5 gezinnen, dus spreken we al snel over 125 000 kWh. Maar het zou wel eens een pak meer kunnen zijn als het zo warm als deze kerst. (Het voordeel is dat ik nu als gemeenteraadslid vragen kan stellen, dus moet het mogelijk zijn binnenkort te weten te komen hoeveel de ijspiste in Gent dan wel kost aan energie.)
Naast, rond en boven de piste zijn er ook de spots, de bars met koelkasten en terrasverwarmers, de kraampjes met warme wijn en wafels, soms aangevuld met kermisattracties en nog een paar van die energieverslinders zoals ijssculpturenfestivals. Alle waarschuwingen van uit de hand lopende opwarming ten spijt blijkt de westerse mens zich weer te moeten overgeven aan een roes van kopen en consumeren. Zorgen de warme winters ervoor dat er minder kan geschaatst worden? Geen nood op elk Vlaams dorpsplein installeren we een energieverslindende ijspiste zodat de opwarming nog wat sneller gaat. Toekomstige historici zullen regelmatig hun wenkbrauwen fronsen als ze onze gewoontjes proberen te duiden.
Waar is mijn kindertijd gebleven waar we bijna elke winter gingen schaatsen op bevroren plassen in de buurt? Ik weet nog dat we enkele keren op de Damse vaart zijn gaan schaatsen. Het kon niet op bestelling, maar enkel als de natuur het toeliet. Zo’n vriesweek was dan steeds een feest, zonder discoballen boven ons hoofd, zonder tombola’s waar je auto’s (!) kan winnen, zonder glitter, zonder koopjesmarkt, zonder commercieel gedoe. Maar met veel vrolijke mensen op het ijs midden in de natuur, waarbij we tegelijk beseften hoe machtig de natuurelementen zijn. Als we terug thuis kwamen was er enkel een kop warme chocolademelk.
Het zijn herinneringen om te koesteren, ervaringen die je niet kan imiteren, nog niet met duizend ijspistes.
Gearchiveerd onder: Energie en water, Vrije tijd | getagged: ijs, schaatsen | 19 Commentaar »
