zorg goed voor jezelf

Een boeiende dag gisteren in de Vooruit. Met het organiseren van ‘we strike back’ hebben ze daar alvast begrepen dat dialoog meer oplevert dan een opbod van slogans zoals we die de voorbije dagen hebben gezien. Er was flink wat volk om deel te nemen aan allerhande gesprekken en dialooggroepen.

Zelf was ik ‘bijzitter’ in een goed bijgewoond debat rond het thema ‘we willen langer werken, maar hoe houden we het vol? hoe vast zitten we aan onze eigen welvaart en groei? hoe plaats je dat binnen de huidige globalisering en tegenover een economie die er vanuit ecologisch perspectief binnen 30 jaar helemaal anders zal uitzien? Dirk Holemans van Oikos gaf een zeer heldere uitleg over de grenzen waar we tegenaan botsen, en dan mochten een hele rij mensen daarop reageren: Marc Reugebrink (auteur), Eddie Van Lancker(federaal secretaris ABVV), Karel Van Eetvelt (Unizo), Katja van Putten (bedrijfsvoerder Fé) en Jo Libeer(Voka). Daarnaast waren er nog 7 bijzitters waaronder ikzelf.

Het was een beetje jammer dat er zoveel interessante mensen aanwezig waren en het grootste deel van de spreektijd uiteindelijk naar Karel van Eetvelt en Jo Libeer ging. En wat daarbij opviel is dat deze mensen het grotendeels eens zijn met de uitgangspunten van het debat en dan ingaan op een aantal technische aspecten over hoe ze het huidig systeem willen redden. Ook de tussenkomsten van Eddie Van Lancker die een aantal terechte opmerkingen maakte over het belang van solidariteit ging niet echt in op de vraag hoe het nu anders moet. Met andere woorden, de ecologische grenzen waren al snel verdwenen uit het debat en het ging over het behouden van onze welvaart. De kwestie van mondiaal herverdelen en verkleinen van de voetafdruk kreeg weinig aandacht.  Zelf kon ik enkel even vragen aan Karel van Eetvelt waarom hij mij een SMSje heeft gestuurd en hoe hij aan mijn gsm nummer is gekozen. Hij wist enkel te zeggen dat ze dit zeker niet aangekocht hebben, en hij mij zou schrappen uit hun bestand.

Het hoogtepunt van de avond was zeker de input van Paul Vergaeghe. Ik was ondertussen thuis bij de kinderen en kon de lezing via internet volgen. Je kan zelf ook hier nog eens kijken (vanaf minuut 73) Ik heb al eerder een lezing van hem bijgewoond, en ook nu was hij erg scherp voor het neo-liberale denken. De essentie van zijn betoog is dat we weer moeten zorgen voor onszelf. Niet zoals op de wijze zoals nu, door steeds meer te consumeren en verslaafd te zijn aan allerlei vormen van genot.

Maar door ons te vraag te stellen wat het goede leven is, en hoe we dit samen met anderen willen vorm geven. Voor het vervangen van de regels van de markt door ethiek. Door het in dienst stellen van de economie van het algemeen belang en niet omgekeerd.  Ook hij pleit duidelijk voor inleveren, voor soberheid en matiging. Maar dan niet om het huidige verwoestende systeem te redden, maar om het een andere richting uit te sturen. Een verhaal dat naadloos aansluit bij wat ik probeer te vertellen.

Het was pas bij het naar huis fietsen dat ik bedacht wat ik in het debat nog had kunnen inbrengen. Het heeft geen zin om kwaad te zijn op de stakers, maar ook niet om onze pijlen te richten op de bankiers, de Chinezen, de media of de buren. Het komt er op aan te beseffen dat ons huidig welvaartspeil niet houdbaar is en we daarom steeds opnieuw de vraag moeten stellen wat we nodig hebben om goed te leven en daarnaar te handelen. Elk van ons heeft daar een verantwoordelijkheid, en pas als we die opnemen kunnen we de macht terugwinnen van het huidige verwoestende model.

een klimaatstaking?

Het zou wel eens interessant kunnen zijn uit te zoeken wat de ecologische impact is van een staking. Er zijn in elk geval minder files dan normaal. Blijkbaar gaan mensen meer thuiswerken of carpoolen wat op zich goede keuzes zijn. Er zullen ook een pak minder vliegtuigen opstijgen en landen, al worden de meeste vluchten naar een andere luchthaven of dag doorgeschoven. Wat niet zo goed is voor de luchtkwaliteit zijn dan weer de houtvuurtjes die stakers soms aansteken om zich warm te houden (zeker autobanden verbranden is erg schadelijk). Anderzijds zal er hier en daar een fabriek op halve kracht draaien wat de uitstoot weer doet dalen.  Ik vermoed dat er vandaag ook wat minder bezoekers zijn in shoppingcentra en winkelstraten, tenzij sommige stakers nu een gelegenheid zien om nog iets van de solden mee te pikken. Maar ik maak me geen illusies, wat vandaag niet wordt gekocht zal morgen wel worden aangeschaft.

Terwijl ik dit hier zit in te tikken krijg ik een SMS van een zekere Karel van UNIZO: “namens de ondernemers dank aan wie vandaag wél werkt”. Zeer vreemd, want ik ben geen lid van die club, ik heb die Karel nooit ontmoet en vraag me af hoe deze mensen mijn gsm nummer hebben achterhaald. Ik hoop dat Siegfried Bracke nu ook voor mij zal opkomen nu mijn privacy is geschonden. In elk geval, het versturen van duizenden van deze zinloze berichtjes is een slechte zaak, dit vraagt energie en servercapaciteit.

Het is dus moeilijk om een balans op te maken. Misschien moeten we eens denken over een andere vorm van staking, bijvoorbeeld een klimaatstaking. Waarbij alle activiteiten die veel CO2 uitstoten worden stilgelegd. Stel je voor, enkel treinen en bussen, geen vrachtwagens en auto’s. Geen vlees in de winkelrekken, maar lokale groenten. Vierentwintig uur geen vliegtuigen (eindelijk een volledige nachtrust voor bewoners rond vlieghavens). De verwarming in kantoren en fabrieken 5 graden minder, en de grote energieverslindende winkels zijn dicht, enkel de kleinere buurtwinkels zijn open. De steenkoolcentrales mogen dicht zodat we wel zuinig moeten omspringen met elektriciteit (de kerncentrales mogen ook dicht, maar dat is wat moeilijk voor 1 dag). Tenslotte worden op die dag geen reclame spots uitgezonden op radio en televisie, geen advertenties in kranten en alle elektronische reclamepanelen (zoals in de stations) gaan uit. Zou zo’n staking ook geen behoorlijk effect hebben, minder ergernis opwekken én goed zijn voor de planeet?

Dus, als de vakbonden op zoek zijn naar nieuwe actiemodellen: hier is het voorstel de nationale klimaatstaking!

..

vraagt en ge zult krijgen

De geplande treinstaking zorgt weer voor enkele kopbrekers. Zo wordt ik donderdag verwacht in een school in Brugge voor de laatste 2 klimaat shows van het jaar. Als trouwe klant van de NMBS kan ik best wel leven met wat vertragingen enzo, maar als ze helemaal niet rijden zal ik toch een alternatief moeten zoeken, en dan liefst eentje dat wat ecologisch is. Ik kan bijvoorbeeld via autodelen een auto gebruiken. Maar dan zit ik daar toch maar alleen in de file natuurlijk. Dus heb ik even een oproepje gedaan via een paar netwerken: de Lets groep en Facebook.

En kijk, binnen de tien minuten kreeg ik verschillende oplossingen aangeboden. Een ervan was een tip om met de fiets langs het kanaal naar Brugge te rijden. Twee mensen boden me bed aan in Brugge om al de avond voordien de verplaatsing te maken (wie weet mensen die me eens in mijn ondergoed willen zien?). Iemand anders suggereerde een poging te wagen via roadsharing. Ik heb dit even bekeken, maar op het eerste gezicht vond ik geen oplossing, al is een site die meer aandacht verdient. Naast een grapjas die me een ezel wou aanbieden voor de verplaatsing kwam het beste voorstel toch binnen via Lets. Ik kan gewoon meerijden met iemand die met de wagen vanuit Gent naar Brugge gaat. En als we in de file zitten dan hebben we alvast een babbel, en als ik een beetje te laat kom op de school, heb ik een goed excuus.

Mijn plan is trouwens om nadien terug naar Gent te liften. Een methode die ik als student vaak heb gebruikt, en waarbij ik benieuwd ben of dit nu nog werkt. Een verslagje volgt…

Moraal van het verhaal, alles wat we nodig hebben is er, je moet het alleen vragen (en weten dat mensen ook nee kunnen zeggen). Of hoe een staking ons kan helpen om na te denken over nieuwe oplossingen.