Veranderingen

De moestuin op de parkeerplaats is helemaal ontruimd, de winterliving is in gebruik genomen en er zijn nog wat veranderingen op komst. Deze morgen kreeg ik een officiële brief met een aantal lijsten en cijfers waaruit blijkt dat ik vanaf 2 januari gemeenteraadslid ben. (ik moet er zelf nog een beetje aan wennen).

Dat zal natuurlijk gevolgen hebben voor mijn tijdsbesteding de volgende zes jaar, en ik ben alvast begonnen om voor mezelf strenge quota op te stellen wat betreft het aantal lezingen die ik nog zal aannemen. Voor wie het wil weten nog maximum 10 per maand, waarvan er hooguit eentje per week op een avond mag vallen. Dat klinkt misschien nog een behoorlijk aantal, maar als je weet dat ik deze week alleen al 8 lezingen/shows heb waarvan 3 op een avond dan is de trendbreuk wel duidelijk. En dank zij de kiezer zal het nu ook makkelijker zijn om neen te zeggen als er meer vragen komen. Daarnaast heb ik volgend jaar ook nog mijn bezigheden met Greentrack hier in Gent én met de campagne van Okra.

Deze herschikking zou het toch mogelijk moeten maken de volgende jaren veel energie in Gent te stoppen. Trouwens, het is nu al bezig. Zo ben ik de voorbije dagen al door meerdere mensen aangesproken rond heel concrete problemen. Het feit dat er geen fietspad is in de Schoolstraat of de behoefte die hondenbezitters hebben om de hond zonder leiband te laten lopen. Mensen die ik ken, maar ook mensen die ik niet ken vragen me plots meer aandacht voor het zwerfvuil in het park. Spontaan beginnen de mensen te vertellen waar ze last van hebben of wat anders zou kunnen of moeten. Dit is eigenlijk een positief signaal, want ze geloven dan mensen in de gemeenteraad daar ook iets aan kunnen doen.  Ik begin ook te begrijpen waarom sommigen een notitieboekje bij hebben om dat soort dingen te noteren.

Ook het blogritme zal wellicht een beetje terugvallen. En zeker in het weekend zal je hier wat minder nieuws kunnen rapen. Maar wees gerust, ik blijf jullie regelmatig informeren over het leven van de LIG  (Low Impact Gemeenteraadslid).  Wie wil weten wat ik gisterenavond heb gedaan kan hier klikken.

te veel keuze

Een heel interessant filmpje waarin Renata Salecl het heeft over de problematiek van het toenemende aantal keuzes dat we de hele tijd moeten maken. Ze legt uit hoe het kapitalisme de zogenaamde ‘keuzevrijheid’ als hoeksteen heeft, en daardoor zorgt voor een steeds grotere ontevredenheid en gebrek aan sociale actie.  Wat de dame vertelt (in het Engels) is heel boeiend ( sommige passages kan je best 2 keer beluisteren) en sluit naadloos aan bij de analyse van Paul Verhaeghen waarover ik hier ook al gesproken heb.

Het toeval (voor zover het bestaat) wil dat ik op dit moment ook een boek aan het lezen met als titel ‘Moe van het kiezen’ van Marc Desmet en Ria Grommen.  Het boek stelt te vraag wat een depressie nu eigenlijk is, en waarom steeds meer mensen zoiets in hun leven maken. En ook hier een vergelijkbare analyse. Het steeds toenemend aantal keuzes op alle mogelijke domeinen maakt het mensen steeds moeilijker. Je hebt angst dat je de verkeerde keuze hebt gemaakt, dat je niet voldoet aan de ‘normen’, en je moet bijna de hele tijd keuzes maken.

Typerend is bijvoorbeeld hoe in het boek beschreven wordt hoe bijvoorbeeld kinderen dit soort denken van jongs af aan meekrijgen. Als de Sint in aantocht is dan krijgen de kinderen een reeks reclamefolders waaruit ze kunnen ‘kiezen’. Deze suggesties staan meestal ver af van wat een kind in zijn dromen zou willen, waardoor het vooral voor verwarring en vervreemding zorgt. De diepe wensen worden overspoeld door een overaanbod. En zo vervreemden we vaak van wat we echt willen door het gigantische keuze aanbod. Ook  het vullen van elk moment met ontspanning, reclame, informatie of activiteit zorgt uiteindelijk vooral voor een grote leegte.

Dus alweer een stevig pleidooi om het te doen met minder, om te kiezen voor vertragen, om te kiezen voor tijd zonder uurwerk.  En opnieuw is duidelijk dat kiezen voor minder niet perse verliezen is, maar vooral een stapje naar beter.

30-uren-week

Ik schreef hier enkele dagen geleden al over het artikel van Joke Hermsen over het ideaal van de 25 uren week. Gisteren heb ik workshop gevolgd rond ‘visual harvesting‘. Bedoeling van de dag was stil te staan bij het voorbije jaar en een visualisatie te maken voor het komende jaar. Wat me toch doorheen de oefening duidelijker is geworden dat ik het ‘genoeg’ principe niet enkel wil toepassen in mijn levensstijl, maar ook wat werken betreft.

Vorig jaar heb ik gemiddeld 35 uur per week gewerkt (maar ik was per week ook 11 uur onderweg!).  Daarbij zijn natuurlijk de vakantieweken niet meegerekend. Het aantal uren laten zakken naar 25 uur zal niet realistisch zijn, maar ik wil dit jaar toch mikken op 30 uur (en dan ook iets minder onderweg zijn). Dat wil zeggen soms wat efficiënter werken (bijvoorbeeld niet de hele tijd mail en facebook laten open staan), maar ook meer nee zeggen (dus volgend jaar minder lezingen dan in 2011), en waar mogelijk wat dichter bij huis werken. Zone dertig wat werk betreft dus.

De essentie van het verhaal is natuurlijk niet het minder werken maar  vooral de ruimte en tijd die daardoor vrij komt. Tijd om te niksen, tijd om door te brengen met vrienden, met mijn kinderen, tijd om wat meer contact te hebben met de buren, tijd om wat meer groenten te kweken of eens terug zelf brood te bakken, tijd om te lezen, om verhalen te vertellen om met mensen in gesprek te gaan, tijd om te wandelen, andere tijd dus.

En om er meteen goed aan te beginnen ga ik 2012 starten met een weekje vakantie. Samen met de kinderen ga ik (met de trein) naar Praag, ons even onderdompelen in cultuur, geschiedenis en natuur.

de klok tikt

Neenee, ik wil het niet hebben over de val van de regering en het spelletje de-anderen-de-schuld-geven-want- ik- heb- niks- fout-gedaan dat al de hele dag bezig is.

Dan liever een verwijzing naar een interessant interview met de Nederlandse filosoof Joke Hemsen. Ze schreef net een boek ’Stil de tijd, pleidooi voor een langzame toekomst’.  Het gaat onder andere over de impact van de tijd op alle aspecten van het moderne leven. Bij alles wat we doen speelt de tijd een steeds maar belangrijker rol. De hele dag is gepland en getimed, zelfs kinderen ontsnappen niet aan een strak en goedgevuld schema. Gevolg is dat we nauwelijks nog controle hebben over onze eigen invulling van tijd en we enkel nog beschouwd worden als consument of als productiefactor.

De economische wetmatigheid ‘tijd is geld’  is ondertussen ook van toepassing op vrije tijd en op de zogenaamde kwaliteits-tijd.  En hoe gaan we zelf om met een paar onverwachte vrije uren? Zo snel mogelijk opvullen? Joke Hemsen pleit daarom voor een ‘langzamere beleving’ van tijd. Na slow food dus ook ‘slow living’. En in het woordje slow zit ook het woordje ‘Low’. Wat trager leven zou ook onze impact op de planeet kunnen verminderen en de levenskwaliteit van onszelf verhogen…

Minder klokken, meer tijd!

Ik heb voor de aardigheid eens gekeken hoeveel klokken en tijdsaanduidingen ik in huis heb. Met enig schaamrood op de wangen moet ik toegeven; veel te veel.
En dan zijn er nog 2 laptops waar je kan zien hoe laat het is en een radio is ook heel stipt (2 stuks). Buiten om de hoek hangt een elektronische klok én de kerklokken doen er elk uur nog een schepje bovenop. Wellicht is het zo dat naarmate mensen minder tijd hebben ze meer behoefte hebben aan klokken. Ikzelf ben (was) ook een fervent klokkenkijker. Steeds weten hoe laat het is zorgt misschien voor een gevoel dat je alles onder controle hebt. Maar uiteindelijk win je er niet veel mee. Laat ik de volgende maanden dus maar gebruiken om af te kicken van het leven volgens de klok. Een groot deel van het gerief op de foto gaat onverbiddelijk de deur uit. Naast een minieme beparing op batterijen en energie kan dit alleen maar goed zijn voor de gemoedsrust. Aangezien mijn gewenste voetafdruk van 1,6 hectare overeenkomt met die van een gemiddelde Botswanees is een Afrikaans gezegde hier wel op zijn plaats. “Jullie hebben horloges, wij hebben tijd!”