5 jaar LIM: de start

1 mei 2008. Het begin van een avontuur waar ik nog regelmatig met verbazing naar terugkijk. Het was de start van een half jaar loopbaanonderbreking, en omdat 6 maanden niksen niet mijn ding is wou ik er een ‘projectje’ van maken. Na jarenlang werken rond de Ecologische Voetafdruk bij Ecolife leek het me een interessant experiment om te onderzoeken of het mogelijk is om te leven binnen de grenzen van 1 planeet. Dat wil zeggen; met een milieu-impact die zowat 75% kleiner is dan die van de gemiddelde Belg.

Omdat een jaar eerder Colin Beavan zijn project als No Impact Man was gestart dacht ik dat de naam Low Impact Man misschien wel geschikt was. Mijn plan was simpel, een jaar lang leven met een zo klein mogelijke voetafdruk. De eerste zes maanden tijdens de loopbaanonderbreking, de volgende zes maanden in combinatie met werken. Ik zou een blog starten over mijn project en mijn stille hoop was ook om in die eerste periode misschien een boek te kunnen schrijven over ecologisch leven.

Natuurlijk wisten wel wat mensen over mijn plan, waaronder enkele medewerkers van de VRT waarmee ik samengewerkt had aan de reeks ‘Iedereen Eco’. Ze hadden bij Canvas net wat geld van Hilde Crevits gekregen en zochten naar een idee om een programma rond milieu te maken. Zo kwamen ze bij mij terecht en maakten we de eerste afspraken over wat later het programma ‘Low Impact Man’ zou worden.

Enkele dagen voor de start van mijn project kreeg ik een telefoontje van de Morgen met vraag of ze een interview konden krijgen. Dat vond ik prima, al schrok ik even toen op die 30ste april meteen twee volle pagina’s verschenen.

Toen zat het spel op de wagen. Ik moest meteen naar Peeters en Pichal en op het startfeestje van 1 mei waren TV ploegen van Canvas, Karrewiet en Energy.tv, naast journalisten van Radio 2 en het Nieuwsblad. De volgende dagen kwam het VTM journaal langs, was ik op Studio Brussel, Radio Nostalgie en Q-muziek, met op zondag nog de Zevende dag. En dan ben ik ongeveer gestopt om de media-belangstelling bij te houden.

Ik het altijd wat absurd gevonden dat er zoveel aandacht was voor iemand die met zijn kinderen gewoon ecologisch probeert te leven. Er zijn tenslotte nog heel wat mensen die leven met een extreem kleine ecologische voetafdruk. Ik vermoed dat het de combinatie is van een interessant idee met de juiste tijdsgeest en het toevallige feit dat Canvas net wat subsidies kreeg en bij mij terecht kwam. Dit gaf me ook een kans – en een verantwoordelijkheid- om daar iets zinvol mee te doen.

De voorbije vijf jaar hebben mijn leven helemaal veranderd, en de volgende dagen ga ik hier wat terugkijken op deze periode. Met anekdotes, cijfers, reacties en overpeinzingen.

Hier kan je nog eens het filmpje bekijken van de start van dit experiment. De cijfers van de voetafdruk zijn ondertussen wel al wat verouderd.

Klaar voor de start

Dinsdagavond, iets na zevenen. Nog een dikke vierentwintig uur en dan ga ik van start met mijn zelfgekozen uitdaging. Ondanks het vooruitzicht op een eerder ascetisch leven heb ik weinig behoefte om me nog eens te buiten gaan aan die zaken die ik de volgende maanden zal opgeven. Zoals bijvoorbeeld lange autoritten, dikke lappen vlees, koopjesdagen, vliegreizen, Nieuw-Zeelandse stervruchten of vierlagig geparfumeerd toiletpapier.  

Wat ik bijvoorbeeld de voorbije dagen heb gekregen van mijn (ex-) collega’s is me veel meer waard. Een afscheidsfeestje, een afscheidsdrink, een hoop afscheidskussen en originele Low-Impact geschenkjes, en vooral een warm gevoel. De voorbije jaren heb ik met een dozijn gedreven mensen mogen samenwerken aan het schitterend project van Ecolife.  Dit was tot hiertoe de job van mijn leven. Het is goed om weten dat ik na mijn uitspattingen nog welkom ben bij Ecolife.

Ondertussen verbaas ik me meer en meer over de media-aandacht voor mijn eenvoudig experiment. Woensdag 30 april in de Morgen, op 1 mei bij Peeters en Pichal, op 6 mei ben ik te gast bij Inspecteur Decaluwe op radio 2. En vandaag ook de eerste draaidag met de mensen van De Mensen, die in opdracht van Canvas een documentaire maken over de Low Impact Man. Ik ga er van uit dat die interesse vooral te maken heeft met het thema. (Of is er toch stille hoop om binnenkort een ongewassen, ongeschoren en vermagerde groene jongen te zien smeken om terug deel te mogen nemen aan het consumptiecircus?)

Vanaf 1 mei beloof ik in elk geval regelmatig verslag uit te brengen. De kinderen hebben net een ijsje gegeten van de ijskar (jaja ik ook hoor), en nu ga ik met buurman Tomas genieten van een glas witte wijn. Schol!