voila

Ziehier dus het resultaat van de fotosessie vorige week bij me thuis.

Het affichebeeld voor de theatertournee die er aan komt dit najaar. De bedoeling is om met een nieuwe show (met muzikale omlijsting deze keer) nog maar eens wat andere mensen te bereiken en zo de blijde boodschap te verspreiden.

Toen ik in mei 2008 begon met mijn persoonlijk experimentje om goed te leven met een kleine ecologische voetafdruk had ik nooit kunnen denken tot wat dit allemaal zou leiden.

Maar soms is het goed om alles los te laten en te doen waar je zin in hebt en erop te vertrouwen dat het goed komt. Mensen die op Ecopop al een stukje van de nieuwe show gezien hebben weten ondertussen ook wat het einddoel is: het sportpaleis.

 

terug thuis

Zo, de afbraak is goed verlopen en nu ben ik thuis om even te bekomen van twee erg boeiende dagen op Ecopop Kortrijk. Er is nog hoop voor de mensheid, dat is alvast duidelijk. Hier nog een fotootje van de Show (met dank aan Jozef Lievens), ik ga nu eerst even op mijn positieven komen en daarna kan je hier meer lezen over de plannen voor de toekomst…

zuchten in Zeeland

Ik ben ondertussen terug van een blitz bezoekje aan Zeeland. Meer bepaald aan het eiland Schouwen-Duiveland. Daar hebben ze namelijk een heuse milieuweek en daarvoor hebben ze mij uitgenodigd voor 2 lezingen.

Na een vlotte heenreis van ongeveer 3 uur kwam ik netjes op tijd aan bij de school met de naam ‘Pontes Pieter Zeeman’, de enige middelbare school op dit eiland met 34 000 inwoners. In de recreatiezaal zaten zo’n 140 enthousiaste leerlingen van omstreeks 14 jaar. Ondanks het testen vooraf bleek er technisch een en ander mis te lopen. De DVD deed het niet, de klank viel uit en internet was veel te traag, niet de best mogelijke condities natuurlijk. Tegelijk bleken de jongeren ook bijzonder actief en mondig te zijn (om het eufemistisch uit te drukken), waardoor leerkrachten een paar keer moesten ingrijpen om de stilte te bewaren. Ik was blij dat ik (en mijn stem) het overleefd heb, en kreeg als dank een bosje rozen (wellicht uit Kenya…).

De avondsessie zou anders zijn. Deze ging door in Ecoscoop, het natuur en milieucentrum in Renesse. Een mooi plaatsje en ik had voldoende tijd voor een wandelingetje naar het strand over de dijken die het in 1953 begeven hebben.

Maar de inwoners van Renesse hadden gisterenavond blijkbaar andere dingen aan hun hoofd. Dus kende ik alle aanwezigen op de show al snel bij naam. Ada,  Jos en Jacques (die alledrie bij Ecoscoop werken) waren er én Karel. De enige echte toeschouwer zou je kunnen zeggen. (het was deze keer een heuse one-man-show)  Technisch werkte alles perfect, het kwismoment moest ik wat aanpassen wegens te weinig kandidaten maar het werd een erg gezellige avond. In zo’n geval moet ik altijd terug denken aan een uitspraak van iemand uit ‘Meat the Truth’. Daar vragen ze aan een kerel die de boer opgaat om vleesvermindering te promoten of het soms niet lastig is voor kleine groepen te gaan spreken. Zijn antwoord is daarop: ‘don’t count the numbers’, wat ik in dergelijk gevallen ook doe.

Straks in Brugge beter!

Low Impact Show op Dranouter.

Aangezien er in de kranten geen verslag over te vinden is zal ik het zelf maar doen: een verslagje van de Show vorige zondag op Dranouter. De voorstelling was voorzien om 12u30, dus ik ging er vanuit dat er niet zoveel volk zou komen opdagen. Op de vierde festivaldag is dat toch behoorlijk vroeg. Maar tot mijn verbazing zat de tent goed vol met zo’n 300 mensen, waaronder behoorlijk wat kinderen. (tja, voor hun is 12u30 nooit vroeg natuurlijk)

Dimitri Leue deed een korte aankondiging en toen was het mijn beurt. Om er echte Show van de maken had ik beroep gedaan op Luc die met zijn saxofoon én roze pakje het podium compleet maakte. Luc was ook mijn joker die af en toe een flauw – ecologisch- grapje mocht debiteren. Bijvoorbeeld: het is groen en het hangt aan de koelkast: ‘Kermit de Sticker’

Tussen haakjes, de belichting in de Etno tent was volledig op basis van LED-lichten dus alvast een beperkt energieverbruik. Om er echte comedy van de te maken was ik een show gaan bekijken van Wouter Deprez (vandaar de stapel boeken aan de linkerkant). Ik wist dus min of meer wat me te doen stond.

Ik had ook mijn zus gevraagd om te assisteren en elke keer een streepje te zetten als er gelachen of geapplaudisseerd werd.  Kwestie van achteraf te kunnen evalueren of  dit wel eco-comedy is. Een leuk moment was zeker de kwis, grandioos gewonnen door de Nederlandse kandidaat. Ook de andere momenten waarop mensen op het podium werden geroepen vielen goed mee, o.a. door een kerel die gewoon de slappe lach kreeg.

Er zaten ook een paar ernstige stukken in, zoals het onderdeel met de beelden en de cijfers uit de film Home. Deze keer met muziek (er was voor de gelegenheid ook een piano aanwezig). Aangezien ik de dag van de Show ook echt 50 ben geworden konden een taart en verjaardagsgezang niet ontbreken.

Bij de concrete acties en tips bleken heel wat mensen bereid om ook iets te gaan doen. Op het podium is in real time iemand overgeschakeld naar Groene Stroom, waarbij de impact van de Show zelf netjes gecompenseerd werd. Voor de finale had ik nieuwe versie van het bekende Stand by Me geïntroduceerd.  Een liedje tegen stand-by lichtjes met als titel: Stand By Nie. Daarbij kwam een achtergrondkoortje uit de zaal meezingen, inclusief een spontane danser.

Een eerste optreden op een festival was best spannend, maar aan de reacties te horen vonden de mensen het wel ok. Er zijn ruim 40 lach-streepjes gezet en iets minder applaus streepjes. Er valt natuurlijk nog heel wat te verbeteren, maar je moet ergens beginnen.
(met dank aan Rein voor de foto’s)

nu ook LIM schlager op komst?

Nu het toch over brood en spelen gaat, gisteren zijn opnieuw een paar namen aangekondigd voor het Dranouter festival, en deze keer ging het over Gorki en… mezelf. Volgende zondag ga ik samen met Luc De Vos in de Leie springen (voor de Big Jump) en een maand later staan we dus samen op een festivalpodium.

Toch wel een beetje spannend, want in zo’n festivaltent zal er om 12u30 op de middag wel een ander publiek zijn dan ik gewoon ben. (nog afgezien van het feit hoeveel mensen daarvoor uit hun tent zullen komen)  Misschien moet ik toch overwegen om mijn gitaar erbij te nemen en een LIM liedje te maken…

Het zal ook wel de eerste keer zijn dat iemand met een ecologische verhaal een plaats krijgt op de affiche van een muziekfestival. Ik moet niet klagen natuurlijk, want ik heb altijd gezegd dat ik een manier wou vinden om een breder publiek te bereiken. Ziehier mijn kans…

Ondertussen zijn de schilderwerken in huis afgelopen en ga ik de volgende dagen verder werken aan de zonne-oven (ik kan vandaag het bestelde dubbel glas ophalen) en volgende week komt het zonnepaneeltje hier aan. Met de hete zomer die al begonnen is ziet dat er goed uit…

promo

Na de solden, de promo… tja dit zijn dingen die erbij horen als je een kleine zelfstandige bent. Maar hierbij dus de officiële aankondiging van de officiële première van de Low Impact Man Show…

Op Ecopop heb ik de eerste try-outs gedaan, op 20 maart gaat de show echt in première, dit ter gelegenheid van 10 jaar de Punt in Gent.

Wat kan je verwachten? Geen lezing en geen opsomming van tips die je kan toepassen om je ecologische voetafdruk te verkleinen. De LIM show wil op een onderhoudende, maar indringende wijze duidelijk maken waar we staan met de wereld en waarom we maar best in actie schieten. Het publiek wordt actief betrokken en bepaalt mee in welke richting de show gaat. Je krijgt een spiegel van de doorgedraaide consumptiemaatschappij, indringende beelden van de gevolgen van ons succesmodel en een warme oproep om zelf een deel van de oplossing te worden. Het is geen presentatie, geen stand-up comedy, geen cabaret, geen theatershow, geen uitéénzetting maar een beetje van dat alles. (oh ja ter geruststelling ik ga niet zingen!) De bezoekers krijgen na afloop allen de nodige basisinformatie mee om zelf aan de slag te gaan.

Je kan je gratis plaats reserveren via volgende LINK. De bedoeling is dat de show daarna op diverse plaatsen te zien is. De situatie van de planeet is zo ernstig dat we er al eens om mogen lachen. Misschien wordt het wel een nieuw genre: de eco-comedy…