leuke dingen voor de mensen (en de wereld)

Goed nieuws; het gaat steeds beter met de Community Supported Agriculture én de media tonen aandacht voor deze interessante manier van voedselproductie. Deze mooie reportage op Koppen toont de vele voordelen van landbouw die gedragen wordt door lokale gemeenschappen. Het verhaal van het ex-model dat een serieuze carrière shift maakt naar boerin zal wellicht ideeën oproepen bij bedenkers van het programma boer zkt vrouw. Op deze site kan je meer lezen over de bestaande projecten. Als we dit soort landbouw willen ondersteunen kunnen we er maar beter klant van worden.

Nog goed nieuws voor de voedselteams, de schepen van Facility Management (gebouwen dus) van de stad Gent engageert zich om samen met haar collega’s op zoek te gaan naar bijkomende plaatsen om depots voor voedselteams te organiseren. Er zijn wel al 17 teams actief die ongeveer 550 gezinnen bedienen, maar er is tevens een wachtlijst van ruim 130 mensen die in het netwerk willen stappen. Het vinden van een geschikt depot is meestal het grote probleem, daarom heb ik gevraagd om daar werk te maken. Er zijn heel veel gebouwen van de stad, de scholen, OCMW en anderen die niet continu gebruikt worden. Het voedselteam van het Rabot neemt trouwens zijn intrek in de Kerk. Voedselteam leden zullen misschien nog blij verrast worden als ze 2 broden en 5 vissen vinden in hun voedselpakket!

Dat goede ideeën snel hun weg vinden is hier ook te merken aan de introductie van de eerste Give-boxen en ‘ruil-je-boek-kast’ in Gent. Vanuit de buurtwerking zorgen deze initiatieven ervoor dat mensen en spullen elkaar vinden en tegelijk het milieu wat sparen.

De ‘give box’ van de Bloemekenswijk vindt men elke woensdag op de stoep van het buurtcentrum, Frans Van Ryhovelaan 119. De ‘give box’ van de wijk Sluizeken-Tolhuis-Ham staat in Buurtcentrum ’t Sluizeken, Godshuishammeke 20. Men kan er elke werkdag van 9 tot 12 uur terecht of tijdens activiteiten.  De ‘ruil-je-boek-kast’ van de Rooigemwijk vindt men vanaf vrijdag 28 juni 2013 in Buurtcentrum Rooigem, Linnenstraat 27.

Om de goede flow nog te versterken, een oproep om meteen ook te zorgen voor een beetje meer bos in Vlaanderen. BOS+ is op zoek naar stemmen, veel stemmen. Want per 5.000 stemmen krijgen ze 5.000 euro voor onze bossen. BOS+ wil bossen een duwtje in de rug geven: bomen planten, struikranden aanleggen of poelen herstellen. Alles voor de biodiversiteit in ons bos. Maar daarvoor hebben we hulp nodig. Surf daarom naar www.evoto.be en stem op BOS+. Per stem krijgt BOS+ 1 euro voor het project Business 4 Bos. Waarvoor heel erg bedankt!

nostalgie

Beetje nostalgie hier vandaag. Ik heb net in de voortreffelijke Sint-Amandsbazar een tweedehands platenspeler op de kop getikt en ben nu aan het luisteren naar platen die ik wellicht al zo’n twintig jaar niet meer gehoord heb. Ik had de doos met platen bewaard, ondanks het feit dat bij de lancering van de CD men ons heeft wijsgemaakt dat platen helemaal zouden verdwijnen. Nog zo’n voorspelling die niet is uitgekomen.

Want als ik het juist voorheb zijn platen weer helemaal in en kan je weer overal platenspelers kopen. De muziek mét de krasjes klinkt toch anders dan bij de vlekkeloze uitvoeringen op CD. Een platenspeler is ook heel eenvoudige technologie in vergelijking met de lasertechniek die nodig is voor CD’s. Met de muziek komen meteen de beelden van de jonge jaren weer naar boven.

Ondertussen heb ik de eerste bos-aardbeitjes kunnen proeven en ziet de raamtuin er best goed uit. Alleen heb ik wat schrik van te veel zon, want tegen de avond zien een aantal van de plantjes er wat slonzig uit. Trouwens de warmte en droogte (alweer zo’n uitzonderlijk fenomeen) begint stilaan gevolgen te hebben. Positief is dat er erg veel hernieuwbare energie wordt opgewekt met zonnepanelen (en wind). Tegelijk zien we dat rivieren lager dan ooit staan, de toevoer van groenten is ontregeld (waardoor heel veel weggegooid moet worden), het risico’s op bosbranden en bermbranden toeneemt, het waterverbruik fors stijgt én om en of andere reden vinden vele mensen het dan nodig vinden om de auto naar zee te rijden.

Een paar warme en droge weken lijken niet zo erg, en ik kan ook genieten van lopen en fietsen in de zon. Toch zijn er tekenen dat dit soort uitzonderlijke omstandigheden steeds normaler worden en dat de risico’s op problemen toenemen. Dat mijn regentonnen bijna leeg zijn is nog niet zo erg, maar als dit nog een tijdje doorgaat (de zomer moet nog beginnen) dan zou het wel kunnen dat ons systeem dit niet meer kan opvangen. Misschien beter nog een beetje wachten om water uit te voeren naar Quatar…

100 kilo minder

Terwijl de elektriciteitsteller traag achteruit draait en mijn gsm opgeladen wordt door een mini-zonnepaneeltje hebben de zonnekriebels me te pakken. Ik krijg zowaar zin om de ramen te gaan poetsen. Ik geloof best wat ze gisteren of deze morgen op de radio vertelden, namelijk dat door de klimaatverandering het groeiseizoen al ruim met drie weken is toegenomen. Hoewel de gevolgen van de klimaatverandering op veel plaatsen niet zo fraai zijn, kan ik wel genieten van een zonnige dag begin februari.

Omdat het nog iets te vroeg is voor een echte lenteschoonmaak doe ik deze week een ander klein project. Ik wil tegen het einde van de week 100 kilogram minder spullen hebben. Want elke keer als ik rondkijk merk ik hoeveel dingen ik allemaal bezit. Kleren, boeken, huishoudspullen, souverniertjes, CD’s, papieren, kinderspullen enzovoort en zoverder. En daar zit zoveel bij wat ik zo goed als nooit nodig heb. Dus heb ik een aantal dozen klaargezet die ik nu aan het vullen ben met spullen die ik kan missen. Die gaan dan naar de kringloopwinkel, de Sleghte of de letsgroep, zodat iemand anders er plezier kan aan hebben.

Want als je de oefening doet dan is snel duidelijk dat je echt niet zoveel nodig hebt om goed te leven. Trouwens al die spullen zorgen alleen maar voor meer afstofwerk, meer nood aan kasten, uiteindelijk een groter huis, meer verhuisproblemen, een hogere verzekeringspolis enzovoort.

Ps: verder verwijs ik graag nog naar de zeer interessante blogpost op lowtechmagazine over een vaak over het hoofd geziene isolatietip: het isoleren van je lichaam…

over vijsjes en nageltjes

Tja, ik weet niet of het te maken heeft met oeroude instincten, maar nu de lente ook officieel is gestart voel ik de behoefte om op te ruimen. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik teveel spullen in huis heb, dus wordt het weer tijd om te selecteren. Wat kan ik missen, wat kan ik weggeven, wat is goed voor de kringwinkel of de letsgroep. En wat kan ik toch maar best bijhouden voor je weet maar nooit.

Naast het ontdoen van overbodige rommel komen er weer plannen naar boven voor verfraaiing van het huis. Eindelijk iets doen met de vloer die nog altijd bestaat uit OSB platen. Stilletjes dromen van zonnewering (want in de zomer kan het wel eens te warm worden met veel ramen op het zuiden gericht). En dan indien mogelijk met zonnepaneeltjes op de zonnewering… Alle meubels in huis eens een ander plaatsje geven. Ik voel het, op een dag zal ik me niet kunnen inhouden en begin ik eraan. Tussendoor ben ik alvast gestart met het prutswerk. Het sorteren van nageltjes, schroeven en vijsjes die ik al jarenlang in allerhande potje bewaar. Het doen van dit soort redelijk banaal werk heeft zelf een rustgevend effect…

Als ik me niet vergis is dit trouwens een Boedistische suggestie, heel eenvoudige handenarbeid doen en ondertussen het hoofd leegmaken als manier om  tot rust te komen.

Als ik klaar ben met sorteren en opruimen zal ik eens een ritje naar de kringloopwinkel doen (met de bakfiets) en een weggeeffeestje organiseren. Wie komt mag geen kadootjes meebrengen, maar is verplicht om iets mee te pakken naar huis…

conclusies (6): spullen en afval

Gisteren stond iets in de krant over een man met 17 500 ton afval. Hij had er blijkbaar niks beter op gevonden dan in zijn achtertuin een lucratief privé stort te beginnen. De gemiddelde Vlaming doet het toch iets beter met ongeveer 530 kilogram afval per jaar. Hoe zit het bij mij, na twaalf maanden LIMMEN?
- restafval: 13 kilo (dus toch iets meer dan de verhoopte 1 kilogram per maand)
- PMD: 3,5 kilogram (minder dan de voorziene 5 kilogram)
- papier: 28 kilogram (net iets minder dan de geplande 30 kilogram)
- glas: 35 kilogram (bijna het dubbele van de 18 kilogram die ik had voorzien)
Alle groentenafval zit in de compostvat, samen met het GFT afval van enkele buren. Binnenkort is het tijd om de compost te oogsten. Wie graag een emmertje wil, mag het gerust laten weten. Er is natuurlijk soms ook afval dat ik buitenshuis produceer, indien mogelijk neem ik dat mee naar huis. (maar nee, gebruikte theezakjes horen daar niet bij)  Het totaal van mijn afval zit zo pakweg 90% onder dat van de gemiddelde Vlaming. Wat niet zoveel zegt over mij, maar vooral veel over de gemiddelde burger. Ik zie ook geen reden om mijn winkelgedrag te gaan aanpassen na 1 mei, dus ook voor volgend jaar acht ik dezelfde cijfers haalbaar.

Naast beperken van afval was mijn plan ook om niks nieuw te kopen. Niet helemaal gelukt, ik zet op een rij te zetten welke nieuwe dingen ik wél heb gekocht; een zwarte kookpot voor de solarcooker, een led-lamp, een paar schoenen en een paar loopschoenen, een timer (voor de verwarming), isolatiemateriaal, toch een drietal boeken en tijdschriften, 1 CD (van Jacko Bond, de vriendin van Jonas waarmee we het toneelstuk maken – een zeer mooie CD trouwens), een batterij en omvormer voor de energiefiets, een  printercartridge, gordijnlint, een muis en toetsenbord, het compostvat, ecologische verf voor de kamer van Marieke, een fietsslot en bandenherstelsetje. De rest van wat ik nodig had kon ik dus tweedehands vinden (of via de lets-groep). Waarmee toch duidelijk is dat het mogelijk om goed te leven met veel minder. En voor degene die vrezen dat minder consumeren slecht is voor de economie; het zal toch niet aan mij liggen dat we in een economisch crisis terecht gekomen zijn.