een beetje stilte aub

De volgende dagen ga ik de radio van Radio 1 naar Klara overschakelen. Ik heb het toch een beetje gehad met de debatten, de meningen, de analyses en de commentaren op de debatten, de analyses en de meningen.  Deze verkiezingen zijn belangrijk maar te veel kan ook te veel zijn.

Dat kandidaten zenuwachtig worden merk je aan de bitse toon in de debatten en aan de groeiende berg folders in de bus. Flyers en kaartjes worden nu ook al achter de ruitenwissers van auto’s gestopt (ben ik blij dat ik geen auto heb), heel wat plekken in de stad staan vol met een wirwar van borden en affiches. Alom klinkt de visuele en auditieve schreeuw ‘stem voor mij’. Het kan toch niet zijn dat de luidste roepers en grootste papierconsumenten de meeste stemmen halen?

Ik  vermoed dat het niet gebruikelijk is om campagne te voeren met stilte, maar ik zou er bijna voor pleiten om tussen al het geschreeuw door af en toe stil te worden. En omdat vijf minuten in stilte naar een computer scherm zitten kijken wat onnozel is kan onderstaand filmpje misschien helpen.

De hemelse muziek van Vivaldi en de beelden van onze kwetsbare en o zo mooie planeet. Als iedereen alvorens te gaan stemmen een mooie wandeling zou maken in volle natuur, zouden we dan een ander resultaat krijgen?

terug thuis

Zo, mooie liedjes duren niet lang, en zo is onze korte vakantie in Nederland al achter de rug. Wie precies wil weten waar we ons bevonden kan hier eens klikken. Ons vlot ligt aan de oever van de ‘Oude Tonge-benedensas -Steenbergen’, op het grondgebied van de gemeente De Heen. Het is nog Noord-Brabant maar op de grens met Zeeland.

En wat doet een mens op zo’n vlot aan het water? Regelmatig een duik nemen in het frisse water, wat vooral een zalige manier is om ‘s morgens de dag te beginnen. Verder hebben we flink wat afstanden afgelegd in de Canadese Kano – wat ik nu nog aan de spieren van mijn schouders voel. Niet alleen voor enkele uitstapjes maar ook voor het toiletbezoek moesten we met de kano een vijfhonderd meter peddelen.

Veel gelezen ook en wat ik ben blij dat ik twee kinderen heb die urenlang kunnen zitten lezen. Samen hadden we 5 boeken bij en we hebben er elk minstens 2 van gelezen. Tussendoor ook gewoon op ons vlot gezeten en gekeken. Naar de overkant. Naar de futen, zwaluwen, blauwe reigers, waterhoenen, valken, buizerds, spreeuwen, meeuwen en andere vogels die zich in de lucht en het water lieten bewonderen. Geluisterd ook naar de stilte, misschien wel het belangrijkste verschil met het ‘dagelijks leven’. En dat stilte een belangrijk en schaars goed is begin ik steeds meer te geloven.

We hebben ook wat uitstapjes gedaan natuurlijk, met de fiets, te voet en met de kano. We moesten af en toe naar de Albert Hein om wat eten in te slaan. Maar alles heel erg op het gemak. Het koken gaat trouwens ook heel traag als je toch een half uur moet rekenen om wat water aan de kook te krijgen op zo’n gaspitje. Geen probleem, want ondertussen kan je kijken naar de rimpelingen op het water, die trouwens heel wat verschillende patronen kennen. Als de nacht valt lijkt het water zo glad als een spiegel.

Veel stelt het allemaal niet voor, naar de sterren kijken, leven op het ritme van de natuur – al heb ik de Iphone elke dag een half uurtje opgezet om een foto op mijn blog te zetten en te kijken of we nog een medaille hadden gewonnen. Door weg te zijn van de ‘wereld’ kom je vanzelf tot vertragen en verstillen. Waar ik zelf deugd van had was de nabijheid van de kinderen (zelfs al waren we met zijn drieën gewoon aan het lezen) en het aanscherpen van de zintuigen, de lichamelijke ervaringen van het zwemmen het peddelen, de zon, de wind. Op zo’n moment voel je dat een mens meer is dan een hoofd vol gedachten en verlangens… nu dit gevoel nog wat vasthouden voor de goed gevulde weken en maanden die er aan komen.